Al-Waqi'ah — Persian Translation

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ إِذَا وَقَعَتِ ٱلْوَاقِعَةُ ﴿1﴾

آنگاه كه آن رخداد- رستاخيز- رخ دهد

لَيْسَ لِوَقْعَتِهَا كَاذِبَةٌ ﴿2﴾

كه در رخدادش دروغى نيست

خَافِضَةٌۭ رَّافِعَةٌ ﴿3﴾

فرونهنده است و بردارنده.

إِذَا رُجَّتِ ٱلْأَرْضُ رَجًّۭا ﴿4﴾

آنگاه كه زمين سخت جنبانده شود

وَبُسَّتِ ٱلْجِبَالُ بَسًّۭا ﴿5﴾

و كوه‌ها خرد و ريز ريز شوند

فَكَانَتْ هَبَآءًۭ مُّنۢبَثًّۭا ﴿6﴾

پس چون گرد و غبار پراكنده گردند.

وَكُنتُمْ أَزْوَٰجًۭا ثَلَٰثَةًۭ ﴿7﴾

و شما سه گروه باشيد:

فَأَصْحَٰبُ ٱلْمَيْمَنَةِ مَآ أَصْحَٰبُ ٱلْمَيْمَنَةِ ﴿8﴾

خجستگان و سعادتمندان، خجستگان چه باشند؟

وَأَصْحَٰبُ ٱلْمَشْـَٔمَةِ مَآ أَصْحَٰبُ ٱلْمَشْـَٔمَةِ ﴿9﴾

و شومان و بدبختان، شومان و بدبختان چه باشند؟

وَٱلسَّٰبِقُونَ ٱلسَّٰبِقُونَ ﴿10﴾

و پيشى‌گيرندگان- به ايمان و جهاد و طاعت-، آن پيشى‌گيرندگان

أُو۟لَٰٓئِكَ ٱلْمُقَرَّبُونَ ﴿11﴾

ايشانند نزديك‌داشتگان

فِى جَنَّٰتِ ٱلنَّعِيمِ ﴿12﴾

در بهشتهاى پُر نعمت

ثُلَّةٌۭ مِّنَ ٱلْأَوَّلِينَ ﴿13﴾

بسيارى از پيشينيان‌اند- از امّتهاى پيامبران پيشين-

وَقَلِيلٌۭ مِّنَ ٱلْءَاخِرِينَ ﴿14﴾

و اندكى از پسينيان- امت رسول اللّه

عَلَىٰ سُرُرٍۢ مَّوْضُونَةٍۢ ﴿15﴾

بر تختهاى بافته- به زر و گوهر و مرواريد-،

مُّتَّكِـِٔينَ عَلَيْهَا مُتَقَٰبِلِينَ ﴿16﴾

روياروى هم بر آنها تكيه زده‌اند.

يَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَٰنٌۭ مُّخَلَّدُونَ ﴿17﴾

پسرانى هماره نوجوان [به خدمت‌] پيرامون ايشان مى‌گردند،

بِأَكْوَابٍۢ وَأَبَارِيقَ وَكَأْسٍۢ مِّن مَّعِينٍۢ ﴿18﴾

با صراحى‌ها و كوزه‌ها و جامهايى از مىْ صافى گوارا،

لَّا يُصَدَّعُونَ عَنْهَا وَلَا يُنزِفُونَ ﴿19﴾

كه از [نوشيدن‌] آن سر درد نگيرند و مست و بى‌خرد نشوند.

وَفَٰكِهَةٍۢ مِّمَّا يَتَخَيَّرُونَ ﴿20﴾

و از هر ميوه‌اى كه برگزينند.

وَلَحْمِ طَيْرٍۢ مِّمَّا يَشْتَهُونَ ﴿21﴾

و از گوشت مرغانى كه بخواهند.

وَحُورٌ عِينٌۭ ﴿22﴾

و دوشيزگانى با چشمهاى سياه و درشت،

كَأَمْثَٰلِ ٱللُّؤْلُؤِ ٱلْمَكْنُونِ ﴿23﴾

همچون مرواريد پوشيده در صدف- كه هوا در آن اثر نكند و صفا و روشنى‌اش بر جاى باشد-

جَزَآءًۢ بِمَا كَانُوا۟ يَعْمَلُونَ ﴿24﴾

به پاداش آنچه مى‌كردند.

لَا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًۭا وَلَا تَأْثِيمًا ﴿25﴾

در آنجا سخن بيهوده و گنه‌آلود نشنوند.

إِلَّا قِيلًۭا سَلَٰمًۭا سَلَٰمًۭا ﴿26﴾

مگر گفتارى: سلام، سلام.

