Al-Mutaffifin — Persian Translation

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَيْلٌۭ لِّلْمُطَفِّفِينَ ﴿1﴾

واى بر كم‌فروشان

ٱلَّذِينَ إِذَا ٱكْتَالُوا۟ عَلَى ٱلنَّاسِ يَسْتَوْفُونَ ﴿2﴾

آنان كه چون از مردم پيمانه ستانند تمام مى‌ستانند

وَإِذَا كَالُوهُمْ أَو وَّزَنُوهُمْ يُخْسِرُونَ ﴿3﴾

و چون خود براى آنها بپيمايند يا بسنجند- با ترازو وزن كنند- كم مى‌دهند.

أَلَا يَظُنُّ أُو۟لَٰٓئِكَ أَنَّهُم مَّبْعُوثُونَ ﴿4﴾

آيا اينان گمان نمى‌برند كه برانگيخته خواهند شد،

لِيَوْمٍ عَظِيمٍۢ ﴿5﴾

به روزى بزرگ،

يَوْمَ يَقُومُ ٱلنَّاسُ لِرَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ ﴿6﴾

روزى كه همه مردم در برابر پروردگار جهانيان بايستند- براى حساب-؟

كَلَّآ إِنَّ كِتَٰبَ ٱلْفُجَّارِ لَفِى سِجِّينٍۢ ﴿7﴾

حقا كه كارنامه بدكاران در سجين است.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا سِجِّينٌۭ ﴿8﴾

و چه دانى تو كه سجين چيست؟

كِتَٰبٌۭ مَّرْقُومٌۭ ﴿9﴾

نامه‌اى است نوشته- و نشاندار و خوانا-.

وَيْلٌۭ يَوْمَئِذٍۢ لِّلْمُكَذِّبِينَ ﴿10﴾

در آن روز واى بر دروغ‌انگاران.

ٱلَّذِينَ يُكَذِّبُونَ بِيَوْمِ ٱلدِّينِ ﴿11﴾

آنان كه روز حساب و پاداش را دروغ مى‌شمرند.

وَمَا يُكَذِّبُ بِهِۦٓ إِلَّا كُلُّ مُعْتَدٍ أَثِيمٍ ﴿12﴾

و آن را دروغ نينگارد مگر هر تجاوزگر گنه‌پيشه‌اى

إِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِ ءَايَٰتُنَا قَالَ أَسَٰطِيرُ ٱلْأَوَّلِينَ ﴿13﴾

كه هر گاه آيات ما بر او خوانده شود، گويد: افسانه‌هاى پيشينيان است.

كَلَّا ۖ بَلْ ۜ رَانَ عَلَىٰ قُلُوبِهِم مَّا كَانُوا۟ يَكْسِبُونَ ﴿14﴾

نه چنان است [كه مى‌گويند] بلكه آنچه مى‌كردند- گناهانشان- بر دلهاشان چيره شده و آنها را پوشانده- يا زنگار بسته- است.

كَلَّآ إِنَّهُمْ عَن رَّبِّهِمْ يَوْمَئِذٍۢ لَّمَحْجُوبُونَ ﴿15﴾

حقا كه آنان در آن روز از [رحمت‌] پروردگارشان در پرده‌اند- محروم‌اند-.

ثُمَّ إِنَّهُمْ لَصَالُوا۟ ٱلْجَحِيمِ ﴿16﴾

پس هر آينه آنان به دوزخ در آيند- به آتش آن بسوزند-.

ثُمَّ يُقَالُ هَٰذَا ٱلَّذِى كُنتُم بِهِۦ تُكَذِّبُونَ ﴿17﴾

سپس به آنها گفته شود: اين است آنچه دروغش مى‌شمرديد.

كَلَّآ إِنَّ كِتَٰبَ ٱلْأَبْرَارِ لَفِى عِلِّيِّينَ ﴿18﴾

حقا كه كارنامه نيكوكاران در علّيّين است.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا عِلِّيُّونَ ﴿19﴾

و چه دانى تو كه علّيّين چيست؟

كِتَٰبٌۭ مَّرْقُومٌۭ ﴿20﴾

نامه‌اى است نوشته- و نشاندار و خوانا-.

