Adh-Dhariyat — Persian Translation

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلذَّٰرِيَٰتِ ذَرْوًۭا ﴿1﴾

سوگند به بادهاى پراكنده‌گر

فَٱلْحَٰمِلَٰتِ وِقْرًۭا ﴿2﴾

و به ابرهاى سنگين‌بار

فَٱلْجَٰرِيَٰتِ يُسْرًۭا ﴿3﴾

و به كشتيهاى آسان گذار

فَٱلْمُقَسِّمَٰتِ أَمْرًا ﴿4﴾

و به فرشتگان تقسيم‌گر كار

إِنَّمَا تُوعَدُونَ لَصَادِقٌۭ ﴿5﴾

كه همانا آنچه به شما وعده داده‌اند راست و درست است‌

وَإِنَّ ٱلدِّينَ لَوَٰقِعٌۭ ﴿6﴾

و جزا[ى اخروى‌] واقعى است‌

وَٱلسَّمَآءِ ذَاتِ ٱلْحُبُكِ ﴿7﴾

و سوگند به آسمان تو بر تو

إِنَّكُمْ لَفِى قَوْلٍۢ مُّخْتَلِفٍۢ ﴿8﴾

كه شما سخنهاى گوناگون پيش آريد

يُؤْفَكُ عَنْهُ مَنْ أُفِكَ ﴿9﴾

هر كس كه از پيش، باز گردانده شده است از [ايمان به‌] آن باز گردانده شود

قُتِلَ ٱلْخَرَّٰصُونَ ﴿10﴾

مرگ بر دروغ زنان‌

ٱلَّذِينَ هُمْ فِى غَمْرَةٍۢ سَاهُونَ ﴿11﴾

كسانى كه در بى‌خبرى فراموشكارند

يَسْـَٔلُونَ أَيَّانَ يَوْمُ ٱلدِّينِ ﴿12﴾

مى‌پرسند كه روز جزا چه وقت است‌

يَوْمَ هُمْ عَلَى ٱلنَّارِ يُفْتَنُونَ ﴿13﴾

روزى كه ايشان بر آتش [دوزخ‌] عذاب كرده شوند

ذُوقُوا۟ فِتْنَتَكُمْ هَٰذَا ٱلَّذِى كُنتُم بِهِۦ تَسْتَعْجِلُونَ ﴿14﴾

همين عذابتان را، كه به شتابش مى‌خواستيد، بچشيد

إِنَّ ٱلْمُتَّقِينَ فِى جَنَّٰتٍۢ وَعُيُونٍ ﴿15﴾

پرهيزگاران در بوستانها و چشمه‌سارانند

ءَاخِذِينَ مَآ ءَاتَىٰهُمْ رَبُّهُمْ ۚ إِنَّهُمْ كَانُوا۟ قَبْلَ ذَٰلِكَ مُحْسِنِينَ ﴿16﴾

آنچه پروردگارشان به ايشان بخشيده است پذيرا هستند، كه ايشان پيش از اين نيكوكار بودند

