An-Nazi'at — Persian Translation

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلنَّٰزِعَٰتِ غَرْقًۭا ﴿1﴾

سوگند به کَنَنْدگان (جان و جانان) در حالی که (در آنان) غرقند.

وَٱلنَّٰشِطَٰتِ نَشْطًۭا ﴿2﴾

و به گره‌زنندگان گره‌زدنی.

وَٱلسَّٰبِحَٰتِ سَبْحًۭا ﴿3﴾

و به نیروهایی شناکنان شناکردنی.

فَٱلسَّٰبِقَٰتِ سَبْقًۭا ﴿4﴾

پس به پیشی‌گیرندگان پیشی‌گرفتنی.

فَٱلْمُدَبِّرَٰتِ أَمْرًۭا ﴿5﴾

پس به تدبیرکنندگان کار (آفریدگان) تدبیر کردنی.

يَوْمَ تَرْجُفُ ٱلرَّاجِفَةُ ﴿6﴾

آن روز که (زمین) لرزنده بلرزد.

تَتْبَعُهَا ٱلرَّادِفَةُ ﴿7﴾

(و) از پی آن (لرزه‌‌ی دیگری) در ردیف(اش) آید.

قُلُوبٌۭ يَوْمَئِذٍۢ وَاجِفَةٌ ﴿8﴾

(در) چنان روزی، دل‌هایی بس نگران (و تپنده)‌اند.

أَبْصَٰرُهَا خَٰشِعَةٌۭ ﴿9﴾

دیدگانشان فرو افتاده‌اند.

يَقُولُونَ أَءِنَّا لَمَرْدُودُونَ فِى ٱلْحَافِرَةِ ﴿10﴾

گویند: «آیا ما (باز) همواره در گودال‌ها(ی گورهامان به زندگی) بازگشت شوندگانیم؟

أَءِذَا كُنَّا عِظَٰمًۭا نَّخِرَةًۭ ﴿11﴾

«آیا هنگامی (که) ما استخوان‌ریزه‌های پوسیده بوده‌ایم (زندگی را از سر می‌گیریم)؟»

قَالُوا۟ تِلْكَ إِذًۭا كَرَّةٌ خَاسِرَةٌۭ ﴿12﴾

گویند: «این (زندگی پس از مرگ) در این هنگام (و هنگامه) برگشتی زیانبار است.»

فَإِنَّمَا هِىَ زَجْرَةٌۭ وَٰحِدَةٌۭ ﴿13﴾

پس جز این نیست که آن بازگشت (بسته به) یک فریاد جان‌افزاست (و بس).

فَإِذَا هُم بِٱلسَّاهِرَةِ ﴿14﴾

پس ناگهان آنان در زمینِ هموار خواهند بود.

هَلْ أَتَىٰكَ حَدِيثُ مُوسَىٰٓ ﴿15﴾

آیا داستان موسی تو را آمد؟

إِذْ نَادَىٰهُ رَبُّهُۥ بِٱلْوَادِ ٱلْمُقَدَّسِ طُوًى ﴿16﴾

چون پروردگارش او را در وادی مقدّس به حال پیچیدگی (نورانیش) ندا در داد:

ٱذْهَبْ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ إِنَّهُۥ طَغَىٰ ﴿17﴾

«فراسوی فرعون برو، که وی بی‌امان طغیان کرده است.»

فَقُلْ هَل لَّكَ إِلَىٰٓ أَن تَزَكَّىٰ ﴿18﴾

«پس (به او) بگو: “آیا سر آن داری که به پاکیزگی گرایی؟‌”»

وَأَهْدِيَكَ إِلَىٰ رَبِّكَ فَتَخْشَىٰ ﴿19﴾

«“و تو را سوی پروردگارت راه نمایم تا پروا بداری‌؟”»

فَأَرَىٰهُ ٱلْءَايَةَ ٱلْكُبْرَىٰ ﴿20﴾

پس بزرگ‌ترین نشانه‌ی (چشمگیر دیدنی) خدا را بدو نمود.

فَكَذَّبَ وَعَصَىٰ ﴿21﴾

پس (فرعون) تکذیب کرد و عصیان نمود.

ثُمَّ أَدْبَرَ يَسْعَىٰ ﴿22﴾

سپس شتابان پشت کرد.

فَحَشَرَ فَنَادَىٰ ﴿23﴾

پس (گروهی را) گرد آورد. آن‌گاه ندا در داد.

