Al-Insan — Persian Translation

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ هَلْ أَتَىٰ عَلَى ٱلْإِنسَٰنِ حِينٌۭ مِّنَ ٱلدَّهْرِ لَمْ يَكُن شَيْـًۭٔا مَّذْكُورًا ﴿1﴾

آرى مدتى از روزگار بر انسان گذشت كه هنوز چيزى قابل ذكر نبود

إِنَّا خَلَقْنَا ٱلْإِنسَٰنَ مِن نُّطْفَةٍ أَمْشَاجٍۢ نَّبْتَلِيهِ فَجَعَلْنَٰهُ سَمِيعًۢا بَصِيرًا ﴿2﴾

ما انسان را از نطفه‌اى آميخته آفريده‌ايم و به آزمونش كشانده‌ايم، و او را شنوا و بينا ساخته‌ايم‌

إِنَّا هَدَيْنَٰهُ ٱلسَّبِيلَ إِمَّا شَاكِرًۭا وَإِمَّا كَفُورًا ﴿3﴾

ما او را به راه آورده‌ايم، چه سپاسگزار باشد، چه ناسپاس‌

إِنَّآ أَعْتَدْنَا لِلْكَٰفِرِينَ سَلَٰسِلَا۟ وَأَغْلَٰلًۭا وَسَعِيرًا ﴿4﴾

ما براى كافران زنجيرها و بندها و آتش فروزان آماده ساخته‌ايم‌

إِنَّ ٱلْأَبْرَارَ يَشْرَبُونَ مِن كَأْسٍۢ كَانَ مِزَاجُهَا كَافُورًا ﴿5﴾

بى‌گمان نيكان از جامى كه آميزه آن كافور است، مى‌نوشند

عَيْنًۭا يَشْرَبُ بِهَا عِبَادُ ٱللَّهِ يُفَجِّرُونَهَا تَفْجِيرًۭا ﴿6﴾

چشمه‌اى كه بندگان [درستكار] خداوند از آن مى‌آشامند و روان مى‌كنندش هرگونه بخواهند

يُوفُونَ بِٱلنَّذْرِ وَيَخَافُونَ يَوْمًۭا كَانَ شَرُّهُۥ مُسْتَطِيرًۭا ﴿7﴾

آنان به نذر خود وفا مى‌كنند و از روزى كه شرش دامن‌گستر است، بيم دارند

وَيُطْعِمُونَ ٱلطَّعَامَ عَلَىٰ حُبِّهِۦ مِسْكِينًۭا وَيَتِيمًۭا وَأَسِيرًا ﴿8﴾

و خوراك را با وجود دوست داشتنش به بينوا و يتيم و اسير اطعام كنند

إِنَّمَا نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ ٱللَّهِ لَا نُرِيدُ مِنكُمْ جَزَآءًۭ وَلَا شُكُورًا ﴿9﴾

[و در دل گويند] ما فقط براى خشنودى خداوند شما را اطعام مى‌كنيم، از شما نه پاداشى مى‌خواهيم، و نه سپاسى‌

إِنَّا نَخَافُ مِن رَّبِّنَا يَوْمًا عَبُوسًۭا قَمْطَرِيرًۭا ﴿10﴾

ما از پروردگارمان در روزى كه دژم و دشوار است، مى‌ترسيم‌

فَوَقَىٰهُمُ ٱللَّهُ شَرَّ ذَٰلِكَ ٱلْيَوْمِ وَلَقَّىٰهُمْ نَضْرَةًۭ وَسُرُورًۭا ﴿11﴾

سپس خداوند آنان را از شر آن روز در امان دارد و به ايشان تازگى و خرمى بنماياند

وَجَزَىٰهُم بِمَا صَبَرُوا۟ جَنَّةًۭ وَحَرِيرًۭا ﴿12﴾

و به آنان به خاطر شكيبى كه ورزيده‌اند بوستانى [بهشتى‌] و [جامه‌] ابريشم پاداش دهد

مُّتَّكِـِٔينَ فِيهَا عَلَى ٱلْأَرَآئِكِ ۖ لَا يَرَوْنَ فِيهَا شَمْسًۭا وَلَا زَمْهَرِيرًۭا ﴿13﴾

در آنجا بر اورنگها تكيه زده، در آنجا نه [گرماى‌] خورشيدى بينند و نه سرماى سختى‌

وَدَانِيَةً عَلَيْهِمْ ظِلَٰلُهَا وَذُلِّلَتْ قُطُوفُهَا تَذْلِيلًۭا ﴿14﴾

و سايه‌هاى آن به ايشان نزديك باشد، و ميوه‌هاى آن در كمال دسترس پذيرى باشد

وَيُطَافُ عَلَيْهِم بِـَٔانِيَةٍۢ مِّن فِضَّةٍۢ وَأَكْوَابٍۢ كَانَتْ قَوَارِيرَا۠ ﴿15﴾

