Compare up to three translations verse by verse.
الر. کتابی است که آن را سوی تو فرود آوردیم تا مردمان را - به اذن پروردگارشان - از تاریکیها سوی روشنایی بیرون آوری؛ سوی راه راستای(آن) عزیز ارجمندِ ستوده.
خدایی که آنچه در آسمانها و آنچه در زمین است از اوست. و وای بر کافران از عذابی سخت؛
کسانی که جویای دوستی این زندگی پستِ نزدیکتر بر زندگی آخرینند و (خود و دیگران را) از راه خدا باز میدارند، و آن را به کژی میجویند. اینانند که در (ژرفای) گمراهی دور و درازی هستند.
و ما هیچ پیامبری را جز به زبان (مفهوم برای) قومش نفرستادیم تا (حقایق را) برایشان بیان کند. پس خدا هر که را بخواهد از راه به در میبرد، و هر که را بخواهد به راه میآورد. و اوست عزیز حکیم.
و ما همانا موسی را بهراستی با نشانههای خود فرستادیم (و به او فرمودیم) که: «قوم خود را از تاریکیها سوی روشنایی بیرون آور و روزهای (ویژهی) خدا را به آنان یادآوری کن. بیچون در این (یادآوری) برای هر شکیبایی بسیار سپاسگزار، نشانههایی است.»
و چون موسی به قوم خود گفت: «نعمت خدا را بر خودتان به یاد آورید، چون شما را از فرعونیان رهانید؛ حال آنکه با اجبار و بهناچار شما را عذابی بس نکوهیده میکردند، و پسرانتان را سر میبریدند و زنانتان را زنده و بیحیا وامیگذاشتند. در حالی که در این (امر) برای شما از پروردگارتان آزمایشی بزرگ است.»
و چون پروردگارتان اعلام کرد: «اگر بهراستی سپاسگزاری کنید بیچون(جمعیت و نعمت) شما را بهدرستی افزون میکنم و اگر ناسپاسی نمایید، بیگمان(و) بیامان عذاب من بسی سخت است.»
و موسی گفت: «اگر شما و هر که در روی زمین است، همگان کافر شوید، بهراستی، خدا بینیاز ستوده (در کل جهان) است.»
آیا خبر مهم کسانی که پیش از شما بودند - (یعنی) قوم نوح و عاد و ثمود و آنانی که بعد از ایشان بودند (و) کسی جز خدا از آنان آگاهی ندارد - شما را نیامده است؟ فرستادگانش دلایل آشکار برایشان آوردند، پس آنان دستهایشان را (به نشانهی اعتراض) بر دهانهاشان نهادند و گفتند: «ما به آنچه شما بدان مأموریت دارید همواره کفر ورزیدیم و بیگمان از آنچه ما را بدان میخوانید در (ژرفای) شکی مستند سخت غرقهایم.»
پیامبرانشان گفتند: « مگر دربارهی خدا - پدیدآورندهی آسمانها و زمین - شکی است؟ او شما را دعوت میکند تا پارهای از گناهانتان را برایتان بپوشاند، و سوی زمان معینی شما را واپس اندازد.» گفتند: «شما جز بشری مانند ما نیستید. میخواهید ما را از آنچه پدرانمان میپرستیدهاند باز دارید. پس ما را سلطهای آشکارگر بیاورید.»
پیامبرانشان برایشان گفتند: «ما جز بشری همانند شما نیستیم، ولی خدا بر هر یک از بندگانش که بخواهد منت مینهد. و ما را هیچگاه نبوده است که جز به اذن خدا برای شما حجتی سلطهگر بیاوریم. و مؤمنان باید تنها بر خدا توکل کنند.»
«و ما را چیست که بر خدا توکل نکنیم، حال آنکه به راستی ما را به راههای راهوارمان رهبری کرده است؟ و البته ما بر آزاری که به ما رساندید باید شکیبایی کنیم، و توکلکنندگان باید تنها بر خدا توکل کنند.»
و (تمامی) کسانی که (در تاریخ رسالتها) کافر شدند، به (تمامی) پیامبرانشان گفتند: «شما را از سرزمین خودمان بیچون (و) بیگمان بیرون میکنیم، یا (اینکه) بهراستی و یقین به کیش ما باز گردید.» پس پروردگارشان به آنان وحی کرد: «بیامان ستمگران را بس هلاک خواهیم کرد.»
