Al-Qiyamah — Persian Translation

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ لَآ أُقْسِمُ بِيَوْمِ ٱلْقِيَٰمَةِ ﴿1﴾

به روز قیامت سوگند می‌خورم.

وَلَآ أُقْسِمُ بِٱلنَّفْسِ ٱللَّوَّامَةِ ﴿2﴾

و به نفس سرزنش‌گر سوگند می‌خورم.

أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَٰنُ أَلَّن نَّجْمَعَ عِظَامَهُۥ ﴿3﴾

آیا انسان می‌پندارد که هرگز استخوان‌های او را جمع نمی‌کنیم؟

بَلَىٰ قَٰدِرِينَ عَلَىٰٓ أَن نُّسَوِّىَ بَنَانَهُۥ ﴿4﴾

چرا! ما تواناییم [خطوط] سر انگشتان او را [بار دیگر] درست کنیم.

بَلْ يُرِيدُ ٱلْإِنسَٰنُ لِيَفْجُرَ أَمَامَهُۥ ﴿5﴾

ولی انسان می‌خواهد راه فسق و فجور را پیش روی خود باز کند.

يَسْـَٔلُ أَيَّانَ يَوْمُ ٱلْقِيَٰمَةِ ﴿6﴾

[پس، از روی تردید] می‌پرسد: «روز قیامت چه وقت است؟»

فَإِذَا بَرِقَ ٱلْبَصَرُ ﴿7﴾

پس آن‌گاه که [در آستانه‌ی قیامت] چشم‌ها خیره گردد،

وَخَسَفَ ٱلْقَمَرُ ﴿8﴾

و ماه تاریک شود،

وَجُمِعَ ٱلشَّمْسُ وَٱلْقَمَرُ ﴿9﴾

و خورشید و ماه جمع شوند،

يَقُولُ ٱلْإِنسَٰنُ يَوْمَئِذٍ أَيْنَ ٱلْمَفَرُّ ﴿10﴾

در آن روز انسان خواهد گفت: «راه گریز کجاست؟»

كَلَّا لَا وَزَرَ ﴿11﴾

هرگز! پناهگاهی نیست.

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمُسْتَقَرُّ ﴿12﴾

آن روز قرارگاه فقط به سوی پروردگار توست.

يُنَبَّؤُا۟ ٱلْإِنسَٰنُ يَوْمَئِذٍۭ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ ﴿13﴾

آن روز انسان به آنچه پیش فرستاده و آنچه به جای گذاشته است، خبر داده می‌شود.

بَلِ ٱلْإِنسَٰنُ عَلَىٰ نَفْسِهِۦ بَصِيرَةٌۭ ﴿14﴾

بلکه انسان بر نفس خویش بیناست.

وَلَوْ أَلْقَىٰ مَعَاذِيرَهُۥ ﴿15﴾

هر چند [برای توجیه گناهانش‌] بهانه‌ها بتراشد.

لَا تُحَرِّكْ بِهِۦ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِۦٓ ﴿16﴾

[ای پیامبر! به هنگام نزول وحی،] زبان خود را به حرکت در نیاور تا نسبت به تلاوت آن شتاب کنی.

إِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهُۥ وَقُرْءَانَهُۥ ﴿17﴾

گردآوردن و خواندن آن به عهده‌ی ماست.

فَإِذَا قَرَأْنَٰهُ فَٱتَّبِعْ قُرْءَانَهُۥ ﴿18﴾

پس چون آن را خواندیم، قرائت آن را دنبال کن.

ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهُۥ ﴿19﴾

آن‌گاه بیان آن بر عهده ماست.

كَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ ٱلْعَاجِلَةَ ﴿20﴾

چنین نیست [که شما می‌پندارید قیامتی در کار نیست]، بلکه به این دنیای زودگذر دل‌بسته‌اید.

وَتَذَرُونَ ٱلْءَاخِرَةَ ﴿21﴾

و آخرت را رها کرده‌اید.

وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۢ نَّاضِرَةٌ ﴿22﴾

چهره‌هایی در آن روز شاداب و با طراوت است.

إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةٌۭ ﴿23﴾

و به [لطف و پاداش] پروردگارشان چشم دوخته‌اند.

وَوُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۭ بَاسِرَةٌۭ ﴿24﴾

و چهره‌هایی در آن روز گرفته است.

تَظُنُّ أَن يُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌۭ ﴿25﴾

زیرا می‌دانند مورد عذابی کمرشکن قرار می‌گیرند.

كَلَّآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلتَّرَاقِىَ ﴿26﴾

[انسان می‌پندارد دنیای زودگذر همیشگی است،] هرگز! آن‌گاه که جان به گلوگاه برسد.

وَقِيلَ مَنْ ۜ رَاقٍۢ ﴿27﴾

و [اطرافیان بیمار] بگویند: «درمان‌کننده [این بیمار] کیست؟»

وَظَنَّ أَنَّهُ ٱلْفِرَاقُ ﴿28﴾

و [محتضَر] بداند که هنگام جدایی فرارسیده است.

وَٱلْتَفَّتِ ٱلسَّاقُ بِٱلسَّاقِ ﴿29﴾

و ساق‌های پا به یکدیگر بپیچد [و دیگر حرکتی نکند].

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمَسَاقُ ﴿30﴾

در آن روز، روانه شدن به سوی پروردگار توست.

فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ ﴿31﴾

او که نه حقّ را تصدیق کرد و نه نماز گزارد.

وَلَٰكِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ ﴿32﴾

بلکه تکذیب کرد و روی گردانید.

ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ يَتَمَطَّىٰٓ ﴿33﴾

و سپس با کبر و غرور به سوی خانواده‌اش رفت.

أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰ ﴿34﴾

[عذاب الهی] برای تو شایسته‌تر است، شایسته‌تر!

ثُمَّ أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰٓ ﴿35﴾

باز هم شایسته‌تر است، شایسته‌تر!

أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَٰنُ أَن يُتْرَكَ سُدًى ﴿36﴾

آیا انسان می‌پندارد که به حال خود رها می‌شود؟

أَلَمْ يَكُ نُطْفَةًۭ مِّن مَّنِىٍّۢ يُمْنَىٰ ﴿37﴾

آیا او قطره‌ای از منی نبود که ریخته می‌شد؟

ثُمَّ كَانَ عَلَقَةًۭ فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ ﴿38﴾

سپس خون بسته‌ای شد و [خداوند] آن را آفرینش داد و [اندامش را] استوار ساخت.

فَجَعَلَ مِنْهُ ٱلزَّوْجَيْنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلْأُنثَىٰٓ ﴿39﴾

و دو جنس زن و مرد را از آن پدید آورد.

أَلَيْسَ ذَٰلِكَ بِقَٰدِرٍ عَلَىٰٓ أَن يُحْۦِىَ ٱلْمَوْتَىٰ ﴿40﴾

آیا این [خدای نیرومند] توانا نیست که مردگان را زنده کند؟