Al-Haqqah — Persian Translation

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ ٱلْحَآقَّةُ ﴿1﴾

حقیقت حتمی [:معاد]

مَا ٱلْحَآقَّةُ ﴿2﴾

چیست (آن) حقیقت؟

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْحَآقَّةُ ﴿3﴾

و چه فهماندت (این) حقیقت چیست‌؟

كَذَّبَتْ ثَمُودُ وَعَادٌۢ بِٱلْقَارِعَةِ ﴿4﴾

ثمودیان و عادیان به کوبنده‌ی شدید [:قیامت] را تکذیب کردند.

فَأَمَّا ثَمُودُ فَأُهْلِكُوا۟ بِٱلطَّاغِيَةِ ﴿5﴾

پس اما ثمودیان با (عذابی) طغیان‌کننده به هلاکت رسیدند.

وَأَمَّا عَادٌۭ فَأُهْلِكُوا۟ بِرِيحٍۢ صَرْصَرٍ عَاتِيَةٍۢ ﴿6﴾

و اما عادیان به بادی بس سرد و تجاوزکننده هلاک شدند.

سَخَّرَهَا عَلَيْهِمْ سَبْعَ لَيَالٍۢ وَثَمَٰنِيَةَ أَيَّامٍ حُسُومًۭا فَتَرَى ٱلْقَوْمَ فِيهَا صَرْعَىٰ كَأَنَّهُمْ أَعْجَازُ نَخْلٍ خَاوِيَةٍۢ ﴿7﴾

(که خدا) آن را بر (سر و سامان)شان هفت شب و هشت روز چیره کرد، حال آنکه (این روزهای طوفانی) ریشه‌کَنَنده‌‌هایی بودند. پس می‌بینی (این) گروه را که در آن (باد) از بنیاد برکنده شدند، گویی آنان پایه‌های پوک درختان خرمایی می‌باشند.

فَهَلْ تَرَىٰ لَهُم مِّنۢ بَاقِيَةٍۢ ﴿8﴾

پس آیا برایشان هیچ (حالت) ماندگاری‌ای می‌بینی‌؟

وَجَآءَ فِرْعَوْنُ وَمَن قَبْلَهُۥ وَٱلْمُؤْتَفِكَٰتُ بِٱلْخَاطِئَةِ ﴿9﴾

و فرعون و کسانی که پیش از او بودند و دورافتادگان (از حق) به خطاپیشگی سخت در آمدند.

فَعَصَوْا۟ رَسُولَ رَبِّهِمْ فَأَخَذَهُمْ أَخْذَةًۭ رَّابِيَةً ﴿10﴾

پس فرستاده‌ی پروردگارشان را عصیان کردند، در نتیجه خدا (گریبان‌) آنان را به سختی برگرفت.

إِنَّا لَمَّا طَغَا ٱلْمَآءُ حَمَلْنَٰكُمْ فِى ٱلْجَارِيَةِ ﴿11﴾

ما به‌راستی هنگامی که آب طغیان کرد شما را در (کشتیِ) روان حمل کردیم (در حالی که ذریه‌هایی در صلب‌های مردان و ترائب ]: سینه‌های زنان[ (بودید).

لِنَجْعَلَهَا لَكُمْ تَذْكِرَةًۭ وَتَعِيَهَآ أُذُنٌۭ وَٰعِيَةٌۭ ﴿12﴾

برای اینکه این کشتی را برایتان یادواره‌ای نهیم و گوش‌هایی شنوا آن را فرا گیرند،

فَإِذَا نُفِخَ فِى ٱلصُّورِ نَفْخَةٌۭ وَٰحِدَةٌۭ ﴿13﴾

پس هنگامی که در صور [:بوق جان‌فرسا] یک‌جا دمیده شود،

وَحُمِلَتِ ٱلْأَرْضُ وَٱلْجِبَالُ فَدُكَّتَا دَكَّةًۭ وَٰحِدَةًۭ ﴿14﴾

و زمین و کوه‌ها (با زلزله‌ی فراگیر) حمل شوند، پس یکجا نرم (و ویران) گردند.

