Al-Waqi'ah — Persian Translation

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ إِذَا وَقَعَتِ ٱلْوَاقِعَةُ ﴿1﴾

آن‌گاه که آن واقعه [عظیم قیامت] روی دهد،

لَيْسَ لِوَقْعَتِهَا كَاذِبَةٌ ﴿2﴾

که در واقع شدن آن دروغی نیست [و سزا نیست کسی آن را دروغ بشمارد].

خَافِضَةٌۭ رَّافِعَةٌ ﴿3﴾

[آن واقعه] پست‌کننده [کافران] و بالابرنده [مؤمنان] است.

إِذَا رُجَّتِ ٱلْأَرْضُ رَجًّۭا ﴿4﴾

آن‌گاه که زمین به سختی لرزانده شود.

وَبُسَّتِ ٱلْجِبَالُ بَسًّۭا ﴿5﴾

و کوه‌ها به شدّت متلاشی شوند.

فَكَانَتْ هَبَآءًۭ مُّنۢبَثًّۭا ﴿6﴾

پس به حالت غبار پراکنده درآیند.

وَكُنتُمْ أَزْوَٰجًۭا ثَلَٰثَةًۭ ﴿7﴾

و [در آن روز] شما سه گروه خواهید بود:

فَأَصْحَٰبُ ٱلْمَيْمَنَةِ مَآ أَصْحَٰبُ ٱلْمَيْمَنَةِ ﴿8﴾

پس [گروه نخست] سعادتمندانند، سعادتمندان چه گروهی هستند!

وَأَصْحَٰبُ ٱلْمَشْـَٔمَةِ مَآ أَصْحَٰبُ ٱلْمَشْـَٔمَةِ ﴿9﴾

و [دسته‌ی دوم] بدبختانند، چه گروهی هستند بدبختان!

وَٱلسَّٰبِقُونَ ٱلسَّٰبِقُونَ ﴿10﴾

و [گروه سوم] پیشگامان [کارهای نیکند که درگرفتن پاداش نیز،] پیشگامند.

أُو۟لَٰٓئِكَ ٱلْمُقَرَّبُونَ ﴿11﴾

آنان نزدیکان [درگاه خداوند] هستند.

فِى جَنَّٰتِ ٱلنَّعِيمِ ﴿12﴾

در باغ‌های پرنعمت خواهند بود.

ثُلَّةٌۭ مِّنَ ٱلْأَوَّلِينَ ﴿13﴾

[آنان] گروه زیادی از پیشینیان خواهند بود [که هنگام دعوت پیامبران پیشین به آنها ایمان آوردند].

وَقَلِيلٌۭ مِّنَ ٱلْءَاخِرِينَ ﴿14﴾

و گروه کمی از امّت آخرین [پیامبر که به او ایمان آوردند].

عَلَىٰ سُرُرٍۢ مَّوْضُونَةٍۢ ﴿15﴾

بر تخت‌هایی چیده شده و جواهرنشان،

مُّتَّكِـِٔينَ عَلَيْهَا مُتَقَٰبِلِينَ ﴿16﴾

تکیه داده‌اند، در حالی که [شادمان و باصفا] روبروی یکدیگرند.

يَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَٰنٌۭ مُّخَلَّدُونَ ﴿17﴾

بر گِردشان پسرانی همیشه نوجوان می‌گردند.

بِأَكْوَابٍۢ وَأَبَارِيقَ وَكَأْسٍۢ مِّن مَّعِينٍۢ ﴿18﴾

با جام‌ها و آبریزها و پیاله‌ای از [نوشیدنی‌های گوارا و] روان [از آنان پذیرایی می‌کنند].

لَّا يُصَدَّعُونَ عَنْهَا وَلَا يُنزِفُونَ ﴿19﴾

از آن [نوشیدنی‌ها] نه سردرد می‌گیرند و نه مست می‌شوند.

وَفَٰكِهَةٍۢ مِّمَّا يَتَخَيَّرُونَ ﴿20﴾

و میوه‌هایی از هر چه انتخاب کنند.

وَلَحْمِ طَيْرٍۢ مِّمَّا يَشْتَهُونَ ﴿21﴾

و گوشت پرنده از هر نوع که بخواهند.

وَحُورٌ عِينٌۭ ﴿22﴾

و همسرانی سپید روی، درشت چشم و زیبا،

كَأَمْثَٰلِ ٱللُّؤْلُؤِ ٱلْمَكْنُونِ ﴿23﴾

همچون مروارید در صدف.

جَزَآءًۢ بِمَا كَانُوا۟ يَعْمَلُونَ ﴿24﴾

پاداشی در برابر آنچه می‌کردند.

