Al-Mulk — Persian Translation

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ تَبَٰرَكَ ٱلَّذِى بِيَدِهِ ٱلْمُلْكُ وَهُوَ عَلَىٰ كُلِّ شَىْءٍۢ قَدِيرٌ ﴿1﴾

پر خیر و برکت و بلند مرتبه است آن [خدایی] که فرمانروایی به دست اوست و او بر هر کاری تواناست.

ٱلَّذِى خَلَقَ ٱلْمَوْتَ وَٱلْحَيَوٰةَ لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلًۭا ۚ وَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلْغَفُورُ ﴿2﴾

او که مرگ و زندگی را آفرید تا شما را بیازماید که کدام یک از شما کار بهتری می‌کنید و اوست عزیز و آمرزنده.

ٱلَّذِى خَلَقَ سَبْعَ سَمَٰوَٰتٍۢ طِبَاقًۭا ۖ مَّا تَرَىٰ فِى خَلْقِ ٱلرَّحْمَٰنِ مِن تَفَٰوُتٍۢ ۖ فَٱرْجِعِ ٱلْبَصَرَ هَلْ تَرَىٰ مِن فُطُورٍۢ ﴿3﴾

همان کسی که هفت آسمان را بر فراز یکدیگر آفرید. در آفرینش [خداوند] رحمان هیچ نابسامانی و خللی نمی‌بینی. بار دیگر دیده باز کن، آیا هیچ شکاف و رخنه‌ای می‌بینی؟

ثُمَّ ٱرْجِعِ ٱلْبَصَرَ كَرَّتَيْنِ يَنقَلِبْ إِلَيْكَ ٱلْبَصَرُ خَاسِئًۭا وَهُوَ حَسِيرٌۭ ﴿4﴾

باز، پی در پی چشم خود را برگردان [خواهی دید که] چشم در حالی که خسته و ناتوان است، به سوی تو بازمی‌گردد [بی آن که نقص و خللی مشاهده کند].

وَلَقَدْ زَيَّنَّا ٱلسَّمَآءَ ٱلدُّنْيَا بِمَصَٰبِيحَ وَجَعَلْنَٰهَا رُجُومًۭا لِّلشَّيَٰطِينِ ۖ وَأَعْتَدْنَا لَهُمْ عَذَابَ ٱلسَّعِيرِ ﴿5﴾

و همانا ما آسمان دنیا را با چراغ‌هایی آراستیم و آن را وسیله‌ی راندن شیطان‌ها قرار دادیم و برای آنها عذاب فروزان آماده کردیم.

وَلِلَّذِينَ كَفَرُوا۟ بِرَبِّهِمْ عَذَابُ جَهَنَّمَ ۖ وَبِئْسَ ٱلْمَصِيرُ ﴿6﴾

و برای کسانی که به پروردگارشان کفر ورزند، عذاب جهنّم است که بد بازگشت‌گاهی است.

إِذَآ أُلْقُوا۟ فِيهَا سَمِعُوا۟ لَهَا شَهِيقًۭا وَهِىَ تَفُورُ ﴿7﴾

هنگامی که [کافران] به دوزخ پرتاب شوند، خروش هولناک و دلخراش آن را می‌شنوند، در حالی که جوشش و فوران دارد.

تَكَادُ تَمَيَّزُ مِنَ ٱلْغَيْظِ ۖ كُلَّمَآ أُلْقِىَ فِيهَا فَوْجٌۭ سَأَلَهُمْ خَزَنَتُهَآ أَلَمْ يَأْتِكُمْ نَذِيرٌۭ ﴿8﴾

نزدیک است [دوزخ] از شدّت خشم، پاره پاره شود. هرگاه گروهی [از دوزخیان] در آن افکنده شوند، نگهبانان دوزخ از آنان می‌پرسند: «آیا هشداردهنده‌ای به سراغ شما نیامد؟»

قَالُوا۟ بَلَىٰ قَدْ جَآءَنَا نَذِيرٌۭ فَكَذَّبْنَا وَقُلْنَا مَا نَزَّلَ ٱللَّهُ مِن شَىْءٍ إِنْ أَنتُمْ إِلَّا فِى ضَلَٰلٍۢ كَبِيرٍۢ ﴿9﴾

[دوزخیان] می‌گویند: «چرا! به راستی هشداردهنده‌ای به سراغ ما آمد؛ ولی ما تکذیب کردیم و گفتیم: خداوند چیزی نازل نکرده است و شما فقط در گمراهی بزرگی هستید.»