كَانُوا۟ قَلِيلًۭا مِّنَ ٱلَّيْلِ مَا يَهْجَعُونَ ﴿17﴾

[فقط] اندكى از شب را مى‌خفتند

وَبِٱلْأَسْحَارِ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ ﴿18﴾

و در سحرگاهان استغفار مى‌كردند

وَفِىٓ أَمْوَٰلِهِمْ حَقٌّۭ لِّلسَّآئِلِ وَٱلْمَحْرُومِ ﴿19﴾

و در اموالشان سهمى براى سائل و محروم بود

وَفِى ٱلْأَرْضِ ءَايَٰتٌۭ لِّلْمُوقِنِينَ ﴿20﴾

و در زمين مايه‌هاى عبرتى براى اهل يقين هست‌

وَفِىٓ أَنفُسِكُمْ ۚ أَفَلَا تُبْصِرُونَ ﴿21﴾

و نيز در وجود خودتان آيا [به چشم بصيرت‌] نمى‌نگريد؟

وَفِى ٱلسَّمَآءِ رِزْقُكُمْ وَمَا تُوعَدُونَ ﴿22﴾

و در آسمان مايه روزى شماست و نيز آنچه به شما وعده داده‌اند

فَوَرَبِّ ٱلسَّمَآءِ وَٱلْأَرْضِ إِنَّهُۥ لَحَقٌّۭ مِّثْلَ مَآ أَنَّكُمْ تَنطِقُونَ ﴿23﴾

آرى، سوگند به پروردگار آسمان و زمين كه آن مانند همين كه شما سخن مى‌گوييد، حق است‌

هَلْ أَتَىٰكَ حَدِيثُ ضَيْفِ إِبْرَٰهِيمَ ٱلْمُكْرَمِينَ ﴿24﴾

آيا داستان مهمانان گرامى ابراهيم به تو رسيده است؟

إِذْ دَخَلُوا۟ عَلَيْهِ فَقَالُوا۟ سَلَٰمًۭا ۖ قَالَ سَلَٰمٌۭ قَوْمٌۭ مُّنكَرُونَ ﴿25﴾

كه چون بر او وارد شدند گفتند سلام، گفت سلام [بر شما] [و در دل گفت ايشان‌] گروهى ناشناخته‌[اند]

فَرَاغَ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ فَجَآءَ بِعِجْلٍۢ سَمِينٍۢ ﴿26﴾

سپس به خانواده‌اش روى كرد، آنگاه گوساله‌اى فربه [و بريان‌] به ميان آورد

فَقَرَّبَهُۥٓ إِلَيْهِمْ قَالَ أَلَا تَأْكُلُونَ ﴿27﴾

پس آن را نزديك ايشان نهادند گفت چرا نمى‌خوريد؟

فَأَوْجَسَ مِنْهُمْ خِيفَةًۭ ۖ قَالُوا۟ لَا تَخَفْ ۖ وَبَشَّرُوهُ بِغُلَٰمٍ عَلِيمٍۢ ﴿28﴾

سپس از آنان ترسى در دل يافت، گفتند مترس و او را به فرزندى دانا بشارت دادند

فَأَقْبَلَتِ ٱمْرَأَتُهُۥ فِى صَرَّةٍۢ فَصَكَّتْ وَجْهَهَا وَقَالَتْ عَجُوزٌ عَقِيمٌۭ ﴿29﴾

آنگاه زنش با آوايى [بلند] رو به او آورد و بر چهره‌اش چك زد و گفت [چگونه فرزند بزايم كه من‌] پيرزنى سترون هستم‌

قَالُوا۟ كَذَٰلِكِ قَالَ رَبُّكِ ۖ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلْحَكِيمُ ٱلْعَلِيمُ ﴿30﴾

