Al-Haqqah — Persian Translation

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ ٱلْحَآقَّةُ ﴿1﴾

آن روز راستین!

مَا ٱلْحَآقَّةُ ﴿2﴾

چه روز راستین!

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْحَآقَّةُ ﴿3﴾

و چه می‌دانی آن روز راستین چیست؟

كَذَّبَتْ ثَمُودُ وَعَادٌۢ بِٱلْقَارِعَةِ ﴿4﴾

قوم ثَمود و عاد آن حادثه‌ی کوبنده را تکذیب کردند.

فَأَمَّا ثَمُودُ فَأُهْلِكُوا۟ بِٱلطَّاغِيَةِ ﴿5﴾

پس قوم ثمود با عذابی سرکش، نابود شدند.

وَأَمَّا عَادٌۭ فَأُهْلِكُوا۟ بِرِيحٍۢ صَرْصَرٍ عَاتِيَةٍۢ ﴿6﴾

و امّا قوم عاد با بادی سرد و سوزان و بنیان‌کن نابود شدند،

سَخَّرَهَا عَلَيْهِمْ سَبْعَ لَيَالٍۢ وَثَمَٰنِيَةَ أَيَّامٍ حُسُومًۭا فَتَرَى ٱلْقَوْمَ فِيهَا صَرْعَىٰ كَأَنَّهُمْ أَعْجَازُ نَخْلٍ خَاوِيَةٍۢ ﴿7﴾

خدا هفت شب و هشت روزِ پی‌درپی، آن را بر آنان مسلّط کرد. پس [اگر آنجا بودی،] می‌دیدی که در آن ایام، آن قوم از پا افتاده، گویا تنه‌های نخل توخالی هستند.

فَهَلْ تَرَىٰ لَهُم مِّنۢ بَاقِيَةٍۢ ﴿8﴾

پس آیا هیچ بازمانده‌ای برای آنان می‌بینی؟

وَجَآءَ فِرْعَوْنُ وَمَن قَبْلَهُۥ وَٱلْمُؤْتَفِكَٰتُ بِٱلْخَاطِئَةِ ﴿9﴾

و فرعون و کسانی که پیش از او بودند و [مردم] شهرهای زیر و رو شده خطا کردند.

فَعَصَوْا۟ رَسُولَ رَبِّهِمْ فَأَخَذَهُمْ أَخْذَةًۭ رَّابِيَةً ﴿10﴾

پس فرستاده‌ی پروردگارشان را نافرمانی کردند و خداوند آنان را به قهری فزاینده و سخت گرفت.

إِنَّا لَمَّا طَغَا ٱلْمَآءُ حَمَلْنَٰكُمْ فِى ٱلْجَارِيَةِ ﴿11﴾

همانا [در زمان نوح،] چون [با اراده ما] آب طغیان کرد، شما را در آن کشتی روان سوار کردیم.

لِنَجْعَلَهَا لَكُمْ تَذْكِرَةًۭ وَتَعِيَهَآ أُذُنٌۭ وَٰعِيَةٌۭ ﴿12﴾

تا آن را برای شما مایه‌ی تذکری قرار دهیم و گوشی که شنواست، آن را ضبط کند.

فَإِذَا نُفِخَ فِى ٱلصُّورِ نَفْخَةٌۭ وَٰحِدَةٌۭ ﴿13﴾

پس آن‌گاه که در صور یک بار دمیده شود،

وَحُمِلَتِ ٱلْأَرْضُ وَٱلْجِبَالُ فَدُكَّتَا دَكَّةًۭ وَٰحِدَةًۭ ﴿14﴾

و زمین و کوه‌ها [از جای] برداشته شوند و با یک [ضربه‌ی] خردکننده خرد و درهم کوبیده شوند،

فَيَوْمَئِذٍۢ وَقَعَتِ ٱلْوَاقِعَةُ ﴿15﴾

پس در آن روز، واقعه [بزرگ] روی خواهد داد.