وَأَصْحَٰبُ ٱلْيَمِينِ مَآ أَصْحَٰبُ ٱلْيَمِينِ ﴿27﴾

و ياران دست راست- خجستگان و سعادتمندان-، دست راستيان چه باشند؟

فِى سِدْرٍۢ مَّخْضُودٍۢ ﴿28﴾

در [زير] كنارهايى بى‌خار،

وَطَلْحٍۢ مَّنضُودٍۢ ﴿29﴾

و درخت موزى كه ميوه‌اش بر هم چيده باشد،

وَظِلٍّۢ مَّمْدُودٍۢ ﴿30﴾

و سايه‌اى كشيده و پيوسته،

وَمَآءٍۢ مَّسْكُوبٍۢ ﴿31﴾

و آبى هماره روان،

وَفَٰكِهَةٍۢ كَثِيرَةٍۢ ﴿32﴾

و ميوه‌اى بسيار،

لَّا مَقْطُوعَةٍۢ وَلَا مَمْنُوعَةٍۢ ﴿33﴾

نه بريده- قطع نشود- و نه بازداشته- از خوردن-.

وَفُرُشٍۢ مَّرْفُوعَةٍ ﴿34﴾

و فرشهايى برافراشته- بر تختهاى بلند افكنده‌شده، يا گرانبها-.

إِنَّآ أَنشَأْنَٰهُنَّ إِنشَآءًۭ ﴿35﴾

ما ايشان را آفريده‌ايم، آفرينشى نو- يا: آفرينشى ويژه كه هرگز دگرگونى نيابد، پير نشوند و زيبايى خود را از دست ندهند-.

فَجَعَلْنَٰهُنَّ أَبْكَارًا ﴿36﴾

و آنان را دوشيزگانى ساخته‌ايم،

عُرُبًا أَتْرَابًۭا ﴿37﴾

شوى‌دوستانى همسال- با يكديگر و با شوهران-،

لِّأَصْحَٰبِ ٱلْيَمِينِ ﴿38﴾

براى ياران دست راست- خجستگان و سعادتمندان-.

ثُلَّةٌۭ مِّنَ ٱلْأَوَّلِينَ ﴿39﴾

كه گروهى از پيشينيانند،

وَثُلَّةٌۭ مِّنَ ٱلْءَاخِرِينَ ﴿40﴾

و گروهى از پسينيان.

وَأَصْحَٰبُ ٱلشِّمَالِ مَآ أَصْحَٰبُ ٱلشِّمَالِ ﴿41﴾

و ياران دست چپ- شومان و بدبختان-، دست چپيان چه باشند؟

فِى سَمُومٍۢ وَحَمِيمٍۢ ﴿42﴾

در آتشين بادى سوزان و آبى جوشان،

وَظِلٍّۢ مِّن يَحْمُومٍۢ ﴿43﴾

و سايه‌اى از دودى سخت سياه،

لَّا بَارِدٍۢ وَلَا كَرِيمٍ ﴿44﴾

نه سرد- زيرا از دود دوزخ است- و نه خوش.

إِنَّهُمْ كَانُوا۟ قَبْلَ ذَٰلِكَ مُتْرَفِينَ ﴿45﴾

زيرا كه اينان پيش از اين- عذاب- سرمست از كامرانى بودند.

وَكَانُوا۟ يُصِرُّونَ عَلَى ٱلْحِنثِ ٱلْعَظِيمِ ﴿46﴾

و بر گناه بزرگ- شرك، يا پيمان‌شكنى، يا سوگند بزرگ بر انكار بعث- پاى مى‌فشردند،

وَكَانُوا۟ يَقُولُونَ أَئِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًۭا وَعِظَٰمًا أَءِنَّا لَمَبْعُوثُونَ ﴿47﴾

و مى‌گفتند: آيا چون بميريم و خاك و استخوان شويم باز زنده و برانگيخته مى شويم؟

أَوَءَابَآؤُنَا ٱلْأَوَّلُونَ ﴿48﴾

و آيا پدران پيشين ما نيز [زنده و برانگيخته مى‌شوند]؟

قُلْ إِنَّ ٱلْأَوَّلِينَ وَٱلْءَاخِرِينَ ﴿49﴾

بگو: هر آينه پيشينيان و پسينيان،

لَمَجْمُوعُونَ إِلَىٰ مِيقَٰتِ يَوْمٍۢ مَّعْلُومٍۢ ﴿50﴾

[همگان‌] به هنگام آن روز دانسته شده گردآورى و فراهم مى‌شوند.

