'Abasa — Persian Translation

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ عَبَسَ وَتَوَلَّىٰٓ ﴿1﴾

چهره در هم کشید و روی گردانید،

أَن جَآءَهُ ٱلْأَعْمَىٰ ﴿2﴾

از اینکه آن مرد نابینا نزد او آمد!

وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّهُۥ يَزَّكَّىٰٓ ﴿3﴾

تو چه می دانی شاید او [در پرتو تعالیم اسلام از آلودگی] پاک و پاکیزه شود

أَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ ٱلذِّكْرَىٰٓ ﴿4﴾

یا متذکّر [حقایق] گردد و آن تذکر او را سود دهد؛

أَمَّا مَنِ ٱسْتَغْنَىٰ ﴿5﴾

اما کسی که خود را ثروتمند نشان می دهد

فَأَنتَ لَهُۥ تَصَدَّىٰ ﴿6﴾

تو به او روی می آوری [و نسبت به وی اهتمام می ورزی]

وَمَا عَلَيْكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ ﴿7﴾

در حالی که اگر او نخواهد خود را [از آلودگی های باطنی و عملی] پاک کند تکلیفی بر عهده تو [نسبت به او] نیست؛

وَأَمَّا مَن جَآءَكَ يَسْعَىٰ ﴿8﴾

و اما آنکه شتابان نزد تو آمد

وَهُوَ يَخْشَىٰ ﴿9﴾

در حالی که [از پروردگارش] می ترسد،

فَأَنتَ عَنْهُ تَلَهَّىٰ ﴿10﴾

تو [با روی گردانی] از او به دیگران می پردازی.

كَلَّآ إِنَّهَا تَذْكِرَةٌۭ ﴿11﴾

این چنین [برخوردی شایسته] نیست، بی تردید این آیات قرآن مایه پند است.

فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ ﴿12﴾

پس هرکه خواست از آن پند گیرد،

فِى صُحُفٍۢ مُّكَرَّمَةٍۢ ﴿13﴾

در صحیفه هایی است ارزشمند

مَّرْفُوعَةٍۢ مُّطَهَّرَةٍۭ ﴿14﴾

بلند مرتبه و پاکیزه

بِأَيْدِى سَفَرَةٍۢ ﴿15﴾

در دست سفیرانی

كِرَامٍۭ بَرَرَةٍۢ ﴿16﴾

بزرگوار و نیکوکار.

قُتِلَ ٱلْإِنسَٰنُ مَآ أَكْفَرَهُۥ ﴿17﴾

مرگ بر انسان، چه کافر و ناسپاس است!

مِنْ أَىِّ شَىْءٍ خَلَقَهُۥ ﴿18﴾

[خدا] او را از چه چیز آفریده؟

مِن نُّطْفَةٍ خَلَقَهُۥ فَقَدَّرَهُۥ ﴿19﴾

از نطفه ای [ناچیز و بی مقدار] آفریده است، پس او را [در ذات، صفات و اندام] اندازه لازم عطا کرد.

ثُمَّ ٱلسَّبِيلَ يَسَّرَهُۥ ﴿20﴾

آن گاه راه [هدایت، سعادت، خیر و طاعت] را برایش آسان ساخت.

ثُمَّ أَمَاتَهُۥ فَأَقْبَرَهُۥ ﴿21﴾

سپس او را میراند و در گور نهاد،

ثُمَّ إِذَا شَآءَ أَنشَرَهُۥ ﴿22﴾

و سپس چون بخواهد او را زنده می کند.

كَلَّا لَمَّا يَقْضِ مَآ أَمَرَهُۥ ﴿23﴾

این چنین نیست [که وظیفه اش را انجام داده باشد] هنوز آنچه را به او دستور داده به جا نیاورده است.

فَلْيَنظُرِ ٱلْإِنسَٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦٓ ﴿24﴾

پس انسان باید به خوراکش با تأمل بنگرد

أَنَّا صَبَبْنَا ٱلْمَآءَ صَبًّۭا ﴿25﴾

که ما [از آسمان] آب فراوانی فرو ریختیم.

ثُمَّ شَقَقْنَا ٱلْأَرْضَ شَقًّۭا ﴿26﴾

سپس زمین را [به صورتی سودمند] از هم شکافتیم.

فَأَنۢبَتْنَا فِيهَا حَبًّۭا ﴿27﴾

پس در آن دانه های فراوانی رویاندیم،

وَعِنَبًۭا وَقَضْبًۭا ﴿28﴾

و انگور و سبزیجات

وَزَيْتُونًۭا وَنَخْلًۭا ﴿29﴾

و زیتون و درخت خرما….

وَحَدَآئِقَ غُلْبًۭا ﴿30﴾

و بوستان های پر از درخت تناور و بزرگ

وَفَٰكِهَةًۭ وَأَبًّۭا ﴿31﴾

و میوه و چراگاه

مَّتَٰعًۭا لَّكُمْ وَلِأَنْعَٰمِكُمْ ﴿32﴾

تا مایه برخورداری شما و دام هایتان باشد. ….

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ ﴿33﴾

پس زمانی که آن بانگ هولناک و مهیب در رسد،

يَوْمَ يَفِرُّ ٱلْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ ﴿34﴾

روزی که آدمی فرار می کند، از برادرش….

وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ ﴿35﴾

و از مادر و پدرش….

وَصَٰحِبَتِهِۦ وَبَنِيهِ ﴿36﴾

و از همسر و فرزندانش

لِكُلِّ ٱمْرِئٍۢ مِّنْهُمْ يَوْمَئِذٍۢ شَأْنٌۭ يُغْنِيهِ ﴿37﴾

در آن روز هرکسی از آنان را کاری است که او را به خود مشغول می کند [تا جایی که نمی گذارد به چیز دیگری بپردازد.]

وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۢ مُّسْفِرَةٌۭ ﴿38﴾

در آن روز چهره هایی درخشان و نورانی است

ضَاحِكَةٌۭ مُّسْتَبْشِرَةٌۭ ﴿39﴾

خندان و خوشحال….

وَوُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍ عَلَيْهَا غَبَرَةٌۭ ﴿40﴾

و در آن روز چهره هایی است که بر آنان غبار نشسته

تَرْهَقُهَا قَتَرَةٌ ﴿41﴾

[و] سیاهی و تاریکی آنان را فرا گرفته است؛ ….

أُو۟لَٰٓئِكَ هُمُ ٱلْكَفَرَةُ ٱلْفَجَرَةُ ﴿42﴾

آنان همان کافران بد کارند.