وَٱنشَقَّتِ ٱلسَّمَآءُ فَهِىَ يَوْمَئِذٍۢ وَاهِيَةٌۭ ﴿16﴾

و آسمان می‌شکافد و در آن روز از متلاشی می‌گردد.

وَٱلْمَلَكُ عَلَىٰٓ أَرْجَآئِهَا ۚ وَيَحْمِلُ عَرْشَ رَبِّكَ فَوْقَهُمْ يَوْمَئِذٍۢ ثَمَٰنِيَةٌۭ ﴿17﴾

و فرشتگان در اطراف آن هستند، [و منتظر فرمانند.] و آن روز عرش پروردگارت را هشت نفر بالای سر خود می‌برند.

يَوْمَئِذٍۢ تُعْرَضُونَ لَا تَخْفَىٰ مِنكُمْ خَافِيَةٌۭ ﴿18﴾

آن روز شما [به پیشگاه خدا] عرضه می‌شوید، به‌گونه‌ای که هیچ چیز پوشیده‌ای از شما، پنهان نماند.

فَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَٰبَهُۥ بِيَمِينِهِۦ فَيَقُولُ هَآؤُمُ ٱقْرَءُوا۟ كِتَٰبِيَهْ ﴿19﴾

پس آن که کارنامه‌اش به دست راستش داده شود، می‌گوید: «[بیایید] کارنامه‌ی مرا بگیرید و بخوانید!

إِنِّى ظَنَنتُ أَنِّى مُلَٰقٍ حِسَابِيَهْ ﴿20﴾

من می‌دانستم که با حساب خود رو‌به‌رو خواهم شد.»

فَهُوَ فِى عِيشَةٍۢ رَّاضِيَةٍۢ ﴿21﴾

پس او در زندگی رضایت‌بخشی است.

فِى جَنَّةٍ عَالِيَةٍۢ ﴿22﴾

در بهشتی برین.

قُطُوفُهَا دَانِيَةٌۭ ﴿23﴾

که میوه‌هایش در دسترس است.

كُلُوا۟ وَٱشْرَبُوا۟ هَنِيٓـًٔۢا بِمَآ أَسْلَفْتُمْ فِى ٱلْأَيَّامِ ٱلْخَالِيَةِ ﴿24﴾

بخورید و بیاشامید. گوارایتان باد! به پاداش کارهایی که در دوران گذشته کرده‌اید.

وَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَٰبَهُۥ بِشِمَالِهِۦ فَيَقُولُ يَٰلَيْتَنِى لَمْ أُوتَ كِتَٰبِيَهْ ﴿25﴾

و امّا آن که کارنامه‌اش به دست چپش داده شود، می‌گوید: «ای کاش کارنامه‌ام را به من نمی‌دادند،

وَلَمْ أَدْرِ مَا حِسَابِيَهْ ﴿26﴾

و نمی‌دانستم حسابم چیست.

يَٰلَيْتَهَا كَانَتِ ٱلْقَاضِيَةَ ﴿27﴾

ای کاش مرگ پایان کارم بود.

مَآ أَغْنَىٰ عَنِّى مَالِيَهْ ۜ ﴿28﴾

دارایی من به کارم نیامد.

هَلَكَ عَنِّى سُلْطَٰنِيَهْ ﴿29﴾

قدرتم از دست رفت.»

خُذُوهُ فَغُلُّوهُ ﴿30﴾

ندا می‌رسد:] «او را بگیرید و در غل و زنجیرش بکشید!

ثُمَّ ٱلْجَحِيمَ صَلُّوهُ ﴿31﴾

سپس او را در آتش شعله‌ور بیافکنید!

ثُمَّ فِى سِلْسِلَةٍۢ ذَرْعُهَا سَبْعُونَ ذِرَاعًۭا فَٱسْلُكُوهُ ﴿32﴾

سپس او را در زنجیری که درازایش هفتاد ذراع باشد، به بند کشید!