لَا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًۭا وَلَا تَأْثِيمًا ﴿25﴾

در آنجا نه سخن بیهوده‌ای می‌شنوند و نه نسبت گناهی به دیگری،

إِلَّا قِيلًۭا سَلَٰمًۭا سَلَٰمًۭا ﴿26﴾

تنها چیزی که می‌شنوند سلام است، سلام!

وَأَصْحَٰبُ ٱلْيَمِينِ مَآ أَصْحَٰبُ ٱلْيَمِينِ ﴿27﴾

و یاران [راست که کارنامه‌ی آنان را به دست راستشان می‌دهند]، چه [سعادتمندند] یاران راست!

فِى سِدْرٍۢ مَّخْضُودٍۢ ﴿28﴾

در کنار درختان سدر بی‌خار

وَطَلْحٍۢ مَّنضُودٍۢ ﴿29﴾

و درختان موز که میوه‌هایش خوشه خوشه روی هم چیده شده است،

وَظِلٍّۢ مَّمْدُودٍۢ ﴿30﴾

و سایه‌ای گسترده و پایدار،

وَمَآءٍۢ مَّسْكُوبٍۢ ﴿31﴾

و آبی ریزان [از آبشارها]،

وَفَٰكِهَةٍۢ كَثِيرَةٍۢ ﴿32﴾

و میوه‌ای فراوان،

لَّا مَقْطُوعَةٍۢ وَلَا مَمْنُوعَةٍۢ ﴿33﴾

که نه تمام می‌شود و نه کسی را از آن بازمی‌دارند.

وَفُرُشٍۢ مَّرْفُوعَةٍ ﴿34﴾

و همسرانی والا مرتبه،

إِنَّآ أَنشَأْنَٰهُنَّ إِنشَآءًۭ ﴿35﴾

که ما آنان را به گونه‌ای ویژه پدید آوردیم.

فَجَعَلْنَٰهُنَّ أَبْكَارًا ﴿36﴾

پس آنان را دوشیزه قرار دادیم.

عُرُبًا أَتْرَابًۭا ﴿37﴾

شوهر دوستانی خوش‌سخن و هم سن و سال.

لِّأَصْحَٰبِ ٱلْيَمِينِ ﴿38﴾

برای یاران راست است.

ثُلَّةٌۭ مِّنَ ٱلْأَوَّلِينَ ﴿39﴾

که گروهی از پیشینیان خواهند بود،

وَثُلَّةٌۭ مِّنَ ٱلْءَاخِرِينَ ﴿40﴾

و گروهی از امّت آخرین [پیامبر].

وَأَصْحَٰبُ ٱلشِّمَالِ مَآ أَصْحَٰبُ ٱلشِّمَالِ ﴿41﴾

و یاران چپ [که کارنامه‌ی آنان را به دست چپشان می‌دهند]، چه [شوربختند] یاران چپ!

فِى سَمُومٍۢ وَحَمِيمٍۢ ﴿42﴾

در میان باد سوزان و آب داغ،

وَظِلٍّۢ مِّن يَحْمُومٍۢ ﴿43﴾

و سایه‌ای از دود غلیظ و سیاهند.

لَّا بَارِدٍۢ وَلَا كَرِيمٍ ﴿44﴾

که نه خنک است و نه سودبخش.

إِنَّهُمْ كَانُوا۟ قَبْلَ ذَٰلِكَ مُتْرَفِينَ ﴿45﴾

البتّه آنان پیش از این نازپرورده و خوش‌گذران و سرکش بودند.

وَكَانُوا۟ يُصِرُّونَ عَلَى ٱلْحِنثِ ٱلْعَظِيمِ ﴿46﴾

و همواره بر گناه بزرگ پافشاری می‌کردند.

وَكَانُوا۟ يَقُولُونَ أَئِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًۭا وَعِظَٰمًا أَءِنَّا لَمَبْعُوثُونَ ﴿47﴾

و پیوسته می‌گفتند: «آیا هنگامی که ما مردیم و خاک و استخوان‌هایی [پوسیده] شدیم. آیا ما برانگیخته می‌شویم؟

أَوَءَابَآؤُنَا ٱلْأَوَّلُونَ ﴿48﴾

و آیا نیاکان ما [نیز برانگیخته می‌شوند]؟»

قُلْ إِنَّ ٱلْأَوَّلِينَ وَٱلْءَاخِرِينَ ﴿49﴾

بگو: «به راستی پیشینیان و آیندگان،

لَمَجْمُوعُونَ إِلَىٰ مِيقَٰتِ يَوْمٍۢ مَّعْلُومٍۢ ﴿50﴾

حتماً برای وعده‌گاهِ روزی معین، گردآورده خواهند شد.

