'Abasa — Persian Translation

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ عَبَسَ وَتَوَلَّىٰٓ ﴿1﴾

چهره درهم کشید و روی برتافت.

أَن جَآءَهُ ٱلْأَعْمَىٰ ﴿2﴾

از این که مردی نابینا به سراغ او آمد.

وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّهُۥ يَزَّكَّىٰٓ ﴿3﴾

و تو چه می‌دانی؟ شاید او در پی پاکی و پارسایی باشد.

أَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ ٱلذِّكْرَىٰٓ ﴿4﴾

یا پند گیرد و آن پند سودش بخشد.

أَمَّا مَنِ ٱسْتَغْنَىٰ ﴿5﴾

امّا کسی که خود را بی‌نیاز می‌بیند.

فَأَنتَ لَهُۥ تَصَدَّىٰ ﴿6﴾

پس تو به او روی می‌آوری.

وَمَا عَلَيْكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ ﴿7﴾

با آن که اگر نخواهد خود را پاک سازد، بر تو چیزی نیست.

وَأَمَّا مَن جَآءَكَ يَسْعَىٰ ﴿8﴾

و امّا کسی که شتابان نزد تو آمده،

وَهُوَ يَخْشَىٰ ﴿9﴾

در حالی که [از خدا] می‌ترسد،

فَأَنتَ عَنْهُ تَلَهَّىٰ ﴿10﴾

از او به دیگران می‌پردازی.

كَلَّآ إِنَّهَا تَذْكِرَةٌۭ ﴿11﴾

این چنین [برخوردی شایسته‌] نیست! بی‌تردید این [قرآن] مایه‌ی پند است.

فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ ﴿12﴾

پس هر کس بخواهد، آن را یاد کند و از آن پند گیرد.

فِى صُحُفٍۢ مُّكَرَّمَةٍۢ ﴿13﴾

در میان صحیفه‌هایی ارجمند،

مَّرْفُوعَةٍۢ مُّطَهَّرَةٍۭ ﴿14﴾

بلندمرتبه و پاکیزه است.

بِأَيْدِى سَفَرَةٍۢ ﴿15﴾

به دست سفیرانی

كِرَامٍۭ بَرَرَةٍۢ ﴿16﴾

بزرگوار و نیکوکار.

قُتِلَ ٱلْإِنسَٰنُ مَآ أَكْفَرَهُۥ ﴿17﴾

مرگ بر این انسان [سرکش] که چه ناسپاس است!

مِنْ أَىِّ شَىْءٍ خَلَقَهُۥ ﴿18﴾

[مگر خداوند] او را از چه چیز آفریده است؟

مِن نُّطْفَةٍ خَلَقَهُۥ فَقَدَّرَهُۥ ﴿19﴾

از نطفه‌ای [ناچیز] او را آفرید و سامانش بخشید.

ثُمَّ ٱلسَّبِيلَ يَسَّرَهُۥ ﴿20﴾

سپس راه [رشد و کمال] را برای او آسان و فراهم نمود.

ثُمَّ أَمَاتَهُۥ فَأَقْبَرَهُۥ ﴿21﴾

آن‌گاه او را میراند و در گورش نهاد.

ثُمَّ إِذَا شَآءَ أَنشَرَهُۥ ﴿22﴾

پس هر زمان که بخواهد، او را برانگیزد.

كَلَّا لَمَّا يَقْضِ مَآ أَمَرَهُۥ ﴿23﴾

هرگز! هنوز آنچه را به او فرمان داده، بجا نیاورده است.

فَلْيَنظُرِ ٱلْإِنسَٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦٓ ﴿24﴾

پس باید انسان به غذای خود بنگرد.

أَنَّا صَبَبْنَا ٱلْمَآءَ صَبًّۭا ﴿25﴾

ما آب را آن‌گونه که باید، [از آسمان] فروریختیم.

ثُمَّ شَقَقْنَا ٱلْأَرْضَ شَقًّۭا ﴿26﴾

سپس زمین را به خوبی شکافتیم.

فَأَنۢبَتْنَا فِيهَا حَبًّۭا ﴿27﴾

و در آن، دانه رویاندیم.

وَعِنَبًۭا وَقَضْبًۭا ﴿28﴾

و نیز انگور و سبزیجات،

وَزَيْتُونًۭا وَنَخْلًۭا ﴿29﴾

و زیتون و خرما،

وَحَدَآئِقَ غُلْبًۭا ﴿30﴾

و باغ‌های پردرخت،

وَفَٰكِهَةًۭ وَأَبًّۭا ﴿31﴾

و میوه و چراگاه،

مَّتَٰعًۭا لَّكُمْ وَلِأَنْعَٰمِكُمْ ﴿32﴾

برای برخورداری شما و چهارپایانتان.

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ ﴿33﴾

پس هنگامی که آن صدای هولناک برآید.

يَوْمَ يَفِرُّ ٱلْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ ﴿34﴾

روزی که انسان از برادرش بگریزد،

وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ ﴿35﴾

و [از] مادر و پدرش،

وَصَٰحِبَتِهِۦ وَبَنِيهِ ﴿36﴾

و [از] همسر و فرزندانش،

لِكُلِّ ٱمْرِئٍۢ مِّنْهُمْ يَوْمَئِذٍۢ شَأْنٌۭ يُغْنِيهِ ﴿37﴾

در آن روز برای هر یک از آنان گرفتاری است که او را [از دیگران] بازمی‌دارد.

وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۢ مُّسْفِرَةٌۭ ﴿38﴾

چهره‌هایی در آن روز درخشانند،

ضَاحِكَةٌۭ مُّسْتَبْشِرَةٌۭ ﴿39﴾

خندان و شادمانند،

وَوُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍ عَلَيْهَا غَبَرَةٌۭ ﴿40﴾

و بر چهره‌هایی در آن روز، غبار [غم] نشسته.

تَرْهَقُهَا قَتَرَةٌ ﴿41﴾

و تیرگی و سیاهی، چهره‌ی آنان را پوشانده است.

أُو۟لَٰٓئِكَ هُمُ ٱلْكَفَرَةُ ٱلْفَجَرَةُ ﴿42﴾

آنان، همان کافران بدکردارند.