فَيَوْمَئِذٍۢ وَقَعَتِ ٱلْوَاقِعَةُ ﴿15﴾

پس در این هنگام واقعه(‌ی قیامت‌) رخ دهد،

وَٱنشَقَّتِ ٱلسَّمَآءُ فَهِىَ يَوْمَئِذٍۢ وَاهِيَةٌۭ ﴿16﴾

و آسمان بشکافد. پس آن در این هنگام بسی سست (بنیاد) است.

وَٱلْمَلَكُ عَلَىٰٓ أَرْجَآئِهَا ۚ وَيَحْمِلُ عَرْشَ رَبِّكَ فَوْقَهُمْ يَوْمَئِذٍۢ ثَمَٰنِيَةٌۭ ﴿17﴾

و فرشته بر اطراف آن (آسمان شکافته‌شده) است. و عرش پروردگارت را بالای سر (و سامان)شان در آن روز هشت نفر (از عرشیان) حمل می‌کنند.

يَوْمَئِذٍۢ تُعْرَضُونَ لَا تَخْفَىٰ مِنكُمْ خَافِيَةٌۭ ﴿18﴾

چنان روزی (بر پروردگار) عرضه می‌شوید، حال آنکه هیچ (چیزِ) پنهان از شما (بر او) مخفی نباشد.

فَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَٰبَهُۥ بِيَمِينِهِۦ فَيَقُولُ هَآؤُمُ ٱقْرَءُوا۟ كِتَٰبِيَهْ ﴿19﴾

پس اما کسی که کتاب (اعمال)ش به دست راستش داده شود، گوید: «هان! کتاب مرا بخوانید.»

إِنِّى ظَنَنتُ أَنِّى مُلَٰقٍ حِسَابِيَهْ ﴿20﴾

«من به‌راستی گمان (شایسته‌ی ایمان) داشتم که بی‌گمان حسابم را ملاقات خواهم کرد.»

فَهُوَ فِى عِيشَةٍۢ رَّاضِيَةٍۢ ﴿21﴾

پس او در (ژرفای) معیشتی رضایت‌بخش است.

فِى جَنَّةٍ عَالِيَةٍۢ ﴿22﴾

در باغی والا، با درختانی سردرهم،

قُطُوفُهَا دَانِيَةٌۭ ﴿23﴾

(که) چیدنی‌هایش (به او) نزدیک است.

كُلُوا۟ وَٱشْرَبُوا۟ هَنِيٓـًٔۢا بِمَآ أَسْلَفْتُمْ فِى ٱلْأَيَّامِ ٱلْخَالِيَةِ ﴿24﴾

(به آنان گفته شود:) «به گوارایی بخورید و بیاشامید، به سبب آن چه در زمان‌های گذشته از پیش فرستادید.»

وَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَٰبَهُۥ بِشِمَالِهِۦ فَيَقُولُ يَٰلَيْتَنِى لَمْ أُوتَ كِتَٰبِيَهْ ﴿25﴾

و اما کسی که کتابش به دست چپش داده شود، پس گوید: «ای کاش کتابم به من داده نمی‌شد.»

وَلَمْ أَدْرِ مَا حِسَابِيَهْ ﴿26﴾

«و نمی‌دانستم حسابم چیست‌؟»

يَٰلَيْتَهَا كَانَتِ ٱلْقَاضِيَةَ ﴿27﴾

«ای کاش (قیامت هرگز) نبود.»

مَآ أَغْنَىٰ عَنِّى مَالِيَهْ ۜ ﴿28﴾

«مالم مرا بی‌نیاز نکرد.»

هَلَكَ عَنِّى سُلْطَٰنِيَهْ ﴿29﴾

«از من سلطه و توانم [:حال و مالم] ناچیز و نابود شد.»

خُذُوهُ فَغُلُّوهُ ﴿30﴾

(گفته شود:) «او را بگیرید و زنجیرش کنید.»

ثُمَّ ٱلْجَحِيمَ صَلُّوهُ ﴿31﴾

«سپس او را گیرانه‌ی جهنم نمایید.»

ثُمَّ فِى سِلْسِلَةٍۢ ذَرْعُهَا سَبْعُونَ ذِرَاعًۭا فَٱسْلُكُوهُ ﴿32﴾

«سپس در رشته‌ای زنجیری که طولش هفتاد ذراع است فروگیریدش.»