ثُمَّ إِنَّكُمْ أَيُّهَا ٱلضَّآلُّونَ ٱلْمُكَذِّبُونَ ﴿51﴾

سپس، شما ای گمراهان انکارکننده!

لَءَاكِلُونَ مِن شَجَرٍۢ مِّن زَقُّومٍۢ ﴿52﴾

حتماً از درخت زقّوم، خواهید خورد.

فَمَالِـُٔونَ مِنْهَا ٱلْبُطُونَ ﴿53﴾

و شکم‌ها را از آن پر خواهید کرد.

فَشَٰرِبُونَ عَلَيْهِ مِنَ ٱلْحَمِيمِ ﴿54﴾

و روی آن، از آب جوشان می‌آشامید.

فَشَٰرِبُونَ شُرْبَ ٱلْهِيمِ ﴿55﴾

پس مانند شتران عطش‌زده می‌نوشید.»

هَٰذَا نُزُلُهُمْ يَوْمَ ٱلدِّينِ ﴿56﴾

این [نخستین] پذیرایی آنان در روز قیامت است.

نَحْنُ خَلَقْنَٰكُمْ فَلَوْلَا تُصَدِّقُونَ ﴿57﴾

ما شما را آفریدیم، پس چرا تصدیق نمی‌کنید؟

أَفَرَءَيْتُم مَّا تُمْنُونَ ﴿58﴾

آیا آنچه را [به صورت نطفه] فرومی‌ریزید، دیده‌اید؟

ءَأَنتُمْ تَخْلُقُونَهُۥٓ أَمْ نَحْنُ ٱلْخَٰلِقُونَ ﴿59﴾

آیا شما آن را [به صورت انسان] می‌آفرینید؟ یا ما آفریننده‌ایم؟

نَحْنُ قَدَّرْنَا بَيْنَكُمُ ٱلْمَوْتَ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ ﴿60﴾

ماییم که مرگ را در میان شما مقدّر کردیم و هرگز کسی بر [قدرت] ما پیشی نگرفته است.

عَلَىٰٓ أَن نُّبَدِّلَ أَمْثَٰلَكُمْ وَنُنشِئَكُمْ فِى مَا لَا تَعْلَمُونَ ﴿61﴾

تا همانندانتان را جانشین شما کنیم و شما را در جهانی که نمی‌دانید، پدیدار گردانیم.

وَلَقَدْ عَلِمْتُمُ ٱلنَّشْأَةَ ٱلْأُولَىٰ فَلَوْلَا تَذَكَّرُونَ ﴿62﴾

شما آفرینش نخستین را دانستید، پس چرا [به آفرینش دوباره] متذکر نمی‌شوید؟

أَفَرَءَيْتُم مَّا تَحْرُثُونَ ﴿63﴾

آیا آنچه را می‌کارید، دیده‌اید؟

ءَأَنتُمْ تَزْرَعُونَهُۥٓ أَمْ نَحْنُ ٱلزَّٰرِعُونَ ﴿64﴾

آیا شما آن را می‌رویانید؟ یا ما رویاننده‌ایم؟

لَوْ نَشَآءُ لَجَعَلْنَٰهُ حُطَٰمًۭا فَظَلْتُمْ تَفَكَّهُونَ ﴿65﴾

اگر بخواهیم آن را خار و خاشاک می‌گردانیم، پس شما از روی تعجّب می‌گویید:

إِنَّا لَمُغْرَمُونَ ﴿66﴾

«ما زیان‌دیده‌ایم!

بَلْ نَحْنُ مَحْرُومُونَ ﴿67﴾

بلکه محروم و بدبختیم!»

أَفَرَءَيْتُمُ ٱلْمَآءَ ٱلَّذِى تَشْرَبُونَ ﴿68﴾

آیا آبی را که می‌نوشید، دیده‌اید؟

ءَأَنتُمْ أَنزَلْتُمُوهُ مِنَ ٱلْمُزْنِ أَمْ نَحْنُ ٱلْمُنزِلُونَ ﴿69﴾

آیا شما آن را از ابرِ باران‌زا فروآوردید؟ یا ما فروفرستنده‌ایم؟

لَوْ نَشَآءُ جَعَلْنَٰهُ أُجَاجًۭا فَلَوْلَا تَشْكُرُونَ ﴿70﴾

اگر بخواهیم آن را شور و تلخ می‌گردانیم، پس چرا سپاسگزاری نمی‌کنید؟

أَفَرَءَيْتُمُ ٱلنَّارَ ٱلَّتِى تُورُونَ ﴿71﴾

آیا آتشی را که می‌افروزید، دیده‌اید؟

ءَأَنتُمْ أَنشَأْتُمْ شَجَرَتَهَآ أَمْ نَحْنُ ٱلْمُنشِـُٔونَ ﴿72﴾

آیا درخت آن را شما آفریده‌اید؟ یا ما آفریننده‌ایم؟

نَحْنُ جَعَلْنَٰهَا تَذْكِرَةًۭ وَمَتَٰعًۭا لِّلْمُقْوِينَ ﴿73﴾

ما آن را مایه‌ی یادآوری [آتش قیامت] و نعمتی برای مسافران قرار داده‌ایم.

فَسَبِّحْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلْعَظِيمِ ﴿74﴾

پس به نام پروردگار بزرگت تسبیح گوی!

۞ فَلَآ أُقْسِمُ بِمَوَٰقِعِ ٱلنُّجُومِ ﴿75﴾

پس سوگند به جایگاه ستارگان!

وَإِنَّهُۥ لَقَسَمٌۭ لَّوْ تَعْلَمُونَ عَظِيمٌ ﴿76﴾

و اگر بدانید، این سوگندی است بزرگ.

إِنَّهُۥ لَقُرْءَانٌۭ كَرِيمٌۭ ﴿77﴾

همانا آن، قرآن کریم است.

فِى كِتَٰبٍۢ مَّكْنُونٍۢ ﴿78﴾

که در کتابی پوشیده و پنهان جای دارد.

لَّا يَمَسُّهُۥٓ إِلَّا ٱلْمُطَهَّرُونَ ﴿79﴾

جز پاک‌شدگان [از هر نوع آلودگی، دیگران] به [معارف] آن دسترسی ندارند.

تَنزِيلٌۭ مِّن رَّبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ ﴿80﴾

فرود آمده از سوی پروردگار جهانیان است.

أَفَبِهَٰذَا ٱلْحَدِيثِ أَنتُم مُّدْهِنُونَ ﴿81﴾

پس آیا این سخن [الهی] را سرسری می‌گیرید؟

وَتَجْعَلُونَ رِزْقَكُمْ أَنَّكُمْ تُكَذِّبُونَ ﴿82﴾

و [نصیب و] روزی خود را تکذیب آن قرار می‌دهید؟

فَلَوْلَآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلْحُلْقُومَ ﴿83﴾

پس چرا آن‌گاه که [جان] به گلوگاه می‌رسد،

وَأَنتُمْ حِينَئِذٍۢ تَنظُرُونَ ﴿84﴾

و شما در آن هنگام می‌نگرید [و هیچ کاری از شما ساخته نیست]!

وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنكُمْ وَلَٰكِن لَّا تُبْصِرُونَ ﴿85﴾

و ما از شما به آن [محتَضر] نزدیک‌تریم؛ ولی نمی‌بینید.

فَلَوْلَآ إِن كُنتُمْ غَيْرَ مَدِينِينَ ﴿86﴾

پس اگر شما [در برابر کردارتان] کیفر‌شدنی نیستید،

تَرْجِعُونَهَآ إِن كُنتُمْ صَٰدِقِينَ ﴿87﴾

اگر راست می‌گویید، چرا آن جان را [به محتضَر] برنمی‌گردانید؟

فَأَمَّآ إِن كَانَ مِنَ ٱلْمُقَرَّبِينَ ﴿88﴾

پس اگر او از مقرّبان باشد،

فَرَوْحٌۭ وَرَيْحَانٌۭ وَجَنَّتُ نَعِيمٍۢ ﴿89﴾

آسایش و رفاه و بهشت پر نعمت، برای او خواهد بود.

وَأَمَّآ إِن كَانَ مِنْ أَصْحَٰبِ ٱلْيَمِينِ ﴿90﴾

و امّا اگر از یاران راست باشد،

فَسَلَٰمٌۭ لَّكَ مِنْ أَصْحَٰبِ ٱلْيَمِينِ ﴿91﴾

[به او گفته می‌شود:] «از سوی یاران راست، به تو سلام باد!»

وَأَمَّآ إِن كَانَ مِنَ ٱلْمُكَذِّبِينَ ٱلضَّآلِّينَ ﴿92﴾

و امّا اگر از تکذیب‌کنندگان گمراه باشد،

فَنُزُلٌۭ مِّنْ حَمِيمٍۢ ﴿93﴾

با آبی جوشان پذیرایی می‌شود.

وَتَصْلِيَةُ جَحِيمٍ ﴿94﴾

و ورود به دوزخ [جزای اوست].

إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ حَقُّ ٱلْيَقِينِ ﴿95﴾

همانا این [مطلب]، حقّ و یقینی است.

فَسَبِّحْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلْعَظِيمِ ﴿96﴾

پس به نام پروردگار بزرگوارت تسبیح گوی!