Al-Qamar — Persian Translation

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ ٱقْتَرَبَتِ ٱلسَّاعَةُ وَٱنشَقَّ ٱلْقَمَرُ ﴿1﴾

قيامت نزديك شد و ماه دو پاره شد

وَإِن يَرَوْا۟ ءَايَةًۭ يُعْرِضُوا۟ وَيَقُولُوا۟ سِحْرٌۭ مُّسْتَمِرٌّۭ ﴿2﴾

و اگر معجزه‌اى بينند روى برتابند و گويند جادويى دنباله‌دار است‌

وَكَذَّبُوا۟ وَٱتَّبَعُوٓا۟ أَهْوَآءَهُمْ ۚ وَكُلُّ أَمْرٍۢ مُّسْتَقِرٌّۭ ﴿3﴾

و انكار پيشه كردند و از هوى و هوسهايشان پيروى كردند و هر كارى سرانجامى دارد

وَلَقَدْ جَآءَهُم مِّنَ ٱلْأَنۢبَآءِ مَا فِيهِ مُزْدَجَرٌ ﴿4﴾

و به راستى براى آنان از اخبار [پيشينيان‌] آنچه در آن درس عبرت هست، به ميان آمده است‌

حِكْمَةٌۢ بَٰلِغَةٌۭ ۖ فَمَا تُغْنِ ٱلنُّذُرُ ﴿5﴾

حكمتى است رسا، و هشدارها سودى نبخشيده است‌

فَتَوَلَّ عَنْهُمْ ۘ يَوْمَ يَدْعُ ٱلدَّاعِ إِلَىٰ شَىْءٍۢ نُّكُرٍ ﴿6﴾

پس از آنان روى بر تاب [تا] روزى كه آن دعوتگر به چيزى غريب و ناشناخته دعوت كند

خُشَّعًا أَبْصَٰرُهُمْ يَخْرُجُونَ مِنَ ٱلْأَجْدَاثِ كَأَنَّهُمْ جَرَادٌۭ مُّنتَشِرٌۭ ﴿7﴾

در حالى كه ديدگانشان را فروداشته‌اند، از گورها بيرون آيند، گويى كه ملخهاى پراكنده‌اند

مُّهْطِعِينَ إِلَى ٱلدَّاعِ ۖ يَقُولُ ٱلْكَٰفِرُونَ هَٰذَا يَوْمٌ عَسِرٌۭ ﴿8﴾

به سوى دعوتگر شتابند، و كافران گويند امروز روزى دشوار است‌

۞ كَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوحٍۢ فَكَذَّبُوا۟ عَبْدَنَا وَقَالُوا۟ مَجْنُونٌۭ وَٱزْدُجِرَ ﴿9﴾

پيش از آنان قوم نوح انكار پيشه كردند و بنده ما را دروغ‌زن انگاشتند و گفتند ديوانه است و رانده شد

فَدَعَا رَبَّهُۥٓ أَنِّى مَغْلُوبٌۭ فَٱنتَصِرْ ﴿10﴾

سپس پروردگارش را به دعا خواند كه من درمانده‌ام [يارى كن و] انتقام [مرا] بگير

فَفَتَحْنَآ أَبْوَٰبَ ٱلسَّمَآءِ بِمَآءٍۢ مُّنْهَمِرٍۢ ﴿11﴾

آنگاه درهاى آسمان را به آبى سيل‌آسا گشوديم‌

وَفَجَّرْنَا ٱلْأَرْضَ عُيُونًۭا فَٱلْتَقَى ٱلْمَآءُ عَلَىٰٓ أَمْرٍۢ قَدْ قُدِرَ ﴿12﴾

و از زمين چشمه‌هايى بر شكافتيم، سپس آب [بسيار] براى كارى كه مقدر بود، به هم بر آمد

وَحَمَلْنَٰهُ عَلَىٰ ذَاتِ أَلْوَٰحٍۢ وَدُسُرٍۢ ﴿13﴾

و او [نوح‌] را بر [كشتى‌] ساخته و پرداخته از تخته‌ها و ميخها سوار كرديم‌

تَجْرِى بِأَعْيُنِنَا جَزَآءًۭ لِّمَن كَانَ كُفِرَ ﴿14﴾

كه زير نظر ما روان بود، اين پاداش كسى بود كه به او ناسپاسى كرده بودند

وَلَقَد تَّرَكْنَٰهَآ ءَايَةًۭ فَهَلْ مِن مُّدَّكِرٍۢ ﴿15﴾

و به راستى آن را به عنوان مايه عبرت باقى گذارديم، پس آيا پندپذيرى هست؟

فَكَيْفَ كَانَ عَذَابِى وَنُذُرِ ﴿16﴾

بنگر تا عذاب و هشدار من چگونه بود

وَلَقَدْ يَسَّرْنَا ٱلْقُرْءَانَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِن مُّدَّكِرٍۢ ﴿17﴾

