Al-Qiyamah — Persian Translation

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ لَآ أُقْسِمُ بِيَوْمِ ٱلْقِيَٰمَةِ ﴿1﴾

به روز قیامت سوگند ندارم!

وَلَآ أُقْسِمُ بِٱلنَّفْسِ ٱللَّوَّامَةِ ﴿2﴾

و نه سوگند به نفس لوامه [:وجدان بیدار و ملامتگر].

أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَٰنُ أَلَّن نَّجْمَعَ عِظَامَهُۥ ﴿3﴾

آیا انسان می‌پندارد که هرگز استخوان‌هایش را جمع نخواهیم کرد؟!

بَلَىٰ قَٰدِرِينَ عَلَىٰٓ أَن نُّسَوِّىَ بَنَانَهُۥ ﴿4﴾

آری‌! قادریم که (حتی خطوط سر) انگشتان او را سازمان دهیم!

بَلْ يُرِيدُ ٱلْإِنسَٰنُ لِيَفْجُرَ أَمَامَهُۥ ﴿5﴾

بلکه انسان همی خواهد تا پیش رویش را بشکافد [:خدا را علنی بنگرد و قیامت را ببیند و پیوسته فجور کند]!

يَسْـَٔلُ أَيَّانَ يَوْمُ ٱلْقِيَٰمَةِ ﴿6﴾

(از این رو) می‌پرسد: «قیامت کی خواهد بود؟!»

فَإِذَا بَرِقَ ٱلْبَصَرُ ﴿7﴾

پس در آن هنگام که چشم (از شدتِ وحشت) برق زند (و به گردش در آید)،

وَخَسَفَ ٱلْقَمَرُ ﴿8﴾

و ماه بی‌‌نور گردد،

وَجُمِعَ ٱلشَّمْسُ وَٱلْقَمَرُ ﴿9﴾

و خورشید و ماه یک‌جا جمع شوند،

يَقُولُ ٱلْإِنسَٰنُ يَوْمَئِذٍ أَيْنَ ٱلْمَفَرُّ ﴿10﴾

انسان در آن‌هنگام گوید: «گریزگاه کجاست‌؟!»

كَلَّا لَا وَزَرَ ﴿11﴾

هرگز (چنین نیست.)! راه فراری (از این گیرودار) و پناهگاهی نیست!

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمُسْتَقَرُّ ﴿12﴾

آن روز قرارگاه (نهایی) تنها سوی پروردگار تو است‌.

يُنَبَّؤُا۟ ٱلْإِنسَٰنُ يَوْمَئِذٍۭ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ ﴿13﴾

و در آن روز انسان از تمام آنچه پیش فرستاده و واگذاشته بسی آگاهی مهم داده می‌شود.

بَلِ ٱلْإِنسَٰنُ عَلَىٰ نَفْسِهِۦ بَصِيرَةٌۭ ﴿14﴾

بلکه انسان خودش بر (وضع) خودش بسی آگاه است!

وَلَوْ أَلْقَىٰ مَعَاذِيرَهُۥ ﴿15﴾

و هرچند (در ظاهر برای خود) عذرهایی بیفکند!

لَا تُحَرِّكْ بِهِۦ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِۦٓ ﴿16﴾

(ای پیامبر!) زبانت را به‌خاطر عجله برای خواندن آن [:قرآن] حرکت مده.

إِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهُۥ وَقُرْءَانَهُۥ ﴿17﴾

همانا گردآوریش و خواندنش تنها بر عهده‌ی ماست!

فَإِذَا قَرَأْنَٰهُ فَٱتَّبِعْ قُرْءَانَهُۥ ﴿18﴾

پس هنگامی که آن را خواندیم، از خواندنش پیروی کن!

ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهُۥ ﴿19﴾

سپس بیان آن (نیز) بی‌گمان بر عهده‌ی ماست!

كَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ ٱلْعَاجِلَةَ ﴿20﴾

هرگز (چنان نیست که شما می‌پندارید)؛ بلکه شما (دنیای) زودگذر را دوست می‌دارید!

وَتَذَرُونَ ٱلْءَاخِرَةَ ﴿21﴾

و آخرت را وامی‌گذارید!

وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۢ نَّاضِرَةٌ ﴿22﴾

چهره‌هایی در آن روز باطروات است،

إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةٌۭ ﴿23﴾

(که) سوی (رحمت) پروردگارشان نگرانند!

وَوُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۭ بَاسِرَةٌۭ ﴿24﴾

و در آن روز صورت‌هایی عبوس و درهم‌‌کشیده است،

تَظُنُّ أَن يُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌۭ ﴿25﴾

(که) گمان دارند عذابی در پیش دارند که پشت را می‌شکند!

كَلَّآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلتَّرَاقِىَ ﴿26﴾

چنان نیست (که انسان می‌پندارد! او ایمان نمی‌آورد) تا موقعی که جان به گلوگاهش رسد،

وَقِيلَ مَنْ ۜ رَاقٍۢ ﴿27﴾

و گفته شود: «آیا کیست که (مرا از مرگ) نجات دهد؟!»

وَظَنَّ أَنَّهُ ٱلْفِرَاقُ ﴿28﴾

و گمان کرد که این همواره (همان) جدایی است.

وَٱلْتَفَّتِ ٱلسَّاقُ بِٱلسَّاقِ ﴿29﴾

و ساق (زندگی) به ساق (مرگ) در هم بپیچید.

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمَسَاقُ ﴿30﴾

در آن روز مسیر همه تنها سوی (دادگاه) پروردگارت خواهد بود!

فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ ﴿31﴾

پس او نه تصدیق کرد و نه نماز خواند.

وَلَٰكِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ ﴿32﴾

بلکه رویگرداند.

ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ يَتَمَطَّىٰٓ ﴿33﴾

سپس سوی خانه‌ی خود بازگشت در حالی که چون خران (خرامان) قدم برمی‌داشت!

أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰ ﴿34﴾

(این ناهنجاری) شایسته‌تر است برای تو، پس شایسته‌تر.

ثُمَّ أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰٓ ﴿35﴾

سپس (این ناهنجاری) برای تو شایسته‌تر است، پس شایسته‌تر.

أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَٰنُ أَن يُتْرَكَ سُدًى ﴿36﴾

آیا انسان گمان می‌کند که بی‌هدف و مهمل رها می‌شود؟!

أَلَمْ يَكُ نُطْفَةًۭ مِّن مَّنِىٍّۢ يُمْنَىٰ ﴿37﴾

آیا او نطفه‌ای از منی‌ای که می‌جهد نبود؟!

ثُمَّ كَانَ عَلَقَةًۭ فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ ﴿38﴾

سپس به صورت خون بسته‌‌ای [:آویزک] در آمد. پس خدا او را آفرید و سازمان داد،

فَجَعَلَ مِنْهُ ٱلزَّوْجَيْنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلْأُنثَىٰٓ ﴿39﴾

تا از او دو زوج : مرد و زن آفرید!

أَلَيْسَ ذَٰلِكَ بِقَٰدِرٍ عَلَىٰٓ أَن يُحْۦِىَ ٱلْمَوْتَىٰ ﴿40﴾

آیا (چنان نیرومندی‌) بر زنده کردن مردگان توانا نیست‌؟!