«و بهراستی و درستی شما را پس از ایشان (به جایشان) در (این) سرزمین سکونت خواهیم داد. این برای کسی است که از پایگاه (ربانی) و شأن من بهراسد، و از تهدیدم بیم داشته باشد.»
و (پیامبران و کافران توأمان) از خدا گشایش خواستند و (سرانجام) هر زورگوی لجوجی نومید شد.
(آن کس که) دوزخ از پی اوست و به او آبی مرگبار نوشانده میشود،
آن را جرعه جرعه مینوشد و نتواند آن را به آسانی و خوشی فرو برد و مرگ از هر جانبی سویش میآید - حال آنکه مرده نیست- و عذابی سنگین را به دنبال دارد.
مَثَل کسانی که به پروردگارشان کافر شدند؛ کردارهایشان به خاکستری میماند که بادی تند در روزی طوفانی بر آن وزید. از آنچه به دست آوردهاند هیچ (بهرهای) نمیتوانند برد. این است همان گمراهی دور و دراز.
آیا ندیدی [:درنیافتی] که خدا بهراستی آسمانها و زمین را به حق آفرید؟ اگر بخواهد شما را میبرد و خلق تازهای (به جایتان) میآورد.
و این کار بزرگ بر خدا(ی بزرگ) دشوار نیست.
و همگان به پیشگاه خدای(شان) عیان شدند. پس ناتوانان به مستکبران گفتند: «ما بیگمان پیروان شما بودهایم، پس آیا چیزی از عذاب خدا را از ما کفایت و جبران میکنید؟» گفتند: «اگر خدا ما را هدایت کرده بود، بهراستی شما را هدایت میکردیم. چه بیتابی کنیم و چه تاب آوریم بر ما یکسان است. ما را راه هیچگونه گریزی (از عذاب خدا) نیست.»
و هنگامی که کار از کار گذشت (و داوری صورت گرفت) شیطان (از دستگاه فرستندهی شیطانیش) گفت: «بهراستی خدا به شما وعده داد، وعدهای (به پاداشی) درست و پای برجا. و من به شما وعده(ی گزاف و نابجا) دادم. پس با شما (در آن) خلاف کردم و مرا بر شما هیچ سلطهای نبوده است، جز اینکه شما را دعوت کردم، پس (بیدرنگ) اجابتم نمودید. پس مرا ملامت نکنید و خود را ملامت کنید. من فریادرس شما نیستم و شما (هم) فریادرس من نیستید. من به آنچه پیش از این مرا (با خدا) شریک میدانستید بیچون کفر ورزیدم.» بیگمان برای ستمکاران عذابی پردرد است.
و کسانی که ایمان آورده و کارهای شایسته کردند، به باغهایی در آورده شدند، که از زیر (درختان)شان نهرها روان است؛ حال آنکه به اذن پروردگارشان در آن جاودانهاند (و) درودشان در آنجا سلام است.
آیا ندیدی خدا چگونه مَثَلی زد: سخنی پاکیزه را مانند درختی پاکیزه، که ریشهاش استوار و شاخهاش در آسمان است؟
(آن درخت) خوردنیش را هر دم به اذن پروردگارش میدهد. و خدا مَثَلها(ی شایسته) را برای مردم میزند، شاید آنان به خوبی یاد کنند.
و مَثَل سخنی ناپاکیزه همچون درختی ناپاکیزه است (که) از روی زمین کنده شده (و) هیچ پایداری ندارد.
خدا کسانی را که ایمان آوردند، در زندگی دنیا و در آخرت با سخن استوار (توحید) پایدار میگرداند. و خدا ستمگران را بیراه میگذارد. و خدا هر کاری بخواهد انجام میدهد.
آیا سوی کسانی که (شکر) نعمت خدا را به کفر تبدیل کردند و قوم خود را به سرای هلاکت فرو آوردند، ننگریستی؟
جهنم را گیرانهاند و (آنجا) چه بد قرارگاهی است.
و برای خدا همانندهایی قرار دادند، تا (خود و دیگران را) از راه او گمراه کنند. بگو: «(از بهرههای حیوانی) برخوردار شوید. پس (از آن) بیچون بازگشت شما سوی آتش است.»
به [آن] بندگانم که ایمان آوردهاند بگو (که) نماز را بر پا دارند و از آنچه به ایشان روزی دادیم، پنهان و آشکارا انفاق کنند، پیش از آنکه روزی فرا رسد که در آن نه داد و ستدی باشد و نه دوستیها و همبستگیهایی.