و به راستى قرآن را قابل پند گيرى گردانديم، پس آيا پندپذيرى هست؟

كَذَّبَتْ عَادٌۭ فَكَيْفَ كَانَ عَذَابِى وَنُذُرِ ﴿18﴾

[قوم‌] عاد تكذيب كردند، بنگر تا عذاب و هشدار من چگونه بود

إِنَّآ أَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ رِيحًۭا صَرْصَرًۭا فِى يَوْمِ نَحْسٍۢ مُّسْتَمِرٍّۢ ﴿19﴾

ما بر آنان بادى سخت سرد در روزى شوم دنباله‌دار فرو فرستاديم‌

تَنزِعُ ٱلنَّاسَ كَأَنَّهُمْ أَعْجَازُ نَخْلٍۢ مُّنقَعِرٍۢ ﴿20﴾

كه مردمان را از جا مى‌كند، گويى كه ايشان خرمابنان ريشه‌كن شده‌اند

فَكَيْفَ كَانَ عَذَابِى وَنُذُرِ ﴿21﴾

بنگر تا عذاب و هشدار من چگونه بود

وَلَقَدْ يَسَّرْنَا ٱلْقُرْءَانَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِن مُّدَّكِرٍۢ ﴿22﴾

و به راستى قرآن را قابل پندگيرى گردانديم، پس آيا پندپذيرى هست؟

كَذَّبَتْ ثَمُودُ بِٱلنُّذُرِ ﴿23﴾

[قوم‌] ثمود هشداردهندگان را دروغ‌زن شمرد

فَقَالُوٓا۟ أَبَشَرًۭا مِّنَّا وَٰحِدًۭا نَّتَّبِعُهُۥٓ إِنَّآ إِذًۭا لَّفِى ضَلَٰلٍۢ وَسُعُرٍ ﴿24﴾

و گفتند آيا از ميان خود، از انسانى تك و تنها پيروى كنيم، در آن صورت دچار گمراهى و سردرگمى خواهيم بود

أَءُلْقِىَ ٱلذِّكْرُ عَلَيْهِ مِنۢ بَيْنِنَا بَلْ هُوَ كَذَّابٌ أَشِرٌۭ ﴿25﴾

آيا از ميان همه ما كتاب آسمانى بر او فرود آمده است، نه بلكه او دروغ‌زن خودپسند است‌

سَيَعْلَمُونَ غَدًۭا مَّنِ ٱلْكَذَّابُ ٱلْأَشِرُ ﴿26﴾

زودا كه فردا بدانند كه دروغ‌زن خودپسند كيست‌

إِنَّا مُرْسِلُوا۟ ٱلنَّاقَةِ فِتْنَةًۭ لَّهُمْ فَٱرْتَقِبْهُمْ وَٱصْطَبِرْ ﴿27﴾

ما فرستنده ماده شتر [معجزه‌آسا] براى آزمايش ايشانيم، پس منتظر ايشان باش و شكيبايى كن‌

وَنَبِّئْهُمْ أَنَّ ٱلْمَآءَ قِسْمَةٌۢ بَيْنَهُمْ ۖ كُلُّ شِرْبٍۢ مُّحْتَضَرٌۭ ﴿28﴾

و به آنان خبر بده كه آب در ميان آنان تقسيم شده است، هر يك به حصه‌اى از آب حاضر باشند

فَنَادَوْا۟ صَاحِبَهُمْ فَتَعَاطَىٰ فَعَقَرَ ﴿29﴾

آنگاه رفيقشان را ندا دادند، سپس او دست درازى كرد و [شتر را] پى كرد

فَكَيْفَ كَانَ عَذَابِى وَنُذُرِ ﴿30﴾

بنگر عذاب و هشدار من چگونه بود

إِنَّآ أَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ صَيْحَةًۭ وَٰحِدَةًۭ فَكَانُوا۟ كَهَشِيمِ ٱلْمُحْتَظِرِ ﴿31﴾

ما بر آنان بانگ مرگبارى يگانه فرو فرستاديم، آنگاه مانند خار و خاشاكى شدند كه از سايه‌بان‌ساز بازماند

وَلَقَدْ يَسَّرْنَا ٱلْقُرْءَانَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِن مُّدَّكِرٍۢ ﴿32﴾

و به راستى قرآن را قابل پندگيرى گردانديم، پس آيا پندپذيرى هست؟

كَذَّبَتْ قَوْمُ لُوطٍۭ بِٱلنُّذُرِ ﴿33﴾

قوم لوط هشداردهندگان را دروغ‌زن شمردند

إِنَّآ أَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ حَاصِبًا إِلَّآ ءَالَ لُوطٍۢ ۖ نَّجَّيْنَٰهُم بِسَحَرٍۢ ﴿34﴾

ما بر آنان شن‌بادى فرو فرستاديم، مگر بر خاندان لوط كه سحرگاهى نجاتشان داديم‌

نِّعْمَةًۭ مِّنْ عِندِنَا ۚ كَذَٰلِكَ نَجْزِى مَن شَكَرَ ﴿35﴾

كه نعمتى از جانب ما بود، بدين‌سان كسى را كه سپاس گزارده است، جزا دهيم‌

وَلَقَدْ أَنذَرَهُم بَطْشَتَنَا فَتَمَارَوْا۟ بِٱلنُّذُرِ ﴿36﴾

و به راستى [لوط] آنان را از سختگيرى ما هشدار داده بود، ولى در برابر هشدار گردنكشى مى‌كردند

