'Abasa — Persian Translation

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ عَبَسَ وَتَوَلَّىٰٓ ﴿1﴾

ترشرويى كرد و روى بر تافت‌

أَن جَآءَهُ ٱلْأَعْمَىٰ ﴿2﴾

از اينكه آن نابينا به نزد او آمد

وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّهُۥ يَزَّكَّىٰٓ ﴿3﴾

و تو چه دانى چه بسا او پاكدلى ورزد

أَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ ٱلذِّكْرَىٰٓ ﴿4﴾

يا پندگيرد و پندش سود بخشد

أَمَّا مَنِ ٱسْتَغْنَىٰ ﴿5﴾

اما كسى كه بى‌نيازى نشان مى‌دهد

فَأَنتَ لَهُۥ تَصَدَّىٰ ﴿6﴾

[چرا] تو به او مى‌پردازى‌

وَمَا عَلَيْكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ ﴿7﴾

و اگر هم پاكدلى پيشه نكند، ايرادى بر تو نيست‌

وَأَمَّا مَن جَآءَكَ يَسْعَىٰ ﴿8﴾

و اما كسى كه شتابان به سويت آمد

وَهُوَ يَخْشَىٰ ﴿9﴾

و او خشيت مى‌ورزد

فَأَنتَ عَنْهُ تَلَهَّىٰ ﴿10﴾

تو از او به ديگرى مى‌پردازى‌

كَلَّآ إِنَّهَا تَذْكِرَةٌۭ ﴿11﴾

چنين نيست، آن پندآموزى است‌

فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ ﴿12﴾

هر كه خواهد آن را ياد كند

فِى صُحُفٍۢ مُّكَرَّمَةٍۢ ﴿13﴾

در ميان صحيفه‌هاى ارجمند است‌

مَّرْفُوعَةٍۢ مُّطَهَّرَةٍۭ ﴿14﴾

كه بلندمرتبه است و پاك داشته‌

بِأَيْدِى سَفَرَةٍۢ ﴿15﴾

به دست نويسندگانى‌

كِرَامٍۭ بَرَرَةٍۢ ﴿16﴾

كه گراميانند و نيكان‌

قُتِلَ ٱلْإِنسَٰنُ مَآ أَكْفَرَهُۥ ﴿17﴾

مرگ بر انسان [كافر] چقدر كافركيش است‌

مِنْ أَىِّ شَىْءٍ خَلَقَهُۥ ﴿18﴾

مگر از چه چيزى او را آفريده است‌

مِن نُّطْفَةٍ خَلَقَهُۥ فَقَدَّرَهُۥ ﴿19﴾

او را از نطفه‌اى آفريده است و سر و سامان بخشيده است‌

ثُمَّ ٱلسَّبِيلَ يَسَّرَهُۥ ﴿20﴾

سپس راه را بر او آسان داشته است‌

ثُمَّ أَمَاتَهُۥ فَأَقْبَرَهُۥ ﴿21﴾

سپس او را ميرانيد و او را در گور كرد

ثُمَّ إِذَا شَآءَ أَنشَرَهُۥ ﴿22﴾

سپس هر زمان كه خواست او را برانگيزد

كَلَّا لَمَّا يَقْضِ مَآ أَمَرَهُۥ ﴿23﴾

حاشا، او آنچه به او فرمان داده بود، انجام نداد

فَلْيَنظُرِ ٱلْإِنسَٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦٓ ﴿24﴾

پس بايد انسان به خوراك خويش بنگرد

أَنَّا صَبَبْنَا ٱلْمَآءَ صَبًّۭا ﴿25﴾

ما آب را به فراوانى فرو ريخته‌ايم‌

ثُمَّ شَقَقْنَا ٱلْأَرْضَ شَقًّۭا ﴿26﴾

سپس زمين را به نيكى برشكافته‌ايم‌

فَأَنۢبَتْنَا فِيهَا حَبًّۭا ﴿27﴾

و در آن دانه [ها] رويانده‌ايم‌

وَعِنَبًۭا وَقَضْبًۭا ﴿28﴾

و نيز انگور و سبزيجات‌

وَزَيْتُونًۭا وَنَخْلًۭا ﴿29﴾

و درخت زيتون و خرما

وَحَدَآئِقَ غُلْبًۭا ﴿30﴾

و بوستانهاى انبوه‌

وَفَٰكِهَةًۭ وَأَبًّۭا ﴿31﴾

و ميوه و علف‌

مَّتَٰعًۭا لَّكُمْ وَلِأَنْعَٰمِكُمْ ﴿32﴾

كالايى براى شما و براى چارپايانتان‌

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ ﴿33﴾

چون بانگ گوش‌فرسا در آيد

يَوْمَ يَفِرُّ ٱلْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ ﴿34﴾

روزى كه انسان از برادرش بگريزد

وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ ﴿35﴾

و از مادرش و پدرش‌

وَصَٰحِبَتِهِۦ وَبَنِيهِ ﴿36﴾

و همسرش و پسرانش‌

لِكُلِّ ٱمْرِئٍۢ مِّنْهُمْ يَوْمَئِذٍۢ شَأْنٌۭ يُغْنِيهِ ﴿37﴾

براى هر كس از آنان در چنين روز كارى باشد كه او را از همه باز دارد

وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۢ مُّسْفِرَةٌۭ ﴿38﴾

در چنين روز چهره‌هايى تابناك باشد

ضَاحِكَةٌۭ مُّسْتَبْشِرَةٌۭ ﴿39﴾

خندان و شادمان‌

وَوُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍ عَلَيْهَا غَبَرَةٌۭ ﴿40﴾

و در چنين روز بر چهره‌هايى غبار باشد

تَرْهَقُهَا قَتَرَةٌ ﴿41﴾

تيرگى آنها را فرو گيرد

أُو۟لَٰٓئِكَ هُمُ ٱلْكَفَرَةُ ٱلْفَجَرَةُ ﴿42﴾

اينان همان كافركيشان نافرمانند