Al-Ma'arij — Persian Translation

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ سَأَلَ سَآئِلٌۢ بِعَذَابٍۢ وَاقِعٍۢ ﴿1﴾

پرسنده‌ای به (علت) عذاب واقع‌شونده‌ای (از آنکه اگر واقعیت دارد پس چرا اکنون از آن اثری نیست،) پرسید.

لِّلْكَٰفِرِينَ لَيْسَ لَهُۥ دَافِعٌۭ ﴿2﴾

(عذابی) که اختصاص به کافران دارد (و) آن را بازدارنده‌ای نیست‌.

مِّنَ ٱللَّهِ ذِى ٱلْمَعَارِجِ ﴿3﴾

(و) از جانب خدا (است)، صاحب (بخشایش) کل درجات‌.

تَعْرُجُ ٱلْمَلَٰٓئِكَةُ وَٱلرُّوحُ إِلَيْهِ فِى يَوْمٍۢ كَانَ مِقْدَارُهُۥ خَمْسِينَ أَلْفَ سَنَةٍۢ ﴿4﴾

فرشتگان و روح، در روزی که مقدارش پنجاه هزار سال است سویش بالا می‌روند.

فَٱصْبِرْ صَبْرًۭا جَمِيلًا ﴿5﴾

پس صبرکن، صبری نیکو.

إِنَّهُمْ يَرَوْنَهُۥ بَعِيدًۭا ﴿6﴾

بی‌گمان آن (عذاب) را دور می‌بینند،

وَنَرَىٰهُ قَرِيبًۭا ﴿7﴾

و (ما) آن را نزدیکش می‌بینیم.

يَوْمَ تَكُونُ ٱلسَّمَآءُ كَٱلْمُهْلِ ﴿8﴾

روزی که آسمان‌ها چون ته‌مانده‌ی روغن زیتون گداخته است‌.

وَتَكُونُ ٱلْجِبَالُ كَٱلْعِهْنِ ﴿9﴾

و کوه‌ها چون پشمِ زده شده است.

وَلَا يَسْـَٔلُ حَمِيمٌ حَمِيمًۭا ﴿10﴾

و هیچ دوست صمیمی دوست صمیمی(اش) را نپرسد.

يُبَصَّرُونَهُمْ ۚ يَوَدُّ ٱلْمُجْرِمُ لَوْ يَفْتَدِى مِنْ عَذَابِ يَوْمِئِذٍۭ بِبَنِيهِ ﴿11﴾

آنان به ایشان بس نشان داده می‌شوند. گناهکار دوست می‌دارد کاش برای رهایی از عذاب آن روز، می‌توانست پسران خود را (به جای خود) عوض دهد،

وَصَٰحِبَتِهِۦ وَأَخِيهِ ﴿12﴾

و (نیز) همسرش را و برادرش را،

وَفَصِيلَتِهِ ٱلَّتِى تُـْٔوِيهِ ﴿13﴾

و جداساخته‌اش [:مادرش] را که پناهش می‌دهد،

وَمَن فِى ٱلْأَرْضِ جَمِيعًۭا ثُمَّ يُنجِيهِ ﴿14﴾

و هر که را که در روی زمین است‌، همه را (عوض دهد) و سپس خود را نجات دهد.

كَلَّآ ۖ إِنَّهَا لَظَىٰ ﴿15﴾

نه چنین است. همانا آن (آتش) زبانه‌دار است.

نَزَّاعَةًۭ لِّلشَّوَىٰ ﴿16﴾

پوست سر و اندام) بریان شده را بس برکَنَنده است.

تَدْعُوا۟ مَنْ أَدْبَرَ وَتَوَلَّىٰ ﴿17﴾

هر که را پشت کرده و روی برتافته است (به خود) می‌خواند.

وَجَمَعَ فَأَوْعَىٰٓ ﴿18﴾

و گردآورده(هایی) پس (آن را) انباشته‌.

۞ إِنَّ ٱلْإِنسَٰنَ خُلِقَ هَلُوعًا ﴿19﴾

به‌راستی انسان سخت آزمند (و بی‌تاب) خلق شده است.

إِذَا مَسَّهُ ٱلشَّرُّ جَزُوعًۭا ﴿20﴾

چون صدمه‌ای به او در رسد جزع و لابه‌کُننده است.

وَإِذَا مَسَّهُ ٱلْخَيْرُ مَنُوعًا ﴿21﴾

و چون خیری به او رسد (آن را از دیگران) بازدارنده است.

إِلَّا ٱلْمُصَلِّينَ ﴿22﴾

بجز نمازگزاران،

ٱلَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ دَآئِمُونَ ﴿23﴾

آنان که ایشان بر نمازشان پایدار‌انند.

وَٱلَّذِينَ فِىٓ أَمْوَٰلِهِمْ حَقٌّۭ مَّعْلُومٌۭ ﴿24﴾

و (هم) آنان که در اموالشان حقی معلوم است،

لِّلسَّآئِلِ وَٱلْمَحْرُومِ ﴿25﴾

برای سائل و محروم.