إِنَّهُۥ كَانَ لَا يُؤْمِنُ بِٱللَّهِ ٱلْعَظِيمِ ﴿33﴾

«او به‌راستی به خدای بزرگ ایمان نمی‌آورده.

وَلَا يَحُضُّ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلْمِسْكِينِ ﴿34﴾

«و (خود و دیگران را) بر خوراک دادن بینوا وانمی‌داشته.»

فَلَيْسَ لَهُ ٱلْيَوْمَ هَٰهُنَا حَمِيمٌۭ ﴿35﴾

«پس امروز برای او این‌جا دوستی خون‌گرم نیست.»

وَلَا طَعَامٌ إِلَّا مِنْ غِسْلِينٍۢ ﴿36﴾

«و نه خوراکی جز چرکابه‌ای (از دوزخیان)‌»

لَّا يَأْكُلُهُۥٓ إِلَّا ٱلْخَٰطِـُٔونَ ﴿37﴾

«که آن را جز خطاکاران نمی‌خورند.» !

فَلَآ أُقْسِمُ بِمَا تُبْصِرُونَ ﴿38﴾

پس‌، به آنچه می‌بینید، سوگند یاد نمی‌کنم.

وَمَا لَا تُبْصِرُونَ ﴿39﴾

و (نیز) به آنچه نمی‌بینید،

إِنَّهُۥ لَقَوْلُ رَسُولٍۢ كَرِيمٍۢ ﴿40﴾

(که) این (قرآن) به‌راستی بی‌گمان گفتار فرستاده‌ای بزرگوار است.

وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَاعِرٍۢ ۚ قَلِيلًۭا مَّا تُؤْمِنُونَ ﴿41﴾

و آن گفتار شاعری نیست‌. (چه) کم است آنچه ایمان می‌آورید.

وَلَا بِقَوْلِ كَاهِنٍۢ ۚ قَلِيلًۭا مَّا تَذَكَّرُونَ ﴿42﴾

و نه گفتار کاهنی است. (چه) کم است آنچه متذکر می‌شوید.

تَنزِيلٌۭ مِّن رَّبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ ﴿43﴾

(پیام) فرود آمده‌ای است از جانب پروردگار جهانیان.

وَلَوْ تَقَوَّلَ عَلَيْنَا بَعْضَ ٱلْأَقَاوِيلِ ﴿44﴾

و اگر (او) پاره‌ای از گفته‌ها(ی ناروا) را بر ما همی بربندد،

لَأَخَذْنَا مِنْهُ بِٱلْيَمِينِ ﴿45﴾

با قدرت (بی‌نهایت‌)، (وحی ربانی را) از او برمی‌گیریم.

ثُمَّ لَقَطَعْنَا مِنْهُ ٱلْوَتِينَ ﴿46﴾

سپس رگ (زندگی وحیانی)اش را پاره می‌کنیم.

فَمَا مِنكُم مِّنْ أَحَدٍ عَنْهُ حَٰجِزِينَ ﴿47﴾

پس هیچ یک از شما مانع از (عذاب) او نیست.

وَإِنَّهُۥ لَتَذْكِرَةٌۭ لِّلْمُتَّقِينَ ﴿48﴾

و بی‌گمان (قرآن) یادواره‌ای برای پرهیزگاران است.

وَإِنَّا لَنَعْلَمُ أَنَّ مِنكُم مُّكَذِّبِينَ ﴿49﴾

و ما به‌راستی می‌دانیم که از (میان) شما همواره تکذیب‌کنندگانی هستند.

وَإِنَّهُۥ لَحَسْرَةٌ عَلَى ٱلْكَٰفِرِينَ ﴿50﴾

و آن همواره بر کافران بی‌گمان حسرتی است.

وَإِنَّهُۥ لَحَقُّ ٱلْيَقِينِ ﴿51﴾

و این (قرآن) به‌راستی بی‌شبهه (در راستای) حق یقین است.

فَسَبِّحْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلْعَظِيمِ ﴿52﴾

پس به (پاس) نام پروردگار بزرگت (او را) تسبیح گوی.