[فرشتگان‌] گفتند پروردگارت چنين فرموده است، كه او فرزانه داناست‌

۞ قَالَ فَمَا خَطْبُكُمْ أَيُّهَا ٱلْمُرْسَلُونَ ﴿31﴾

گفت اى فرشتگان كار و بار شما چيست؟

قَالُوٓا۟ إِنَّآ أُرْسِلْنَآ إِلَىٰ قَوْمٍۢ مُّجْرِمِينَ ﴿32﴾

گفتند ما به سر وقت قومى گنهكار فرستاده شده‌ايم‌

لِنُرْسِلَ عَلَيْهِمْ حِجَارَةًۭ مِّن طِينٍۢ ﴿33﴾

تا بر آنان سنگواره‌اى از گل فروباريم‌

مُّسَوَّمَةً عِندَ رَبِّكَ لِلْمُسْرِفِينَ ﴿34﴾

كه [هر يك‌] از جانب پروردگارت نشان كرده است و خاص تجاوزكاران است‌

فَأَخْرَجْنَا مَن كَانَ فِيهَا مِنَ ٱلْمُؤْمِنِينَ ﴿35﴾

آنگاه هر كس را كه از مؤمنان بود [از آنجا] بيرون برديم‌

فَمَا وَجَدْنَا فِيهَا غَيْرَ بَيْتٍۢ مِّنَ ٱلْمُسْلِمِينَ ﴿36﴾

چندانكه در آنجا جز خانه‌اى از آن مسلمانان، نيافتيم‌

وَتَرَكْنَا فِيهَآ ءَايَةًۭ لِّلَّذِينَ يَخَافُونَ ٱلْعَذَابَ ٱلْأَلِيمَ ﴿37﴾

و در آنجا نشانه‌اى براى كسانى كه از عذاب دردناك مى‌ترسند، باقى نهاديم‌

وَفِى مُوسَىٰٓ إِذْ أَرْسَلْنَٰهُ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ بِسُلْطَٰنٍۢ مُّبِينٍۢ ﴿38﴾

و در مورد موسى، آنگاه كه او را با حجتى آشكار به سوى فرعون فرستاديم‌

فَتَوَلَّىٰ بِرُكْنِهِۦ وَقَالَ سَٰحِرٌ أَوْ مَجْنُونٌۭ ﴿39﴾

سپس رو به سپاه خويش برگشت و گفت [او] جادوگر يا ديوانه است‌

فَأَخَذْنَٰهُ وَجُنُودَهُۥ فَنَبَذْنَٰهُمْ فِى ٱلْيَمِّ وَهُوَ مُلِيمٌۭ ﴿40﴾

سرانجام او و سپاهيانش را فروگرفتيم، سپس او را كه نكوهيده بود به دريا انداختيم و [غرقه ساختيم‌]

وَفِى عَادٍ إِذْ أَرْسَلْنَا عَلَيْهِمُ ٱلرِّيحَ ٱلْعَقِيمَ ﴿41﴾

و در مورد عاد، آنگاه كه بر آنان بادى سترون فرستاديم‌

مَا تَذَرُ مِن شَىْءٍ أَتَتْ عَلَيْهِ إِلَّا جَعَلَتْهُ كَٱلرَّمِيمِ ﴿42﴾

كه هيچ چيزى كه بر آن مى‌گذشت باقى نمى‌گذاشت، مگر آنكه آن را مانند خاك و خاشاك مى‌ساخت‌

وَفِى ثَمُودَ إِذْ قِيلَ لَهُمْ تَمَتَّعُوا۟ حَتَّىٰ حِينٍۢ ﴿43﴾

و در مورد ثمود آنگاه كه به آنان گفته شد كه تا زمانى [معين‌] از زندگى برخوردار شويد

فَعَتَوْا۟ عَنْ أَمْرِ رَبِّهِمْ فَأَخَذَتْهُمُ ٱلصَّٰعِقَةُ وَهُمْ يَنظُرُونَ ﴿44﴾

سپس از فرمان پروردگارشان سرپيچيدند، آنگاه صاعقه‌[ى مرگ‌] آنان را كه [درمانده‌وار] مى‌نگريستند، فروگرفت‌

فَمَا ٱسْتَطَٰعُوا۟ مِن قِيَامٍۢ وَمَا كَانُوا۟ مُنتَصِرِينَ ﴿45﴾

آنگاه توان ايستادن هم نداشتند و كين‌ستان نبودند

وَقَوْمَ نُوحٍۢ مِّن قَبْلُ ۖ إِنَّهُمْ كَانُوا۟ قَوْمًۭا فَٰسِقِينَ ﴿46﴾

و قوم نوح از آن پيش، كه آنان قومى نافرمان بودند

وَٱلسَّمَآءَ بَنَيْنَٰهَا بِأَيْي۟دٍۢ وَإِنَّا لَمُوسِعُونَ ﴿47﴾

و آسمان را توانمندانه برافراشتيم و ما توانمنديم‌

وَٱلْأَرْضَ فَرَشْنَٰهَا فَنِعْمَ ٱلْمَٰهِدُونَ ﴿48﴾

و زمين را گسترانديم چه نيكو گستراننده‌ايم‌

وَمِن كُلِّ شَىْءٍ خَلَقْنَا زَوْجَيْنِ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ ﴿49﴾