ثُمَّ إِنَّكُمْ أَيُّهَا ٱلضَّآلُّونَ ٱلْمُكَذِّبُونَ ﴿51﴾

و آنگاه شما اى گمراهان دروغ‌انگار،

لَءَاكِلُونَ مِن شَجَرٍۢ مِّن زَقُّومٍۢ ﴿52﴾

هر آينه از درخت زقّوم مى‌خوريد،

فَمَالِـُٔونَ مِنْهَا ٱلْبُطُونَ ﴿53﴾

و شكمها را از آن پُر مى‌كنيد،

فَشَٰرِبُونَ عَلَيْهِ مِنَ ٱلْحَمِيمِ ﴿54﴾

آنگاه روى آن، از آب جوشان مى‌آشاميد،

فَشَٰرِبُونَ شُرْبَ ٱلْهِيمِ ﴿55﴾

و چنان آشامنده‌ايد كه شتران تشنه مى‌آشامند.

هَٰذَا نُزُلُهُمْ يَوْمَ ٱلدِّينِ ﴿56﴾

اين است پذيرائى آنها در روز حساب و پاداش.

نَحْنُ خَلَقْنَٰكُمْ فَلَوْلَا تُصَدِّقُونَ ﴿57﴾

ما شما را آفريده‌ايم- و از آينده شما باخبريم-، پس چرا باور نمى‌داريد؟

أَفَرَءَيْتُم مَّا تُمْنُونَ ﴿58﴾

آيا آب منى را كه مى‌ريزيد- نطفه‌اى را كه در رحم زنان مى‌افكنيد- ديده‌ايد؟

ءَأَنتُمْ تَخْلُقُونَهُۥٓ أَمْ نَحْنُ ٱلْخَٰلِقُونَ ﴿59﴾

آيا شما آن را مى‌آفرينيد- نقشبندى مى‌كنيد- يا ما آفريننده‌ايم؟

نَحْنُ قَدَّرْنَا بَيْنَكُمُ ٱلْمَوْتَ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ ﴿60﴾

ما مرگ را ميان شما مقدّر كرديم، و كسى بر ما پيشى نگرفته و ناتوان نيستيم،

عَلَىٰٓ أَن نُّبَدِّلَ أَمْثَٰلَكُمْ وَنُنشِئَكُمْ فِى مَا لَا تَعْلَمُونَ ﴿61﴾

از آنكه به جاى شما ديگرانى همچون شما آوريم. و شما را در آنچه- در صورت و هيئتى يا در عالمى كه- نمى‌دانيد از نو بيافرينيم.

وَلَقَدْ عَلِمْتُمُ ٱلنَّشْأَةَ ٱلْأُولَىٰ فَلَوْلَا تَذَكَّرُونَ ﴿62﴾

و هر آينه شما آفرينش نخست- زندگى دنيوى- را دانسته‌ايد، پس چرا ياد نمى‌كنيد و پند نمى‌گيريد؟

أَفَرَءَيْتُم مَّا تَحْرُثُونَ ﴿63﴾

آيا آنچه مى‌كاريد ديده‌ايد؟

ءَأَنتُمْ تَزْرَعُونَهُۥٓ أَمْ نَحْنُ ٱلزَّٰرِعُونَ ﴿64﴾

آيا شما آن را مى‌رويانيد يا ما روياننده‌ايم؟

لَوْ نَشَآءُ لَجَعَلْنَٰهُ حُطَٰمًۭا فَظَلْتُمْ تَفَكَّهُونَ ﴿65﴾

اگر بخواهيم آن را گياهى در هم شكسته- يا كاهى بى‌دانه- مى‌گردانيم پس سراسيمه و در شگفت بمانيد،

إِنَّا لَمُغْرَمُونَ ﴿66﴾

[و گوييد:] راستى كه ما زيان كرده و تاوان زده‌ايم.

بَلْ نَحْنُ مَحْرُومُونَ ﴿67﴾

بلكه ما بى‌بهره مانده‌ايم.

أَفَرَءَيْتُمُ ٱلْمَآءَ ٱلَّذِى تَشْرَبُونَ ﴿68﴾

آيا آبى را كه مى‌آشاميد ديده‌ايد؟

ءَأَنتُمْ أَنزَلْتُمُوهُ مِنَ ٱلْمُزْنِ أَمْ نَحْنُ ٱلْمُنزِلُونَ ﴿69﴾

آيا شما آن را از ابر فرو آورده‌ايد يا ما فروآرنده‌ايم؟

لَوْ نَشَآءُ جَعَلْنَٰهُ أُجَاجًۭا فَلَوْلَا تَشْكُرُونَ ﴿70﴾

اگر بخواهيم آن را تلخ و شور مى‌گردانيم پس چرا سپاس نمى‌گزاريد؟

أَفَرَءَيْتُمُ ٱلنَّارَ ٱلَّتِى تُورُونَ ﴿71﴾

آيا آتشى را كه مى‌افروزيد ديده‌ايد؟

ءَأَنتُمْ أَنشَأْتُمْ شَجَرَتَهَآ أَمْ نَحْنُ ٱلْمُنشِـُٔونَ ﴿72﴾

آيا درخت آن را شما پديد آورده‌ايد يا ما پديدآرنده‌ايم؟

نَحْنُ جَعَلْنَٰهَا تَذْكِرَةًۭ وَمَتَٰعًۭا لِّلْمُقْوِينَ ﴿73﴾

ما آن را يادكردى ساختيم- كه چون آن را ببينند آتش دوزخ را ياد كنند- و كالايى براى صحرانشينان.

فَسَبِّحْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلْعَظِيمِ ﴿74﴾

پس نام پروردگار بزرگ خود را به پاكى ياد كن.

۞ فَلَآ أُقْسِمُ بِمَوَٰقِعِ ٱلنُّجُومِ ﴿75﴾

پس سوگند به فروشدنگاه- يا جايگاه- ستارگان

وَإِنَّهُۥ لَقَسَمٌۭ لَّوْ تَعْلَمُونَ عَظِيمٌ ﴿76﴾

و همانا اين سوگندى است بزرگ، اگر بدانيد

إِنَّهُۥ لَقُرْءَانٌۭ كَرِيمٌۭ ﴿77﴾

كه هر آينه اين قرآنى است گرامى و ارجمند،

فِى كِتَٰبٍۢ مَّكْنُونٍۢ ﴿78﴾

در كتابى پوشيده و نگاه‌داشته- لوح محفوظ-

لَّا يَمَسُّهُۥٓ إِلَّا ٱلْمُطَهَّرُونَ ﴿79﴾

كه جز پاك‌شدگان و پاكيزگان به آن دست نمى‌رسانند،

تَنزِيلٌۭ مِّن رَّبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ ﴿80﴾

فروفرستاده‌اى است از پروردگار جهانيان.

أَفَبِهَٰذَا ٱلْحَدِيثِ أَنتُم مُّدْهِنُونَ ﴿81﴾

پس آيا به اين سخن بى‌اعتنايى و سهل‌انگارى مى‌كنيد؟!

وَتَجْعَلُونَ رِزْقَكُمْ أَنَّكُمْ تُكَذِّبُونَ ﴿82﴾

و روزى- بهره- خود را [از آن‌] اين مى‌سازيد كه [آن را] دروغ انگاريد؟!

فَلَوْلَآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلْحُلْقُومَ ﴿83﴾

پس چرا چون [جان‌] به گلوگاه رسد- هنگام مرگ-،

وَأَنتُمْ حِينَئِذٍۢ تَنظُرُونَ ﴿84﴾

و شما آن هنگام مى‌نگريد- به آن كه در حال جان‌دادن است-

وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنكُمْ وَلَٰكِن لَّا تُبْصِرُونَ ﴿85﴾

در حالى كه ما به او از شما نزديكتريم، ولى شما نمى‌بينيد

فَلَوْلَآ إِن كُنتُمْ غَيْرَ مَدِينِينَ ﴿86﴾

پس چرا اگر شما [برانگيختنى و] جزادادنى نيستيد- يعنى اگر رستاخيز را باور نداريد-،

تَرْجِعُونَهَآ إِن كُنتُمْ صَٰدِقِينَ ﴿87﴾

او را باز نمى‌گردانيد، اگر راست مى‌گوييد؟!

فَأَمَّآ إِن كَانَ مِنَ ٱلْمُقَرَّبِينَ ﴿88﴾

و اما اگر از نزديك‌داشتگان- مقربان- باشد،

فَرَوْحٌۭ وَرَيْحَانٌۭ وَجَنَّتُ نَعِيمٍۢ ﴿89﴾

پس آسانى- هنگام مرگ و پس از آن در برزخ و رستاخيز- و روزى جاودانى- يا گياه خوشبو- و بهشت پُر نعمت [فراروى اوست‌].

وَأَمَّآ إِن كَانَ مِنْ أَصْحَٰبِ ٱلْيَمِينِ ﴿90﴾

و اما اگر از ياران دست راست- اهل سعادت- باشد،

فَسَلَٰمٌۭ لَّكَ مِنْ أَصْحَٰبِ ٱلْيَمِينِ ﴿91﴾

پس تو را از ياران دست راست سلام است.

وَأَمَّآ إِن كَانَ مِنَ ٱلْمُكَذِّبِينَ ٱلضَّآلِّينَ ﴿92﴾

و اما اگر از دروغ‌انگاران گمراه باشد،

فَنُزُلٌۭ مِّنْ حَمِيمٍۢ ﴿93﴾

پس پذيرايى [او] از آبى جوشان است.

وَتَصْلِيَةُ جَحِيمٍ ﴿94﴾

و به دوزخ در آمدن و سوختن.

إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ حَقُّ ٱلْيَقِينِ ﴿95﴾

هر آينه اين، آن سخن راست بى‌گمان و درست است.

فَسَبِّحْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلْعَظِيمِ ﴿96﴾

پس نام پروردگار بزرگت را به پاكى ياد كن.