وَقَالُوا۟ لَوْ كُنَّا نَسْمَعُ أَوْ نَعْقِلُ مَا كُنَّا فِىٓ أَصْحَٰبِ ٱلسَّعِيرِ ﴿10﴾

و می‌گویند: «اگر ما [دعوت پیامبران را] می‌شنیدیم، یا می‌اندیشیدیم، در میان اهل آتش نبودیم.»

فَٱعْتَرَفُوا۟ بِذَنۢبِهِمْ فَسُحْقًۭا لِّأَصْحَٰبِ ٱلسَّعِيرِ ﴿11﴾

پس به گناه خود اعتراف می‌کنند، پس لعنت بر اهل آتش باد!

إِنَّ ٱلَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُم بِٱلْغَيْبِ لَهُم مَّغْفِرَةٌۭ وَأَجْرٌۭ كَبِيرٌۭ ﴿12﴾

همانا برای کسانی که از پروردگارشان در نهان می‌ترسند، آمرزش و پاداشی بزرگ است.

وَأَسِرُّوا۟ قَوْلَكُمْ أَوِ ٱجْهَرُوا۟ بِهِۦٓ ۖ إِنَّهُۥ عَلِيمٌۢ بِذَاتِ ٱلصُّدُورِ ﴿13﴾

گفتارتان را پنهان کنید یا آشکار سازید، او به آنچه در سینه‌هاست، داناست.

أَلَا يَعْلَمُ مَنْ خَلَقَ وَهُوَ ٱللَّطِيفُ ٱلْخَبِيرُ ﴿14﴾

آیا کسی که آفرید، [از حالات آفریده‌ی خود] آگاه نیست؟ در حالی که او باریک‌بین و آگاه است.

هُوَ ٱلَّذِى جَعَلَ لَكُمُ ٱلْأَرْضَ ذَلُولًۭا فَٱمْشُوا۟ فِى مَنَاكِبِهَا وَكُلُوا۟ مِن رِّزْقِهِۦ ۖ وَإِلَيْهِ ٱلنُّشُورُ ﴿15﴾

اوست که زمین را برای شما رام و آرام ساخت، پس بر شانه‌های آن گام نهید و از روزی خدا بخورید. [و بدانید که] برانگیخته شدن فقط به سوی اوست.

ءَأَمِنتُم مَّن فِى ٱلسَّمَآءِ أَن يَخْسِفَ بِكُمُ ٱلْأَرْضَ فَإِذَا هِىَ تَمُورُ ﴿16﴾

آیا خود را از [قهر] کسی که در آسمان است، ایمن می‌دانید که شما را در زمین فروبرد، پس ناگاه زمین به لرزه افتد؟

أَمْ أَمِنتُم مَّن فِى ٱلسَّمَآءِ أَن يُرْسِلَ عَلَيْكُمْ حَاصِبًۭا ۖ فَسَتَعْلَمُونَ كَيْفَ نَذِيرِ ﴿17﴾

یا خود را از [قهر] کسی که در آسمان است، ایمن می‌دانید که تندبادی از سنگریزه بر شما فروفرستد؟ پس به زودی خواهید دانست که هشدار من چگونه است.

وَلَقَدْ كَذَّبَ ٱلَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ فَكَيْفَ كَانَ نَكِيرِ ﴿18﴾

همانا کسانی که پیش از آنان بودند، [پیامبران را] تکذیب کردند، پس [بنگر] کیفر من چگونه بود.

أَوَلَمْ يَرَوْا۟ إِلَى ٱلطَّيْرِ فَوْقَهُمْ صَٰٓفَّٰتٍۢ وَيَقْبِضْنَ ۚ مَا يُمْسِكُهُنَّ إِلَّا ٱلرَّحْمَٰنُ ۚ إِنَّهُۥ بِكُلِّ شَىْءٍۭ بَصِيرٌ ﴿19﴾

آیا پرندگان را نمی‌بینند که بر فراز آنان، بال‌های خود را گسترده و [گاه] جمع می‌کنند؟ هیچ‌کس جز [خداوند] رحمان آنها را [در آسمان] نگاه نمی‌دارد. البتّه او به هر چیز بیناست.

أَمَّنْ هَٰذَا ٱلَّذِى هُوَ جُندٌۭ لَّكُمْ يَنصُرُكُم مِّن دُونِ ٱلرَّحْمَٰنِ ۚ إِنِ ٱلْكَٰفِرُونَ إِلَّا فِى غُرُورٍ ﴿20﴾

کیست آن کسی که سپاه شماست و شما را در برابر [قهر خداوند] رحمان یاری می‌دهد؟ کافران تنها دچار فریبند.

