Al-Fajr — Persian Translation

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلْفَجْرِ ﴿1﴾

سوگند به سپيده‌دم- هر بامداد يا بامداد دهم ذو الحجه-

وَلَيَالٍ عَشْرٍۢ ﴿2﴾

و به شبهاى ده‌گانه

وَٱلشَّفْعِ وَٱلْوَتْرِ ﴿3﴾

و به جفت و طاق

وَٱلَّيْلِ إِذَا يَسْرِ ﴿4﴾

و به شب چون برود.

هَلْ فِى ذَٰلِكَ قَسَمٌۭ لِّذِى حِجْرٍ ﴿5﴾

آيا در آن- كه ياد شد- براى خردمند سوگندى [بسنده‌] هست؟

أَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ ﴿6﴾

آيا نديده‌اى كه پروردگارت با عاد- قوم هود- چه كرد؟

إِرَمَ ذَاتِ ٱلْعِمَادِ ﴿7﴾

[با] ارم كه داراى ستونها- يا كاخهاى بلند- بود؟

ٱلَّتِى لَمْ يُخْلَقْ مِثْلُهَا فِى ٱلْبِلَٰدِ ﴿8﴾

كه مانند آن در شهرها آفريده نشده بود.

وَثَمُودَ ٱلَّذِينَ جَابُوا۟ ٱلصَّخْرَ بِٱلْوَادِ ﴿9﴾

و [با] ثمود- قوم صالح-، آنان كه در آن وادى- ميان عمّان و حَضْرَمُوت- سنگ مى‌بريدند- براى ساختمانهاشان-.

وَفِرْعَوْنَ ذِى ٱلْأَوْتَادِ ﴿10﴾

و [با] فرعون داراى ميخها- كه به چهار ميخ مى‌كشيد و شكنجه مى‌كرد-.

ٱلَّذِينَ طَغَوْا۟ فِى ٱلْبِلَٰدِ ﴿11﴾

آنان كه در شهرها سركشى كردند و از حد درگذشتند.

فَأَكْثَرُوا۟ فِيهَا ٱلْفَسَادَ ﴿12﴾

و در آنها بسى تباهى كردند.

فَصَبَّ عَلَيْهِمْ رَبُّكَ سَوْطَ عَذَابٍ ﴿13﴾

پس پروردگار تو تازيانه عذاب را بر آنها فرو ريخت.

إِنَّ رَبَّكَ لَبِٱلْمِرْصَادِ ﴿14﴾

هر آينه پروردگارت در كمينگاه است.

فَأَمَّا ٱلْإِنسَٰنُ إِذَا مَا ٱبْتَلَىٰهُ رَبُّهُۥ فَأَكْرَمَهُۥ وَنَعَّمَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّىٓ أَكْرَمَنِ ﴿15﴾

اما آدمى را چون پروردگارش بيازمايد و او را گرامى دارد و نعمتش دهد، گويد: پروردگارم مرا گرامى داشت- چون شايسته اين گراميداشت بودم-.

وَأَمَّآ إِذَا مَا ٱبْتَلَىٰهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّىٓ أَهَٰنَنِ ﴿16﴾

و اما چون او را بيازمايد و روزى‌اش را بر او تنگ سازد، گويد: پروردگارم مرا خوار و زبون كرد- به سبب اين ابتلا-.

كَلَّا ۖ بَل لَّا تُكْرِمُونَ ٱلْيَتِيمَ ﴿17﴾

نه چنان است- نه آن كرامت است و نه اين اهانت-، بلكه يتيم را گرامى نمى‌داريد- او را از ارثش محروم مى‌كنيد و مالش را مى‌خوريد-

وَلَا تَحَٰٓضُّونَ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلْمِسْكِينِ ﴿18﴾

و يكديگر را بر طعام‌دادن بينوا برنمى‌انگيزيد.

وَتَأْكُلُونَ ٱلتُّرَاثَ أَكْلًۭا لَّمًّۭا ﴿19﴾

و ميراث- ميراث خود و يتيم- را مى‌خوريد خوردنى پُر و يكجا- بتمامى يا حلال و حرام را با هم-.

وَتُحِبُّونَ ٱلْمَالَ حُبًّۭا جَمًّۭا ﴿20﴾

و مال را دوست مى‌داريد دوست‌داشتنى تمام و بسيار.

كَلَّآ إِذَا دُكَّتِ ٱلْأَرْضُ دَكًّۭا دَكًّۭا ﴿21﴾

حقّا كه چون زمين سخت در هم شكسته و كوبيده شود

وَجَآءَ رَبُّكَ وَٱلْمَلَكُ صَفًّۭا صَفًّۭا ﴿22﴾

و [فرمان‌] پروردگارت بيايد، و فرشتگان صف به صف بيايند

وَجِا۟ىٓءَ يَوْمَئِذٍۭ بِجَهَنَّمَ ۚ يَوْمَئِذٍۢ يَتَذَكَّرُ ٱلْإِنسَٰنُ وَأَنَّىٰ لَهُ ٱلذِّكْرَىٰ ﴿23﴾

و در آن روز دوزخ آورده شود- هويدا گردد- در آن روز آدمى به ياد آرد- و به خود آيد-، و به يادآوردن كجا او را سود دهد؟

يَقُولُ يَٰلَيْتَنِى قَدَّمْتُ لِحَيَاتِى ﴿24﴾

گويد: اى كاش براى زندگانى‌ام [كار نيك‌] پيش مى‌فرستادم.

فَيَوْمَئِذٍۢ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهُۥٓ أَحَدٌۭ ﴿25﴾

پس در آن روز، هيچ كس به [مانند] عذاب او

وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُۥٓ أَحَدٌۭ ﴿26﴾

و هيچ كس به [مانند] بندكشيدن او به بند نكشد

يَٰٓأَيَّتُهَا ٱلنَّفْسُ ٱلْمُطْمَئِنَّةُ ﴿27﴾

اى جان آرام- آرامش و اطمينان يافته-،

ٱرْجِعِىٓ إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةًۭ مَّرْضِيَّةًۭ ﴿28﴾

به سوى پروردگارت بازگرد، تو از او خشنود و او از تو خشنود.

فَٱدْخُلِى فِى عِبَٰدِى ﴿29﴾

پس در ميان بندگان [ويژه‌] من درآى

وَٱدْخُلِى جَنَّتِى ﴿30﴾

و در بهشت [ويژه‌] من درآى.