و بر ايشان ظرفهايى سيمين و كوزه‌هايى كه آبگينه است مى‌گردانند

قَوَارِيرَا۟ مِن فِضَّةٍۢ قَدَّرُوهَا تَقْدِيرًۭا ﴿16﴾

آبگينه‌هايى از سيم كه آنها را به اندازه پيموده باشند

وَيُسْقَوْنَ فِيهَا كَأْسًۭا كَانَ مِزَاجُهَا زَنجَبِيلًا ﴿17﴾

و در آنجا به آنان جامى بنوشانند كه آميزه آن زنجبيل است‌

عَيْنًۭا فِيهَا تُسَمَّىٰ سَلْسَبِيلًۭا ﴿18﴾

از چشمه‌اى در آنجا كه سلسبيل ناميده مى‌شود

۞ وَيَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَٰنٌۭ مُّخَلَّدُونَ إِذَا رَأَيْتَهُمْ حَسِبْتَهُمْ لُؤْلُؤًۭا مَّنثُورًۭا ﴿19﴾

و پسرانى جاويدان برگرد آنان گردند، كه چون بنگريشان، پنداريشان كه مرواريد پراكنده‌اند

وَإِذَا رَأَيْتَ ثَمَّ رَأَيْتَ نَعِيمًۭا وَمُلْكًۭا كَبِيرًا ﴿20﴾

و چون آنجا را بنگرى، ناز و نعمت [فراوان‌] و ملك بيكران بينى‌

عَٰلِيَهُمْ ثِيَابُ سُندُسٍ خُضْرٌۭ وَإِسْتَبْرَقٌۭ ۖ وَحُلُّوٓا۟ أَسَاوِرَ مِن فِضَّةٍۢ وَسَقَىٰهُمْ رَبُّهُمْ شَرَابًۭا طَهُورًا ﴿21﴾

بر بالاى آنان جامه‌هايى از ابريشم نازك سبز و ابريشم ستبر است، و به دستبندهاى سيمين آراسته‌اند، و پروردگارشان به آنان شرابى پاكيزه نوشاند

إِنَّ هَٰذَا كَانَ لَكُمْ جَزَآءًۭ وَكَانَ سَعْيُكُم مَّشْكُورًا ﴿22﴾

اين پاداشى براى شماست و سعى شما مشكور است‌

إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا عَلَيْكَ ٱلْقُرْءَانَ تَنزِيلًۭا ﴿23﴾

ما خود قرآن را بر تو چنانكه بايد و شايد فرو فرستاده‌ايم‌

فَٱصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ وَلَا تُطِعْ مِنْهُمْ ءَاثِمًا أَوْ كَفُورًۭا ﴿24﴾

به انتظار حكم پروردگارت شكيبا باش و از آنان از هيچ گناهكار يا ناسپاسى اطاعت مكن‌

وَٱذْكُرِ ٱسْمَ رَبِّكَ بُكْرَةًۭ وَأَصِيلًۭا ﴿25﴾

و هر بامداد و شامگاهى نام پروردگارت را ياد كن‌

وَمِنَ ٱلَّيْلِ فَٱسْجُدْ لَهُۥ وَسَبِّحْهُ لَيْلًۭا طَوِيلًا ﴿26﴾

و در بخشى از شب براى او [به نماز] سجده كن و در بخشى بلند از شب او را نيايش كن‌

إِنَّ هَٰٓؤُلَآءِ يُحِبُّونَ ٱلْعَاجِلَةَ وَيَذَرُونَ وَرَآءَهُمْ يَوْمًۭا ثَقِيلًۭا ﴿27﴾

بى‌گمان اينان بهره [زودياب‌] دنيوى را دوست دارند و روزى سنگين را كه در پيش دارند، رها مى‌كنند

نَّحْنُ خَلَقْنَٰهُمْ وَشَدَدْنَآ أَسْرَهُمْ ۖ وَإِذَا شِئْنَا بَدَّلْنَآ أَمْثَٰلَهُمْ تَبْدِيلًا ﴿28﴾

ما آنان را آفريده‌ايم و پيوندشان را استوار داشته‌ايم، و چون خواهيم آنان را به همانندانشان جانشين مى‌سازيم‌

إِنَّ هَٰذِهِۦ تَذْكِرَةٌۭ ۖ فَمَن شَآءَ ٱتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِۦ سَبِيلًۭا ﴿29﴾

اين پندآموزى است، پس هر كس كه خواهد راهى به سوى پروردگارش در پيش گيرد

وَمَا تَشَآءُونَ إِلَّآ أَن يَشَآءَ ٱللَّهُ ۚ إِنَّ ٱللَّهَ كَانَ عَلِيمًا حَكِيمًۭا ﴿30﴾

و [چنين چيزى‌] نخواهيد مگر آنكه خدا خواهد، بى‌گمان خداوند داناى فرزانه است‌

يُدْخِلُ مَن يَشَآءُ فِى رَحْمَتِهِۦ ۚ وَٱلظَّٰلِمِينَ أَعَدَّ لَهُمْ عَذَابًا أَلِيمًۢا ﴿31﴾

هر كس را كه خواهد به جوار رحمت خويش در آورد، و براى ستمكاران [مشرك‌] عذابى دردناك آماده ساخته است‌