Skip to content
Text size 100%
Translation comparison

Compare As-Saffat in Persian

Compare up to three translations verse by verse.

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلصَّٰٓفَّٰتِ صَفًّۭا ﴿1﴾

الهی قمشه‌ای

قسم به صف زدگان (چون فوج فرشتگان یا نماز گزاران یا سپاه اهل ایمان) که صف آرایی کرده‌اند.

فَٱلزَّٰجِرَٰتِ زَجْرًۭا ﴿2﴾

الهی قمشه‌ای

قسم به منع و زجر کنندگان (از عمل معصیت کاران، یا رانندگان ابر و باران).

فَٱلتَّٰلِيَٰتِ ذِكْرًا ﴿3﴾

الهی قمشه‌ای

قسم به تلاوت کنندگان ذکر (همه کتب آسمانی یا آیات قرآن).

إِنَّ إِلَٰهَكُمْ لَوَٰحِدٌۭ ﴿4﴾

الهی قمشه‌ای

که محققا خدای شما یکی است.

رَّبُّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا وَرَبُّ ٱلْمَشَٰرِقِ ﴿5﴾

الهی قمشه‌ای

همان خدای یکتا که آفریننده آسمانها و زمین است و هر چه بین آنهاست و آفریننده مشرق‌ها (و مغرب‌ها) است.

إِنَّا زَيَّنَّا ٱلسَّمَآءَ ٱلدُّنْيَا بِزِينَةٍ ٱلْكَوَاكِبِ ﴿6﴾

الهی قمشه‌ای

ما نزدیکترین آسمان را به زیور انجم بیاراستیم.

وَحِفْظًۭا مِّن كُلِّ شَيْطَٰنٍۢ مَّارِدٍۢ ﴿7﴾

الهی قمشه‌ای

و (به شهاب آن انجم) از تسلط هر شیطان سرکش گمراه محفوظ داشتیم.

لَّا يَسَّمَّعُونَ إِلَى ٱلْمَلَإِ ٱلْأَعْلَىٰ وَيُقْذَفُونَ مِن كُلِّ جَانِبٍۢ ﴿8﴾

الهی قمشه‌ای

تا شیاطین هیچ از وحی و سخنان فرشتگان عالم بالا نشنوند و از هر طرف به قهر رانده شوند.

دُحُورًۭا ۖ وَلَهُمْ عَذَابٌۭ وَاصِبٌ ﴿9﴾

الهی قمشه‌ای

هم به قهر برانندشان و هم به عذاب دائم (قیامت) گرفتار شوند.

إِلَّا مَنْ خَطِفَ ٱلْخَطْفَةَ فَأَتْبَعَهُۥ شِهَابٌۭ ثَاقِبٌۭ ﴿10﴾

الهی قمشه‌ای

جز آنکه کسی (از شیاطین چون خواهد از عالم بالا) خبری برباید هم او را تیر شهاب فروزان تعقیب کند.

فَٱسْتَفْتِهِمْ أَهُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَم مَّنْ خَلَقْنَآ ۚ إِنَّا خَلَقْنَٰهُم مِّن طِينٍۢ لَّازِبٍۭ ﴿11﴾

الهی قمشه‌ای

از این منکران قیامت بپرس که آیا خلقت آنها سخت‌تر است یا موجودات (با عظمت) دیگر که ما خلق کرده‌ایم؟ و ما اینان را در اول از گل چسبنده بیافریدیم.

بَلْ عَجِبْتَ وَيَسْخَرُونَ ﴿12﴾

الهی قمشه‌ای

بلکه تو (از انکار منکران) تعجب کردی و آنها هم به تمسخر پرداختند.

وَإِذَا ذُكِّرُوا۟ لَا يَذْكُرُونَ ﴿13﴾

الهی قمشه‌ای

و هر گاه به آنها پند و اندرز دهند هیچ متذکر نمی‌شوند.

وَإِذَا رَأَوْا۟ ءَايَةًۭ يَسْتَسْخِرُونَ ﴿14﴾

الهی قمشه‌ای

و چون آیت و معجزی مشاهده کنند باز هم به فسوس و مسخره پردازند.

وَقَالُوٓا۟ إِنْ هَٰذَآ إِلَّا سِحْرٌۭ مُّبِينٌ ﴿15﴾

الهی قمشه‌ای

و گویند: این خود پیداست که سحری بیش نیست.

أَءِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًۭا وَعِظَٰمًا أَءِنَّا لَمَبْعُوثُونَ ﴿16﴾

الهی قمشه‌ای

(و با تعجب و انکار گویند) آیا چون ما مردیم و خاک و استخوان پوسیده شدیم باز زنده و برانگیخته می‌شویم؟

أَوَءَابَآؤُنَا ٱلْأَوَّلُونَ ﴿17﴾

الهی قمشه‌ای

یا پدران گذشته ما زنده می‌شوند؟!