خدا کسی است (که) آسمانها و زمین را آفرید. و از آسمان آبی فرو فرستاد؛ پس با آن (بخشی) از ثمرات را برایتان رزقی برون آورد. و کشتیها را برایتان رام گردانید، تا به فرمان او در دریا روان شوند. و نهرها را برایتان مسخّر کرد.
و خورشید و ماه را پیوسته برای شما رام گردانید، و شب و روز را (نیز) مسخّر شما ساخت.
و برخی از همهی آنچه از او خواستید به شما داد و اگر نعمت خدا را شماره کنید، نمیتوانید آن را به شمار آورید. بیگمان انسان، بیامان ستمپیشهای بس کفرانکننده است.
و چون ابراهیم گفت: «پروردگارم! این شهر را ایمن گردان و مرا و فرزندانم را از پرستیدن بتان دور بدار.»
«پروردگارم! آنان بسیاری از مردمان را بیچون گمراه کردند. پس هر کس از من پیروی کند بیگمان او از من است، و هر که مرا نافرمانی کند همواره تو بسی پوشندهی رحمتگر بر ویژگانی.»
«پروردگارمان! من برخی از ذریهام را در گودالی تهی از کشت سکونت دادم، نزد خانهی محترمت - پروردگارمان! - برای آنکه نماز را به پا دارند. پس دلهایی از مردمان را مقرر فرمای که سوی آنان روان گردند و آنان را از همهی ثمرات (مورد نیازشان) روزی ده، شاید سپاسگزاری کنند.»
«پروردگارمان! بیگمان تو آنچه را که پنهان میداریم و آنچه را که آشکار میسازیم میدانی.» و هیچ چیزی در زمین و نه در آسمان بر خدا پوشیده نیست.
«تمامی سپاسها خدای راست که با وجود سالخوردگی(ام) اسماعیل و اسحاق را به من بخشود. بهراستی پروردگارم همواره بسی شنوندهی درخواست است.»
«پروردگارم! مرا بر پا دارندهی نماز قرار ده و (نیز) برخی از فرزندانم را. پروردگارمان! و درخواست مرا بپذیر.»
«پروردگارمان! روزی که حساب بر پا میشود، برای من و پدر و مادرم و برای مؤمنان بپوشان.»
و خدا را از آنچه ستمکاران میکنند هرگز غافل مپندار. جز این نیست که (کیفر) آنان را برای روزی واپس میاندازد که چشمها در آن (روز) خیره میشوند.
بهتزدگان و سرافکندگان، چشمانشان راست و خیره، سویشان برگشتی ندارد و (از وحشت) دلهایشان بیدل و پریشان است.
و مردمان را از روزی که عذاب بر آنان میآید هشدار ده. پس آنان که ستم کردهاند گویند: «پروردگارمان! ما را تا اندکی مهلت بخش تا دعوتت را پاسخ گوییم و از فرستادگانت پیروی کنیم.» (به آنان گفته میشود:) «ومگر شما نبودید (که) پیش از این سوگند میخوردید که شما را فنایی هرگز نیست؟»
«و در جایگاههای کسانی که بر خود ستم روا داشتند جای گرفتید، [:در آنها آرمیدید] و برایتان به خوبی آشکار شد (که) با آنان چگونه معامله کردیم و برایتان مَثَلها زدیم.»
و بیگمان نیرنگشان را به کار بردند و نیرنگشان تنها نزد خداست؛ هر چند از مکرشان کوهها از جای برکنده میشده است.
پس هرگز مپندار که خدا وعدهی خود را به پیامبرانش خلافکننده است. همواره خدا عزیز و صاحب انتقام است.
روزی که زمین به غیر (این) زمین و آسمانها به غیر (آن) آسمانها مبدل گردند و (مکلفان) برای خدای یگانهی قهار آشکار شوند؛
و گناهکاران را در آن روز چنان بینی که قرین هم در زنجیرها به سختی بسته شدهاند.
تنپوشهایشان از مادهای آتشین است و چهرههایشان را آتش میپوشاند.
برای اینکه خدا به هر کس هر چه را به دست آورده است، پاداش دهد. بهراستی خدا زودشمار است.
این (قرآن) برای مردمان بلاغ و رساییای (وحیانی) است و تا بدان هشدار داده شوند و بدانند که خدا بیگمان معبودی یگانه است و تا اندیشمندان پندی بزرگ گیرند.