Al-Fajr — Persian Translation

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلْفَجْرِ ﴿1﴾

سوگند به سپیده‌دم؛

وَلَيَالٍ عَشْرٍۢ ﴿2﴾

و به شب‌هایی ده‌گانه (مانند ده شب اول ذیحجه)؛

وَٱلشَّفْعِ وَٱلْوَتْرِ ﴿3﴾

و به جفت و تاق [:آفریدگان و آفریدگار‌، همانند و بی‌مانند].

وَٱلَّيْلِ إِذَا يَسْرِ ﴿4﴾

و به شب، هنگامی که سیر می‌کند.

هَلْ فِى ذَٰلِكَ قَسَمٌۭ لِّذِى حِجْرٍ ﴿5﴾

آیا در این، برای خردمندی خویشتن‌دار (نیاز به) سوگندی است‌؟

أَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ ﴿6﴾

مگر ندیدی که پروردگارت با عادیان (نخستین) چه کرد؟

إِرَمَ ذَاتِ ٱلْعِمَادِ ﴿7﴾

(با) عمارات ستون‌دار اِرَم.

ٱلَّتِى لَمْ يُخْلَقْ مِثْلُهَا فِى ٱلْبِلَٰدِ ﴿8﴾

آن که مانندش در شهرها ساخته نشده‌؟

وَثَمُودَ ٱلَّذِينَ جَابُوا۟ ٱلصَّخْرَ بِٱلْوَادِ ﴿9﴾

و (با) ثمودیان، همانان که در گودی، تخته‌سنگ‌ها را بریدند؟

وَفِرْعَوْنَ ذِى ٱلْأَوْتَادِ ﴿10﴾

و (با) فرعون، صاحب (خرگاه‌ها و کاخ‌ها و) میخ‌های بلند.

ٱلَّذِينَ طَغَوْا۟ فِى ٱلْبِلَٰدِ ﴿11﴾

همانان که در شهرها به طغیان سر برافراشتند.

فَأَكْثَرُوا۟ فِيهَا ٱلْفَسَادَ ﴿12﴾

پس در آنها بسی فساد کردند.

فَصَبَّ عَلَيْهِمْ رَبُّكَ سَوْطَ عَذَابٍ ﴿13﴾

پس پروردگارت بر (سروسامان)‌شان تازیانه‌ی عذابی فرو نواخت.

إِنَّ رَبَّكَ لَبِٱلْمِرْصَادِ ﴿14﴾

بی‌گمان پروردگارت بی‌امان در کمین (آنان) است.

فَأَمَّا ٱلْإِنسَٰنُ إِذَا مَا ٱبْتَلَىٰهُ رَبُّهُۥ فَأَكْرَمَهُۥ وَنَعَّمَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّىٓ أَكْرَمَنِ ﴿15﴾

پس اما انسان، هنگامی که پروردگارش وی را بیازماید و گرامیش بدارد، و نعمت به او دهد، گوید: «پروردگارم مرا گرامی داشته است.»

وَأَمَّآ إِذَا مَا ٱبْتَلَىٰهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّىٓ أَهَٰنَنِ ﴿16﴾

و اما هنگامی که بیازمایدش، پس روزی‌اش را بر او تنگ گرداند، گوید: «پروردگارم به من اهانت کرده است.»

كَلَّا ۖ بَل لَّا تُكْرِمُونَ ٱلْيَتِيمَ ﴿17﴾

هرگز نه (چنین و نه چنان است)! بلکه یتیم را گرامی نمی‌دارید؛

وَلَا تَحَٰٓضُّونَ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلْمِسْكِينِ ﴿18﴾

و بر خوراک (دادن به) بینوا (همدیگر را) برنمی‌انگیزید؛

وَتَأْكُلُونَ ٱلتُّرَاثَ أَكْلًۭا لَّمًّۭا ﴿19﴾

و میراث را چپاول‌گرانه می‌خورید؛

وَتُحِبُّونَ ٱلْمَالَ حُبًّۭا جَمًّۭا ﴿20﴾

و مال را دوست می‌دارید، دوست‌داشتنی بسیار.

كَلَّآ إِذَا دُكَّتِ ٱلْأَرْضُ دَكًّۭا دَكًّۭا ﴿21﴾

هرگز (نه چنان است)! آن‌گاه که زمین، در هم کوبیده شود کوبیده شدنی،

وَجَآءَ رَبُّكَ وَٱلْمَلَكُ صَفًّۭا صَفًّۭا ﴿22﴾

و پروردگارت با فرشتگان (کارگزار) صف‌اندرصف آیند،

وَجِا۟ىٓءَ يَوْمَئِذٍۭ بِجَهَنَّمَ ۚ يَوْمَئِذٍۢ يَتَذَكَّرُ ٱلْإِنسَٰنُ وَأَنَّىٰ لَهُ ٱلذِّكْرَىٰ ﴿23﴾

و جهنم در آن هنگام (هنگامه) آورده شود، آن روز است که انسان (حق را) به خوبی یاد آورد. و کجا و کی برایش جای یادواره است؟

يَقُولُ يَٰلَيْتَنِى قَدَّمْتُ لِحَيَاتِى ﴿24﴾

گوید: «کاش برای زندگانی (اصلی) خود (چیزی) پیش فرستاده بودم‌.»

فَيَوْمَئِذٍۢ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهُۥٓ أَحَدٌۭ ﴿25﴾

پس در این هنگام (و هنگامه) هیچ کس همچون عذاب کردن او، عذاب نکند.

وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُۥٓ أَحَدٌۭ ﴿26﴾

و هیچ‌کس (هم) چون در بند کشیدن او، در بند نکشد.

يَٰٓأَيَّتُهَا ٱلنَّفْسُ ٱلْمُطْمَئِنَّةُ ﴿27﴾

هان ای نفس مطمئنه‌[:آرمیده]‌!

ٱرْجِعِىٓ إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةًۭ مَّرْضِيَّةًۭ ﴿28﴾

خشنود (از خدا) و خوشایند سوی پروردگارت باز گرد.

فَٱدْخُلِى فِى عِبَٰدِى ﴿29﴾

پس در میان بندگان ویژه‌‌ام در آی‌،

وَٱدْخُلِى جَنَّتِى ﴿30﴾

و در بهشت ویژه‌‌ام داخل شو.