قُلْ نَعَمْ وَأَنتُمْ دَٰخِرُونَ ﴿18﴾

الهی قمشه‌ای

بگو: آری شما (و هم پدرانتان) خوار و ذلیل به محشر مبعوث خواهید شد.

فَإِنَّمَا هِىَ زَجْرَةٌۭ وَٰحِدَةٌۭ فَإِذَا هُمْ يَنظُرُونَ ﴿19﴾

الهی قمشه‌ای

تنها به یک صیحه (اسرافیل) است که ناگاه همه (زنده شده و از قبرها بر خیزند و عرصه قیامت را) بنگرند.

وَقَالُوا۟ يَٰوَيْلَنَا هَٰذَا يَوْمُ ٱلدِّينِ ﴿20﴾

الهی قمشه‌ای

و گویند: ای وای بر ما، این است روز جزای اعمال.

هَٰذَا يَوْمُ ٱلْفَصْلِ ٱلَّذِى كُنتُم بِهِۦ تُكَذِّبُونَ ﴿21﴾

الهی قمشه‌ای

این است روز حکم (بر نیک و بد) که شما تکذیب آن می‌کردید.

۞ ٱحْشُرُوا۟ ٱلَّذِينَ ظَلَمُوا۟ وَأَزْوَٰجَهُمْ وَمَا كَانُوا۟ يَعْبُدُونَ ﴿22﴾

الهی قمشه‌ای

(و خطاب شود که) اینک ستمکاران را حاضر کنید با همسران (یا پیروان) و آنچه معبود ایشان بود،

مِن دُونِ ٱللَّهِ فَٱهْدُوهُمْ إِلَىٰ صِرَٰطِ ٱلْجَحِيمِ ﴿23﴾

الهی قمشه‌ای

که به جز خدا می‌پرستیدند، و همه را به راه دوزخ راه نمایید.

وَقِفُوهُمْ ۖ إِنَّهُم مَّسْـُٔولُونَ ﴿24﴾

الهی قمشه‌ای

و (در موقف حساب) نگاهشان دارید که در کارشان سخت مسئولند.

مَا لَكُمْ لَا تَنَاصَرُونَ ﴿25﴾

الهی قمشه‌ای

(به آنان خطاب شود که) چرا شما (در دفع عذاب) به یکدیگر نصرت نمی‌کنید؟

بَلْ هُمُ ٱلْيَوْمَ مُسْتَسْلِمُونَ ﴿26﴾

الهی قمشه‌ای

بلکه در این روز آنها همه سخت تسلیم و ذلیلند.

وَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍۢ يَتَسَآءَلُونَ ﴿27﴾

الهی قمشه‌ای

و در آن هنگامه برخی از آنان به بعضی دیگر رو نموده (یعنی مرئوسین با رؤسا) سؤال و جواب کنند.

قَالُوٓا۟ إِنَّكُمْ كُنتُمْ تَأْتُونَنَا عَنِ ٱلْيَمِينِ ﴿28﴾

الهی قمشه‌ای

گویند: شما بودید که از سمت راست (و چپ برای فریب) ما می‌آمدید.

قَالُوا۟ بَل لَّمْ تَكُونُوا۟ مُؤْمِنِينَ ﴿29﴾

الهی قمشه‌ای

آنها جواب دهند (که به ما مربوط نیست) بلکه شما خود ایمان نیاوردید.

وَمَا كَانَ لَنَا عَلَيْكُم مِّن سُلْطَٰنٍۭ ۖ بَلْ كُنتُمْ قَوْمًۭا طَٰغِينَ ﴿30﴾

الهی قمشه‌ای

و ما بر شما تسلط و حجتی نداشتیم بلکه شما خودتان طاغی و سرکش مردمی بودید.

فَحَقَّ عَلَيْنَا قَوْلُ رَبِّنَآ ۖ إِنَّا لَذَآئِقُونَ ﴿31﴾

الهی قمشه‌ای

پس امروز بر همه ما وعده (انتقام) خدایمان حتمی است، و البته عذاب را خواهیم چشید.

فَأَغْوَيْنَٰكُمْ إِنَّا كُنَّا غَٰوِينَ ﴿32﴾

الهی قمشه‌ای

و ما شما را بدین سبب گمراه کردیم که خود گمراه بودیم.

فَإِنَّهُمْ يَوْمَئِذٍۢ فِى ٱلْعَذَابِ مُشْتَرِكُونَ ﴿33﴾

الهی قمشه‌ای

و در آن روز آنها همه در عذاب مشترکند.

إِنَّا كَذَٰلِكَ نَفْعَلُ بِٱلْمُجْرِمِينَ ﴿34﴾

الهی قمشه‌ای

ما چنین از بد کاران انتقام می‌کشیم.

إِنَّهُمْ كَانُوٓا۟ إِذَا قِيلَ لَهُمْ لَآ إِلَٰهَ إِلَّا ٱللَّهُ يَسْتَكْبِرُونَ ﴿35﴾

الهی قمشه‌ای

آنها بودند که چون لا اله الاّ اللّه (کلمه توحید) به ایشان گفته می‌شد (از قبول آن) سرکشی می‌کردند.