وَٱلَّذِينَ يُصَدِّقُونَ بِيَوْمِ ٱلدِّينِ ﴿26﴾

و کسانی که روز جزا را باور دارند،

وَٱلَّذِينَ هُم مِّنْ عَذَابِ رَبِّهِم مُّشْفِقُونَ ﴿27﴾

و کسانی که از عذاب پروردگارشان با بزرگ‌داشتنش می‌هراسند.

إِنَّ عَذَابَ رَبِّهِمْ غَيْرُ مَأْمُونٍۢ ﴿28﴾

بی‌گمان عذاب پروردگارشان (از کافران) بازداشته نیست.

وَٱلَّذِينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حَٰفِظُونَ ﴿29﴾

و کسانی که برای (نگهداری) عورت‌هاشان حافظانند.

إِلَّا عَلَىٰٓ أَزْوَٰجِهِمْ أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَٰنُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُومِينَ ﴿30﴾

مگر بر همسران خود یا کنیزانشان؛ پس (در این صورت) مورد نکوهش نیستند.

فَمَنِ ٱبْتَغَىٰ وَرَآءَ ذَٰلِكَ فَأُو۟لَٰٓئِكَ هُمُ ٱلْعَادُونَ ﴿31﴾

پس هرکس پا از این (حد) فراتر نهد آنان، (هم) ایشان از حد درگذرندگانند.

وَٱلَّذِينَ هُمْ لِأَمَٰنَٰتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ رَٰعُونَ ﴿32﴾

و کسانی که امانتشان و پیمانشان را رعایت‌کنندگانند.

وَٱلَّذِينَ هُم بِشَهَٰدَٰتِهِمْ قَآئِمُونَ ﴿33﴾

و آنان که به شهادتهایشان ایستایند.

وَٱلَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ يُحَافِظُونَ ﴿34﴾

و کسانی که برنمازشان محافظت دارند.

أُو۟لَٰٓئِكَ فِى جَنَّٰتٍۢ مُّكْرَمُونَ ﴿35﴾

اینانند که در باغ‌هایی (در بهشت) گرامی‌اند.

فَمَالِ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ قِبَلَكَ مُهْطِعِينَ ﴿36﴾

پس آنان را که کفر ورزیده‌اند، چه شده (که) سویت نگرانند؟

عَنِ ٱلْيَمِينِ وَعَنِ ٱلشِّمَالِ عِزِينَ ﴿37﴾

(گروه گروه)، از راست و چپ (از تو) فراری و متنفرند.

أَيَطْمَعُ كُلُّ ٱمْرِئٍۢ مِّنْهُمْ أَن يُدْخَلَ جَنَّةَ نَعِيمٍۢ ﴿38﴾

آیا هر یک از آنان طمع می‌بندد که در بهشت پرنعمت در آورده شود؟

كَلَّآ ۖ إِنَّا خَلَقْنَٰهُم مِّمَّا يَعْلَمُونَ ﴿39﴾

نه چنان است. ما آنان را بی‌گمان از آنچه (خود) می‌دانند آفریدیم.

فَلَآ أُقْسِمُ بِرَبِّ ٱلْمَشَٰرِقِ وَٱلْمَغَٰرِبِ إِنَّا لَقَٰدِرُونَ ﴿40﴾

پس به پروردگار خاوران و باختران سوگند یاد نمی‌کنم (که) بی‌گمان ما تواناییم،

عَلَىٰٓ أَن نُّبَدِّلَ خَيْرًۭا مِّنْهُمْ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ ﴿41﴾

بر اینکه (آن‌ها را) تبدیل به همانند‌شان گردانیم. و ما درمانده نیستیم.

فَذَرْهُمْ يَخُوضُوا۟ وَيَلْعَبُوا۟ حَتَّىٰ يُلَٰقُوا۟ يَوْمَهُمُ ٱلَّذِى يُوعَدُونَ ﴿42﴾

پس واگذارشان (تا در باطلشان) فرو روند و بازی کنند تا روزی را که وعده داده می‌شوند ملاقات کنند.

يَوْمَ يَخْرُجُونَ مِنَ ٱلْأَجْدَاثِ سِرَاعًۭا كَأَنَّهُمْ إِلَىٰ نُصُبٍۢ يُوفِضُونَ ﴿43﴾

روزی که از گورهاشان برون آیند گویی با یکدیگر فراسوی جایگاه‌هایی معین شده روانند.

خَٰشِعَةً أَبْصَٰرُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌۭ ۚ ذَٰلِكَ ٱلْيَوْمُ ٱلَّذِى كَانُوا۟ يُوعَدُونَ ﴿44﴾

حال آنکه دیدگانشان (از ترس) فرو هشته، خواری فراگیرشان می‌گردد. این (همان) روزی است (که) وعده داده می‌شده‌اند.