بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ إِذَا ٱلشَّمْسُ كُوِّرَتْ ﴿1﴾
صادقی تهرانی
آنگاه که خورشید در هم پیچیده گردد.
Text size
Compare At-Takwir in Persian
Compare up to three translations verse by verse.
وَإِذَا ٱلنُّجُومُ ٱنكَدَرَتْ ﴿2﴾
صادقی تهرانی
و آنگاه که ستارگان درخشان تیره شوند.
وَإِذَا ٱلْجِبَالُ سُيِّرَتْ ﴿3﴾
صادقی تهرانی
و آنگاه که کوهها به شدت حرکت داده شوند.
وَإِذَا ٱلْعِشَارُ عُطِّلَتْ ﴿4﴾
صادقی تهرانی
و آنگاه که شتران ماده (به هنگام زادن) وانهاده شوند.
وَإِذَا ٱلْوُحُوشُ حُشِرَتْ ﴿5﴾
صادقی تهرانی
و آنگاه که وحشیان - بدون برگشت- گرد آورده شوند.
وَإِذَا ٱلْبِحَارُ سُجِّرَتْ ﴿6﴾
صادقی تهرانی
و آنگاه که دریاها به شدت به جوش آورده شوند.
وَإِذَا ٱلنُّفُوسُ زُوِّجَتْ ﴿7﴾
صادقی تهرانی
و آنگاه که نفوس، به هم در پیوسته شوند.
وَإِذَا ٱلْمَوْءُۥدَةُ سُئِلَتْ ﴿8﴾
صادقی تهرانی
و آنگاه که دختران (زنده) به گور شده پرسیده شوند،
بِأَىِّ ذَنۢبٍۢ قُتِلَتْ ﴿9﴾
صادقی تهرانی
(که) به کدامین گناه کشته شدند؟
وَإِذَا ٱلصُّحُفُ نُشِرَتْ ﴿10﴾
صادقی تهرانی
و آنگاه که نامهها (ی وحیانی و اعمال مکلفان) باز و آشکار گردند.
وَإِذَا ٱلسَّمَآءُ كُشِطَتْ ﴿11﴾
صادقی تهرانی
و آنگاه که پوست آسمان - همچون شتران- برکنده شود (و به حالت نخستین برگردد).
وَإِذَا ٱلْجَحِيمُ سُعِّرَتْ ﴿12﴾
صادقی تهرانی
و آنگاه که آتش پرهیجان جهنم به شدت برافروخته گردد.
وَإِذَا ٱلْجَنَّةُ أُزْلِفَتْ ﴿13﴾
صادقی تهرانی
و آنگاه که بهشتِ زینتیافته پیش آورده شود.
عَلِمَتْ نَفْسٌۭ مَّآ أَحْضَرَتْ ﴿14﴾
صادقی تهرانی
هر نفسی بداند چه پیش آورده.
فَلَآ أُقْسِمُ بِٱلْخُنَّسِ ﴿15﴾
صادقی تهرانی
پس سوگند نمیخورم به اختران بسی باز گردنده.
ٱلْجَوَارِ ٱلْكُنَّسِ ﴿16﴾
صادقی تهرانی
روانشدهی پنهانشونده.
وَٱلَّيْلِ إِذَا عَسْعَسَ ﴿17﴾
صادقی تهرانی
سوگند به شب چون پس و پیش آید.
وَٱلصُّبْحِ إِذَا تَنَفَّسَ ﴿18﴾
صادقی تهرانی
و سوگند به صبح چون تنفس کند.
إِنَّهُۥ لَقَوْلُ رَسُولٍۢ كَرِيمٍۢ ﴿19﴾
صادقی تهرانی
که (قرآن) بیگمان سخن فرستادهی بزرگواری است.
ذِى قُوَّةٍ عِندَ ذِى ٱلْعَرْشِ مَكِينٍۢ ﴿20﴾
صادقی تهرانی
نیرومندی (که) نزد صاحب عرش فرماندهی بامکنت و مکانت است.
مُّطَاعٍۢ ثَمَّ أَمِينٍۢ ﴿21﴾
صادقی تهرانی
(در) آنجا (هم) مطاع (و هم) امین است.
وَمَا صَاحِبُكُم بِمَجْنُونٍۢ ﴿22﴾
صادقی تهرانی
و (این) مصاحب و همنشین شما مجنون نیست.
وَلَقَدْ رَءَاهُ بِٱلْأُفُقِ ٱلْمُبِينِ ﴿23﴾
صادقی تهرانی
و همانا او خدا را در افقی روشنگر (با دیدهی بصیرت) دید.
وَمَا هُوَ عَلَى ٱلْغَيْبِ بِضَنِينٍۢ ﴿24﴾
صادقی تهرانی
و او بر غیب بخیل نیست.
وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَيْطَٰنٍۢ رَّجِيمٍۢ ﴿25﴾
صادقی تهرانی
و قرآن سخن شیطانی سنگباران شده نیست.
فَأَيْنَ تَذْهَبُونَ ﴿26﴾
صادقی تهرانی
پس به کجا میروید؟
إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌۭ لِّلْعَٰلَمِينَ ﴿27﴾
صادقی تهرانی
این قرآن به جز یادوارهای برای عالمیان نیست.
لِمَن شَآءَ مِنكُمْ أَن يَسْتَقِيمَ ﴿28﴾
صادقی تهرانی
(بلکه) برای هر کس از شما که بخواهد (در سایهی وحی) مستقیم گردد.
وَمَا تَشَآءُونَ إِلَّآ أَن يَشَآءَ ٱللَّهُ رَبُّ ٱلْعَٰلَمِينَ ﴿29﴾
صادقی تهرانی
و تا خدا، پروردگار جهانیان، نخواهد، (شما نیز) نخواهید خواست.