'Abasa — Persian Translation

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ عَبَسَ وَتَوَلَّىٰٓ ﴿1﴾

[پیامبر] چهره در هم کشید و روی برگردانْد

أَن جَآءَهُ ٱلْأَعْمَىٰ ﴿2﴾

از اینکه آن نابینا [= عبدالله بن اُمّ مَکتوم] نزدش آمد.

وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّهُۥ يَزَّكَّىٰٓ ﴿3﴾

و [ای پیامبر،] تو چه می‌دانی؟ چه بسا او [از گناهانش] پاک ‌شود،

أَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ ٱلذِّكْرَىٰٓ ﴿4﴾

یا پند گیرد و این پند به سودش باشد.

أَمَّا مَنِ ٱسْتَغْنَىٰ ﴿5﴾

اما آن کس که [از ایمان] بی‌نیازی می‌ورزد

فَأَنتَ لَهُۥ تَصَدَّىٰ ﴿6﴾

تو به او روی می‌آوری؛

وَمَا عَلَيْكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ ﴿7﴾

در حالی که اگر او خود را [از کفر] پاک نسازد، ایرادی بر تو نیست؛

وَأَمَّا مَن جَآءَكَ يَسْعَىٰ ﴿8﴾

اما کسی که شتابان به سراغ تو می‌آید

وَهُوَ يَخْشَىٰ ﴿9﴾

و [از الله] می‌ترسد،

فَأَنتَ عَنْهُ تَلَهَّىٰ ﴿10﴾

تو از او غافل می‌شوی [و به دیگران می‌پردازی].

كَلَّآ إِنَّهَا تَذْكِرَةٌۭ ﴿11﴾

هرگز چنین نیست؛ بی‌گمان، این [آیات برای] تذکر و یادآوری است.

فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ ﴿12﴾

پس هر کس که بخواهد، [می‌تواند] از آن پند گیرد.

فِى صُحُفٍۢ مُّكَرَّمَةٍۢ ﴿13﴾

در صحیفه‌های ارجمندی [ثبت] است.

مَّرْفُوعَةٍۢ مُّطَهَّرَةٍۭ ﴿14﴾

[در جایگاهی] بلندپایه و پاکیزه [از پلیدی]

بِأَيْدِى سَفَرَةٍۢ ﴿15﴾

در دست سفیران [وحی] است

كِرَامٍۭ بَرَرَةٍۢ ﴿16﴾

[که] بزرگوار و نیکوکارند.

قُتِلَ ٱلْإِنسَٰنُ مَآ أَكْفَرَهُۥ ﴿17﴾

مرگ بر انسان [کافر، که] چقدر ناسپاس است!

مِنْ أَىِّ شَىْءٍ خَلَقَهُۥ ﴿18﴾

[الله] او را از چه چیز آفریده است؟

مِن نُّطْفَةٍ خَلَقَهُۥ فَقَدَّرَهُۥ ﴿19﴾

او را از نطفۀ [ناچیزی] آفرید، سپس او را موزون ساخت.

ثُمَّ ٱلسَّبِيلَ يَسَّرَهُۥ ﴿20﴾

سپس راه را برایش آسان نمود.

ثُمَّ أَمَاتَهُۥ فَأَقْبَرَهُۥ ﴿21﴾

آنگاه [پس از پایان عمر،] او را میرانْد و در قبر [پنهان] نمود.

ثُمَّ إِذَا شَآءَ أَنشَرَهُۥ ﴿22﴾

سپس هر گاه بخواهد، او را [زنده می‌کند و] برمی‌انگیزد.

كَلَّا لَمَّا يَقْضِ مَآ أَمَرَهُۥ ﴿23﴾

هرگز چنین نیست [که او می‌پندارد]. او هنوز آنچه را که [الله] فرمان داده به جای نیاورده است.

فَلْيَنظُرِ ٱلْإِنسَٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦٓ ﴿24﴾

انسان باید به غذای خویش [و آفرینشِ آن] بنگرد:

أَنَّا صَبَبْنَا ٱلْمَآءَ صَبًّۭا ﴿25﴾

ما آب فراوان [از آسمان] فروریختیم،

ثُمَّ شَقَقْنَا ٱلْأَرْضَ شَقًّۭا ﴿26﴾

سپس زمین را از هم شکافتیم،

فَأَنۢبَتْنَا فِيهَا حَبًّۭا ﴿27﴾

آنگاه دانه‌[های فراون] در آن رویاندیم،

وَعِنَبًۭا وَقَضْبًۭا ﴿28﴾

و انگور و سبزی [خوراکی بسیار]،

وَزَيْتُونًۭا وَنَخْلًۭا ﴿29﴾

و زیتون و نخل،

وَحَدَآئِقَ غُلْبًۭا ﴿30﴾

و باغ‌هایی [انبوه و] پردرخت،

وَفَٰكِهَةًۭ وَأَبًّۭا ﴿31﴾

و [انواع] میوه و علوفه [پدید آوردیم].

مَّتَٰعًۭا لَّكُمْ وَلِأَنْعَٰمِكُمْ ﴿32﴾

[همۀ اینها] برای بهره‌گیری شما و چهارپایانتان است.

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ ﴿33﴾

هنگامی ‌که [آن] صدای مهیب [قیامت] فرارسد،

يَوْمَ يَفِرُّ ٱلْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ ﴿34﴾

روزی ‌که انسان از برادرش می‌گریزد

وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ ﴿35﴾

و از مادرش و از پدرش

وَصَٰحِبَتِهِۦ وَبَنِيهِ ﴿36﴾

و از زنش و پسرانش [نیز می‌گریزد]،

لِكُلِّ ٱمْرِئٍۢ مِّنْهُمْ يَوْمَئِذٍۢ شَأْنٌۭ يُغْنِيهِ ﴿37﴾

در آن روز، هر کس را کاری است که او را به خودش سرگرم می‌دارد [و از دیگری بازمی‌دارد].

وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۢ مُّسْفِرَةٌۭ ﴿38﴾

چهره‌هایی در آن روز، گشاده و روشن است.

ضَاحِكَةٌۭ مُّسْتَبْشِرَةٌۭ ﴿39﴾

[به خاطر نعمت و رحمتِ الله] خندان [و] شاد است.

وَوُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍ عَلَيْهَا غَبَرَةٌۭ ﴿40﴾

و چهره‌هایی در آن روز، غبارآلود است.

تَرْهَقُهَا قَتَرَةٌ ﴿41﴾

[و] سیاهی [و تاریکی] آنها را پوشانده است.

أُو۟لَٰٓئِكَ هُمُ ٱلْكَفَرَةُ ٱلْفَجَرَةُ ﴿42﴾

اینان همان کافرانِ بدکردارند.