أَمَّنْ هَٰذَا ٱلَّذِى يَرْزُقُكُمْ إِنْ أَمْسَكَ رِزْقَهُۥ ۚ بَل لَّجُّوا۟ فِى عُتُوٍّۢ وَنُفُورٍ ﴿21﴾

کیست آن که اگر خداوند روزی‌اش را بازدارد، به شما روزی دهد؟ بلکه آنان در سرکشی و فرار [از حقّ]، لجاجت می‌کنند.

أَفَمَن يَمْشِى مُكِبًّا عَلَىٰ وَجْهِهِۦٓ أَهْدَىٰٓ أَمَّن يَمْشِى سَوِيًّا عَلَىٰ صِرَٰطٍۢ مُّسْتَقِيمٍۢ ﴿22﴾

پس آیا کسی که به رو افتاده [و خزیده] راه می‌رود، هدایت‌یافته‌تر است؟ یا کسی که ایستاده بر راه راست می‌رود؟

قُلْ هُوَ ٱلَّذِىٓ أَنشَأَكُمْ وَجَعَلَ لَكُمُ ٱلسَّمْعَ وَٱلْأَبْصَٰرَ وَٱلْأَفْـِٔدَةَ ۖ قَلِيلًۭا مَّا تَشْكُرُونَ ﴿23﴾

[ای پیامبر!] بگو: «اوست کسی که شما را پدید آورد و برای شما گوش و چشم‌ها و دل‌ها قرار داد. چه اندک سپاسگزاری می‌کنید!»

قُلْ هُوَ ٱلَّذِى ذَرَأَكُمْ فِى ٱلْأَرْضِ وَإِلَيْهِ تُحْشَرُونَ ﴿24﴾

بگو: «اوست کسی که شما را در زمین آفرید و به سوی او محشور می‌شوید.»

وَيَقُولُونَ مَتَىٰ هَٰذَا ٱلْوَعْدُ إِن كُنتُمْ صَٰدِقِينَ ﴿25﴾

و [کافران] می‌گویند: «اگر راست می‌گویید، این وعده کی فرامی‌رسد؟»

قُلْ إِنَّمَا ٱلْعِلْمُ عِندَ ٱللَّهِ وَإِنَّمَآ أَنَا۠ نَذِيرٌۭ مُّبِينٌۭ ﴿26﴾

بگو: «علم [به زمان قیامت،] تنها نزد خداوند است و من تنها بیم‌دهنده‌ای آشکارم.»

فَلَمَّا رَأَوْهُ زُلْفَةًۭ سِيٓـَٔتْ وُجُوهُ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ وَقِيلَ هَٰذَا ٱلَّذِى كُنتُم بِهِۦ تَدَّعُونَ ﴿27﴾

پس چون آن [دوزخ موعود] را نزدیک ببینند، چهره‌های کافران، زشت و گرفته گردد و [فرشتگان به آنها] می‌گویند: «این است آنچه [در دنیا به مسخره] می‌خواستید!»

قُلْ أَرَءَيْتُمْ إِنْ أَهْلَكَنِىَ ٱللَّهُ وَمَن مَّعِىَ أَوْ رَحِمَنَا فَمَن يُجِيرُ ٱلْكَٰفِرِينَ مِنْ عَذَابٍ أَلِيمٍۢ ﴿28﴾

[ای پیامبر!] بگو: «به من خبر دهید، اگر خدا من و کسانی را که با من هستند، نابود کند، یا بر ما رحم نماید، چه کسی کافران را از عذابی دردناک پناه می‌دهد؟»

قُلْ هُوَ ٱلرَّحْمَٰنُ ءَامَنَّا بِهِۦ وَعَلَيْهِ تَوَكَّلْنَا ۖ فَسَتَعْلَمُونَ مَنْ هُوَ فِى ضَلَٰلٍۢ مُّبِينٍۢ ﴿29﴾

بگو: «او [خدای] رحمان است. ما به او ایمان آورده‌ایم و بر او توکل کرده‌ایم. پس به زودی خواهید دانست، کیست آن که در گمراهی آشکار است.»

قُلْ أَرَءَيْتُمْ إِنْ أَصْبَحَ مَآؤُكُمْ غَوْرًۭا فَمَن يَأْتِيكُم بِمَآءٍۢ مَّعِينٍۭ ﴿30﴾

بگو: «به من خبر دهید اگر آب [مورد استفاده‌ی] شما در زمین فرو رود، کیست که آب روان و گوارا برای شما بیاورد؟»