وَلَقَدْ رَٰوَدُوهُ عَن ضَيْفِهِۦ فَطَمَسْنَآ أَعْيُنَهُمْ فَذُوقُوا۟ عَذَابِى وَنُذُرِ ﴿37﴾

و به راستى از مهمانان او كام مى‌خواستند، پس ايشان را نابينا ساختيم [و گفتيم‌] پس عذاب و هشدار مرا بچشيد

وَلَقَدْ صَبَّحَهُم بُكْرَةً عَذَابٌۭ مُّسْتَقِرٌّۭ ﴿38﴾

و به راستى بامدادى پگاه عذابى پايدار آنان را فرو گرفت‌

فَذُوقُوا۟ عَذَابِى وَنُذُرِ ﴿39﴾

[و گفتيم‌] پس عذاب و هشدار مرا بچشيد

وَلَقَدْ يَسَّرْنَا ٱلْقُرْءَانَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِن مُّدَّكِرٍۢ ﴿40﴾

و به راستى قرآن را قابل پندگيرى گردانديم، پس آيا پندپذيرى هست؟

وَلَقَدْ جَآءَ ءَالَ فِرْعَوْنَ ٱلنُّذُرُ ﴿41﴾

و به راستى هشداردهندگان به سراغ خاندان فرعون آمدند

كَذَّبُوا۟ بِـَٔايَٰتِنَا كُلِّهَا فَأَخَذْنَٰهُمْ أَخْذَ عَزِيزٍۢ مُّقْتَدِرٍ ﴿42﴾

آنان همه معجزات ما را دروغ شمردند، آنگاه آنان را چنان فرو گرفتيم كه پيروزمند توانمند گيرد

أَكُفَّارُكُمْ خَيْرٌۭ مِّنْ أُو۟لَٰٓئِكُمْ أَمْ لَكُم بَرَآءَةٌۭ فِى ٱلزُّبُرِ ﴿43﴾

آيا كافران شما از همه اينان بهترند، يا براى شما امان نامه‌اى است در كتابهاى آسمانى؟

أَمْ يَقُولُونَ نَحْنُ جَمِيعٌۭ مُّنتَصِرٌۭ ﴿44﴾

يا مى‌گويند ما هم‌پشتيم [و] كين‌ستان‌

سَيُهْزَمُ ٱلْجَمْعُ وَيُوَلُّونَ ٱلدُّبُرَ ﴿45﴾

زودا كه آن جمع ورشكسته شود و همه پشت كنند

بَلِ ٱلسَّاعَةُ مَوْعِدُهُمْ وَٱلسَّاعَةُ أَدْهَىٰ وَأَمَرُّ ﴿46﴾

آرى قيامت موعد [اصلى‌] ايشان است و قيامت سهمگين‌تر و تلخ‌تر است‌

إِنَّ ٱلْمُجْرِمِينَ فِى ضَلَٰلٍۢ وَسُعُرٍۢ ﴿47﴾

آرى كه گناهكاران در گمراهى و سردرگمى‌اند

يَوْمَ يُسْحَبُونَ فِى ٱلنَّارِ عَلَىٰ وُجُوهِهِمْ ذُوقُوا۟ مَسَّ سَقَرَ ﴿48﴾

روزى كه بر چهره‌هايشان در آتش كشيده شوند [و گويندشان‌] آسيب دوزخ را بچشيد

إِنَّا كُلَّ شَىْءٍ خَلَقْنَٰهُ بِقَدَرٍۢ ﴿49﴾

ما هر چيز را به اندازه آفريده‌ايم‌

وَمَآ أَمْرُنَآ إِلَّا وَٰحِدَةٌۭ كَلَمْحٍۭ بِٱلْبَصَرِ ﴿50﴾

و فرمان ما جز [فرمانى‌] يگانه نيست، مانند چشم برهم‌زدنى‌

وَلَقَدْ أَهْلَكْنَآ أَشْيَاعَكُمْ فَهَلْ مِن مُّدَّكِرٍۢ ﴿51﴾

و به راستى همانندانتان را نابود كرديم، پس آيا پندپذيرى هست؟

وَكُلُّ شَىْءٍۢ فَعَلُوهُ فِى ٱلزُّبُرِ ﴿52﴾

و هر چيزى كه انجام داده‌اند در نامه‌هاى اعمال هست‌

وَكُلُّ صَغِيرٍۢ وَكَبِيرٍۢ مُّسْتَطَرٌ ﴿53﴾

و هر خرد و بزرگى نوشته شده است‌

إِنَّ ٱلْمُتَّقِينَ فِى جَنَّٰتٍۢ وَنَهَرٍۢ ﴿54﴾

بى‌گمان پرهيزگاران در باغها و [جوار] جويبارها هستند

فِى مَقْعَدِ صِدْقٍ عِندَ مَلِيكٍۢ مُّقْتَدِرٍۭ ﴿55﴾

در مقام و منزلتى راستين، نزد فرمانرواى توانا