و از هر چيز گونه‌هايى آفريديم باشد كه پند گيريد

فَفِرُّوٓا۟ إِلَى ٱللَّهِ ۖ إِنِّى لَكُم مِّنْهُ نَذِيرٌۭ مُّبِينٌۭ ﴿50﴾

پس در خداوند بگريزيد، كه من براى شما از جانب او هشداردهنده‌اى آشكارم‌

وَلَا تَجْعَلُوا۟ مَعَ ٱللَّهِ إِلَٰهًا ءَاخَرَ ۖ إِنِّى لَكُم مِّنْهُ نَذِيرٌۭ مُّبِينٌۭ ﴿51﴾

و در جنب خداوند خدايى ديگر قائل مشويد كه من براى شما از جانب او هشداردهنده‌اى آشكارم‌

كَذَٰلِكَ مَآ أَتَى ٱلَّذِينَ مِن قَبْلِهِم مِّن رَّسُولٍ إِلَّا قَالُوا۟ سَاحِرٌ أَوْ مَجْنُونٌ ﴿52﴾

بدين‌سان براى پيشينيان آنان هيچ پيامبرى نيامد مگر آنكه گفتند [او] جادوگر يا ديوانه است‌

أَتَوَاصَوْا۟ بِهِۦ ۚ بَلْ هُمْ قَوْمٌۭ طَاغُونَ ﴿53﴾

آيا همديگر را بدان سفارش كرده‌اند؟ حق اين است كه قومى طغيانگرند

فَتَوَلَّ عَنْهُمْ فَمَآ أَنتَ بِمَلُومٍۢ ﴿54﴾

پس، از آنان روى بگردان كه تو سزاوار سرزنش نيستى‌

وَذَكِّرْ فَإِنَّ ٱلذِّكْرَىٰ تَنفَعُ ٱلْمُؤْمِنِينَ ﴿55﴾

و پند بده كه اندرز مؤمنان را سود دهد

وَمَا خَلَقْتُ ٱلْجِنَّ وَٱلْإِنسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ ﴿56﴾

و جن و انس را جز براى آنكه مرا بپرستند، نيافريده‌ام‌

مَآ أُرِيدُ مِنْهُم مِّن رِّزْقٍۢ وَمَآ أُرِيدُ أَن يُطْعِمُونِ ﴿57﴾

از آنان رزقى نخواسته‌ام و نخواسته‌ام كه به من خوراك دهند

إِنَّ ٱللَّهَ هُوَ ٱلرَّزَّاقُ ذُو ٱلْقُوَّةِ ٱلْمَتِينُ ﴿58﴾

بى‌گمان خداوند است كه روزى‌بخش نيرومند استوار است‌

فَإِنَّ لِلَّذِينَ ظَلَمُوا۟ ذَنُوبًۭا مِّثْلَ ذَنُوبِ أَصْحَٰبِهِمْ فَلَا يَسْتَعْجِلُونِ ﴿59﴾

آرى براى [اين‌] ستمكاران هم نصيبى [از عذاب‌] همانند نصيب يارانشان است، نبايد كه به شتابش از من بطلبند

فَوَيْلٌۭ لِّلَّذِينَ كَفَرُوا۟ مِن يَوْمِهِمُ ٱلَّذِى يُوعَدُونَ ﴿60﴾

پس واى بر كافران از آن روزشان كه وعده‌اش را به ايشان داده‌اند