يَشْهَدُهُ ٱلْمُقَرَّبُونَ ﴿21﴾

آن نامه را مقرّبان- فرشتگان مقرّب- حاضر و گواهند- آن را نگاه مى‌دارند و در رستاخيز بدان گواهى خواهند داد-.

إِنَّ ٱلْأَبْرَارَ لَفِى نَعِيمٍ ﴿22﴾

هر آينه نيكوكاران در نعمتهايى فراوانند.

عَلَى ٱلْأَرَآئِكِ يَنظُرُونَ ﴿23﴾

بر تختها [تكيه زده‌] مى‌نگرند- به هر چه بخواهند-.

تَعْرِفُ فِى وُجُوهِهِمْ نَضْرَةَ ٱلنَّعِيمِ ﴿24﴾

در رويهاشان خرّمى و تازگى نعمتها [ى بهشت‌] را مى‌شناسى.

يُسْقَوْنَ مِن رَّحِيقٍۢ مَّخْتُومٍ ﴿25﴾

از شرابى سر به مُهر سيراب شوند،

خِتَٰمُهُۥ مِسْكٌۭ ۚ وَفِى ذَٰلِكَ فَلْيَتَنَافَسِ ٱلْمُتَنَٰفِسُونَ ﴿26﴾

كه مُهر آن از مُشك است و در آن- شراب يا نعمتهاى بهشتى- راغبان و كوشندگان بايد بكوشند و بدان پيشى گيرند.

وَمِزَاجُهُۥ مِن تَسْنِيمٍ ﴿27﴾

و آميزه‌اش از [چشمه‌] تسنيم- بهترين نوشيدنى بهشت- است.

عَيْنًۭا يَشْرَبُ بِهَا ٱلْمُقَرَّبُونَ ﴿28﴾

چشمه‌اى كه مقرّبان از آن مى‌نوشند.

إِنَّ ٱلَّذِينَ أَجْرَمُوا۟ كَانُوا۟ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ يَضْحَكُونَ ﴿29﴾

همانا بزهكاران- يعنى كافران- به كسانى كه ايمان آورده‌اند مى‌خنديدند

وَإِذَا مَرُّوا۟ بِهِمْ يَتَغَامَزُونَ ﴿30﴾

و چون بر آنان مى‌گذشتند به يكديگر چشمك مى‌زدند- با چشم و ابرو به طعنه و مسخره اشاره مى‌كردند

وَإِذَا ٱنقَلَبُوٓا۟ إِلَىٰٓ أَهْلِهِمُ ٱنقَلَبُوا۟ فَكِهِينَ ﴿31﴾

و چون به سوى كسان خويش بازمى‌گشتند شادان و نازان- از ريشخندى كه كرده‌اند- بازمى‌گشتند

وَإِذَا رَأَوْهُمْ قَالُوٓا۟ إِنَّ هَٰٓؤُلَآءِ لَضَآلُّونَ ﴿32﴾

و چون آنان را مى‌ديدند مى‌گفتند: هر آينه اينها گمراهانند

وَمَآ أُرْسِلُوا۟ عَلَيْهِمْ حَٰفِظِينَ ﴿33﴾

و حال آنكه آنها

فَٱلْيَوْمَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ مِنَ ٱلْكُفَّارِ يَضْحَكُونَ ﴿34﴾

پس امروز- روز رستاخيز- كسانى كه ايمان آورده‌اند به كافران مى‌خندند

عَلَى ٱلْأَرَآئِكِ يَنظُرُونَ ﴿35﴾

در حالى كه بر تختها [ى آراسته تكيه زده‌اند] مى‌نگرند- به دوزخيان كه به انواع عذاب گرفتارند-.

هَلْ ثُوِّبَ ٱلْكُفَّارُ مَا كَانُوا۟ يَفْعَلُونَ ﴿36﴾

آيا كافران بدانچه مى‌كردند پاداش داده شدند؟