إِنَّهُۥ كَانَ لَا يُؤْمِنُ بِٱللَّهِ ٱلْعَظِيمِ ﴿33﴾

که او به خدای بزرگ ایمان نمی‌آورد.

وَلَا يَحُضُّ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلْمِسْكِينِ ﴿34﴾

و [مردم را] به غذا دادن نیازمندان تشویق نمی‌کرد.

فَلَيْسَ لَهُ ٱلْيَوْمَ هَٰهُنَا حَمِيمٌۭ ﴿35﴾

پس امروز در این جا دوستی صمیمی ندارد.

وَلَا طَعَامٌ إِلَّا مِنْ غِسْلِينٍۢ ﴿36﴾

و غذایی ندارد جز چرک و خونابه،

لَّا يَأْكُلُهُۥٓ إِلَّا ٱلْخَٰطِـُٔونَ ﴿37﴾

که تنها خطاکاران آن را می‌خورند.»

فَلَآ أُقْسِمُ بِمَا تُبْصِرُونَ ﴿38﴾

پس سوگند به آنچه می‌بینید،

وَمَا لَا تُبْصِرُونَ ﴿39﴾

و آنچه نمی‌بینید،

إِنَّهُۥ لَقَوْلُ رَسُولٍۢ كَرِيمٍۢ ﴿40﴾

همانا آن [قرآن] گفتار فرستاده‌ای ارجمند است.

وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَاعِرٍۢ ۚ قَلِيلًۭا مَّا تُؤْمِنُونَ ﴿41﴾

و سخن یک شاعر نیست. چه کم ایمان می‌آورید!

وَلَا بِقَوْلِ كَاهِنٍۢ ۚ قَلِيلًۭا مَّا تَذَكَّرُونَ ﴿42﴾

و سخن کاهن و پیشگو [هم] نیست. چه کم پند می‌پذیرید!

تَنزِيلٌۭ مِّن رَّبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ ﴿43﴾

[بلکه] فروفرستاده‌ای از جانب پروردگار جهانیان است.

وَلَوْ تَقَوَّلَ عَلَيْنَا بَعْضَ ٱلْأَقَاوِيلِ ﴿44﴾

و اگر [پیامبر] پاره‌ای از گفته‌های ساختگی را به ما نسبت می‌داد،

لَأَخَذْنَا مِنْهُ بِٱلْيَمِينِ ﴿45﴾

قطعاً او را با قدرت می‌گرفتیم.

ثُمَّ لَقَطَعْنَا مِنْهُ ٱلْوَتِينَ ﴿46﴾

سپس رگ قلبش را قطع می‌کردیم.

فَمَا مِنكُم مِّنْ أَحَدٍ عَنْهُ حَٰجِزِينَ ﴿47﴾

پس هیچ یک از شما نمی‌توانست سپر او شود.

وَإِنَّهُۥ لَتَذْكِرَةٌۭ لِّلْمُتَّقِينَ ﴿48﴾

و به راستی این [قرآن مایه‌ی] یادآوری برای پرهیزکاران است.

وَإِنَّا لَنَعْلَمُ أَنَّ مِنكُم مُّكَذِّبِينَ ﴿49﴾

و ما خوب می‌دانیم که از میان شما انکارکنندگانی هستند.

وَإِنَّهُۥ لَحَسْرَةٌ عَلَى ٱلْكَٰفِرِينَ ﴿50﴾

و بی‌شک [این انکار در قیامت] مایه‌ی حسرت کافران خواهد بود.

وَإِنَّهُۥ لَحَقُّ ٱلْيَقِينِ ﴿51﴾

و این که آن، حقیقت یقینی است.

فَسَبِّحْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلْعَظِيمِ ﴿52﴾

پس به نام پروردگار بزرگت تسبیح گوی!