Al-Inshiqaq — Persian Translation

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ إِذَا ٱلسَّمَآءُ ٱنشَقَّتْ ﴿1﴾

آنگاه كه آسمان شكافته شود.

وَأَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَحُقَّتْ ﴿2﴾

و به پروردگار خود گوش سپارد و فرمان برد و اين سزاوار اوست.

وَإِذَا ٱلْأَرْضُ مُدَّتْ ﴿3﴾

و آنگاه كه زمين كشيده و گسترده شود- به اينكه كوه‌ها از ميان برداشته و زمين هموار گردد-.

وَأَلْقَتْ مَا فِيهَا وَتَخَلَّتْ ﴿4﴾

و آنچه را درون خود دارد- مُردگان- بيرون افكند و تهى گردد.

وَأَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَحُقَّتْ ﴿5﴾

و به پروردگار خود گوش سپارد و فرمان برد و اين سزاوار اوست.

يَٰٓأَيُّهَا ٱلْإِنسَٰنُ إِنَّكَ كَادِحٌ إِلَىٰ رَبِّكَ كَدْحًۭا فَمُلَٰقِيهِ ﴿6﴾

اى آدمى، همانا تو به سوى پروردگارت سخت كوشنده و رونده‌اى، پس او را ديدار خواهى كرد.

فَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَٰبَهُۥ بِيَمِينِهِۦ ﴿7﴾

پس آن كه كارنامه‌اش به دست راستش داده شود،

فَسَوْفَ يُحَاسَبُ حِسَابًۭا يَسِيرًۭا ﴿8﴾

زودا كه با او حساب كنند حسابى آسان.

وَيَنقَلِبُ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ مَسْرُورًۭا ﴿9﴾

و شادان به سوى كسان خويش- از مؤمنان و بهشتيان- باز گردد.

وَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَٰبَهُۥ وَرَآءَ ظَهْرِهِۦ ﴿10﴾

و اما آن كه كارنامه‌اش از پشت سرش داده شود،

فَسَوْفَ يَدْعُوا۟ ثُبُورًۭا ﴿11﴾

پس زودا كه به هلاكت و نابودى- و گفتن واى بر من- فرياد برآرد

وَيَصْلَىٰ سَعِيرًا ﴿12﴾

و به آتش افروخته و سوزان در آيد.

إِنَّهُۥ كَانَ فِىٓ أَهْلِهِۦ مَسْرُورًا ﴿13﴾

همانا وى در ميان كسان خود [به ناروا] شادان بود.

إِنَّهُۥ ظَنَّ أَن لَّن يَحُورَ ﴿14﴾

همانا او مى‌پنداشت كه هرگز باز نخواهد گشت،

بَلَىٰٓ إِنَّ رَبَّهُۥ كَانَ بِهِۦ بَصِيرًۭا ﴿15﴾

آرى، همانا خدايش به وى- و كردارش- بينا بود.

فَلَآ أُقْسِمُ بِٱلشَّفَقِ ﴿16﴾

پس سوگند مى‌خورم به شفق- سرخى بعد از غروب آفتاب كه در مغرب ديده مى‌شود-.

وَٱلَّيْلِ وَمَا وَسَقَ ﴿17﴾

و سوگند به شب و آنچه فراهم آرد و فرو پوشد- شبانگاه كه چارپايان و جانوران در آرامگاه خود گرد آيند-.

وَٱلْقَمَرِ إِذَا ٱتَّسَقَ ﴿18﴾

و سوگند به ماه آنگاه كه [فروغش‌] كامل گردد- شب چهاردهم-،

لَتَرْكَبُنَّ طَبَقًا عَن طَبَقٍۢ ﴿19﴾

كه هر آينه شما حالى را از پس حالى- از مرگ و بعث و حساب و ...- پشت سر مى‌گذاريد.

فَمَا لَهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ ﴿20﴾

پس آنان را چيست كه ايمان نمى‌آورند؟!

وَإِذَا قُرِئَ عَلَيْهِمُ ٱلْقُرْءَانُ لَا يَسْجُدُونَ ۩ ﴿21﴾

و چون بر آنان قرآن خوانده شود به سجده درنمى‌آيند- خضوع نمى‌كنند-؟!

بَلِ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ يُكَذِّبُونَ ﴿22﴾

بلكه آنان كه كافر شدند تكذيب مى‌كنند- قرآن يا رستاخيز را-.

وَٱللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا يُوعُونَ ﴿23﴾

و خدا بدانچه در دل نهان مى‌دارند داناتر است.

فَبَشِّرْهُم بِعَذَابٍ أَلِيمٍ ﴿24﴾

پس آنها را به عذابى دردناك مژده ده!

إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّٰلِحَٰتِ لَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍۭ ﴿25﴾

مگر آنان كه ايمان آورده و كارهاى نيك و شايسته كرده‌اند كه ايشان را مزد بى‌پايان- يا بى‌منت- است.