فَقَالَ أَنَا۠ رَبُّكُمُ ٱلْأَعْلَىٰ ﴿24﴾

پس گفت: «من برترین پروردگار شمایم!»

فَأَخَذَهُ ٱللَّهُ نَكَالَ ٱلْءَاخِرَةِ وَٱلْأُولَىٰٓ ﴿25﴾

پس خدا (هم) او را به کیفر سخت دنیا و آخرت برگرفت.

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَعِبْرَةًۭ لِّمَن يَخْشَىٰٓ ﴿26﴾

به‌راستی برای هر کس که (از خدا) پروا بدارد، در این (ماجرا) به‌درستی عبرتی است.

ءَأَنتُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَمِ ٱلسَّمَآءُ ۚ بَنَىٰهَا ﴿27﴾

آیا آفرینش شما بنیادین‌تر است، یا آسمان (که آن را) سازمان داده است‌؟

رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوَّىٰهَا ﴿28﴾

بلندای جذب‌شده‌اش را بر افراشت، پس آن را سازمان داد.

وَأَغْطَشَ لَيْلَهَا وَأَخْرَجَ ضُحَىٰهَا ﴿29﴾

و شبش را تیره کرد و روزش را (روشن) برون آورد.

وَٱلْأَرْضَ بَعْدَ ذَٰلِكَ دَحَىٰهَآ ﴿30﴾

و پس از آن (حرکات ناهموار)، زمین را حرکتی هموار داد.

أَخْرَجَ مِنْهَا مَآءَهَا وَمَرْعَىٰهَا ﴿31﴾

آبش و چراگاهش را از آن برون آورد.

وَٱلْجِبَالَ أَرْسَىٰهَا ﴿32﴾

و کوه‌ها را در عمقش کوبید.

مَتَٰعًۭا لَّكُمْ وَلِأَنْعَٰمِكُمْ ﴿33﴾

حال آنکه (این آب و گیاه) بهره‌ای است برایتان و برای حیوانات نعمت‌وارتان.

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلطَّآمَّةُ ٱلْكُبْرَىٰ ﴿34﴾

پس آن‌گاه که آن هنگامه‌ی لبریز فراگیر از دشواری در رسد.

يَوْمَ يَتَذَكَّرُ ٱلْإِنسَٰنُ مَا سَعَىٰ ﴿35﴾

روزی که انسان آنچه (را) کوشیده است به یاد آورد!

وَبُرِّزَتِ ٱلْجَحِيمُ لِمَن يَرَىٰ ﴿36﴾

و جهنم برای هر کس می‌نگرد بسی آشکار گردد.

فَأَمَّا مَن طَغَىٰ ﴿37﴾

پس اما هر کس طغیان کرد؛

وَءَاثَرَ ٱلْحَيَوٰةَ ٱلدُّنْيَا ﴿38﴾

و زندگی (پست) دنیا را (بر آخرت) برگزید؛

فَإِنَّ ٱلْجَحِيمَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ ﴿39﴾

بی‌گمان (جایگاه و) پناهگاهش آتش زبانه‌دار است.

وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِۦ وَنَهَى ٱلنَّفْسَ عَنِ ٱلْهَوَىٰ ﴿40﴾

و اما کسی که از مقام پروردگارش هراسید، و نفس (خود) را از هوس باز داشت،

فَإِنَّ ٱلْجَنَّةَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ ﴿41﴾

پس بی‌گمان پناهگاهش بهشت است.

يَسْـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلسَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْسَىٰهَا ﴿42﴾

درباره‌ی ساعت (پایانی جهان تکلیف) از تو می‌پرسند: «استواریش چه هنگام است؟»

فِيمَ أَنتَ مِن ذِكْرَىٰهَآ ﴿43﴾

تو در چه (شناختی) از یادواره‌ی آنی‌؟

إِلَىٰ رَبِّكَ مُنتَهَىٰهَآ ﴿44﴾

پایانش فراسوی پروردگار توست.

إِنَّمَآ أَنتَ مُنذِرُ مَن يَخْشَىٰهَا ﴿45﴾

تو تنها کسی را که از آن می‌هراسد هشدار می‌دهی.

كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوٓا۟ إِلَّا عَشِيَّةً أَوْ ضُحَىٰهَا ﴿46﴾

روزی که آن را می‌بینند، گویی آنان بی‌گمان جز شبی یا روزش را درنگ نکرده‌اند.