وَيَقُولُونَ أَئِنَّا لَتَارِكُوٓا۟ ءَالِهَتِنَا لِشَاعِرٍۢ مَّجْنُونٍۭ ﴿36﴾

الهی قمشه‌ای

و می‌گفتند: آیا ما به خاطر شاعر دیوانه‌ای دست از خدایان خود برداریم؟!

بَلْ جَآءَ بِٱلْحَقِّ وَصَدَّقَ ٱلْمُرْسَلِينَ ﴿37﴾

الهی قمشه‌ای

(چنین نیست که آنها پنداشتند) بلکه (محمّد صلی الله علیه و آله پیغمبر بزرگی است که برای تعلیم و هدایت خلق عالم) با برهان روشن حق آمد و (حجت و معجزاتش) صدق پیغمبران پیشین را نیز اثبات کرد.

إِنَّكُمْ لَذَآئِقُوا۟ ٱلْعَذَابِ ٱلْأَلِيمِ ﴿38﴾

الهی قمشه‌ای

شما (که او را تکذیب کردید امروز) عذاب سخت و دردناک خواهید چشید.

وَمَا تُجْزَوْنَ إِلَّا مَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ ﴿39﴾

الهی قمشه‌ای

و جز به کردارتان مجازات نمی‌شوید.

إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلْمُخْلَصِينَ ﴿40﴾

الهی قمشه‌ای

(امروز همه مسئولند) جز بندگان پاک برگزیده خدا.

أُو۟لَٰٓئِكَ لَهُمْ رِزْقٌۭ مَّعْلُومٌۭ ﴿41﴾

الهی قمشه‌ای

آنان را (در بهشت ابد) روزی جسمانی و روحانی (بی حساب) معیّن است.

فَوَٰكِهُ ۖ وَهُم مُّكْرَمُونَ ﴿42﴾

الهی قمشه‌ای

میوه‌های گوناگون بهشتی، و هم آنها (در آن عالم جاودانی) بزرگوار و محترمند.

فِى جَنَّٰتِ ٱلنَّعِيمِ ﴿43﴾

الهی قمشه‌ای

در آن بهشت پر نعمت متنعّمند.

عَلَىٰ سُرُرٍۢ مُّتَقَٰبِلِينَ ﴿44﴾

الهی قمشه‌ای

بر تختهای عالی رو به روی یکدیگر نشسته‌اند.

يُطَافُ عَلَيْهِم بِكَأْسٍۢ مِّن مَّعِينٍۭ ﴿45﴾

الهی قمشه‌ای

(حور و غلمان) با جام شراب طهور بر آنان دور می‌زنند.

بَيْضَآءَ لَذَّةٍۢ لِّلشَّٰرِبِينَ ﴿46﴾

الهی قمشه‌ای

شرابی سپید و روشن که آشامندگان لذت کامل برند.

لَا فِيهَا غَوْلٌۭ وَلَا هُمْ عَنْهَا يُنزَفُونَ ﴿47﴾

الهی قمشه‌ای

نه در آن می‌خمار و دردسری و نه مستی و مدهوشی است.

وَعِندَهُمْ قَٰصِرَٰتُ ٱلطَّرْفِ عِينٌۭ ﴿48﴾

الهی قمشه‌ای

و در بزم حضورشان حوران زیبا چشمی است که (جز به شوهر خود) به هیچ کس ننگرند.

كَأَنَّهُنَّ بَيْضٌۭ مَّكْنُونٌۭ ﴿49﴾

الهی قمشه‌ای

گویی آن حوران (در سفیدی و لطافت) بیضه مکنونند [یعنی تخم شتر مرغ که بسیار خوشرنگ است و شتر مرغ آن را با پر خویش می‌پوشاند تا غبار بر آن ننشیند. (م)].

فَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍۢ يَتَسَآءَلُونَ ﴿50﴾

الهی قمشه‌ای

در آنجا مؤمنان بعضی با بعضی به صحبت روی کنند.

قَالَ قَآئِلٌۭ مِّنْهُمْ إِنِّى كَانَ لِى قَرِينٌۭ ﴿51﴾

الهی قمشه‌ای

یکی از آنها گوید: (ای رفیقان بهشتی) مرا (در دنیا) همنشینی (کافر) بود.

يَقُولُ أَءِنَّكَ لَمِنَ ٱلْمُصَدِّقِينَ ﴿52﴾

الهی قمشه‌ای

که با من می‌گفت: آیا تو (وعده‌های بهشت و قیامت را) باور می‌کنی؟

أَءِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًۭا وَعِظَٰمًا أَءِنَّا لَمَدِينُونَ ﴿53﴾

الهی قمشه‌ای

آیا چون مردیم و استخوان ما خاک راه شد باز (زنده شویم و) پاداش و کیفری یابیم؟

قَالَ هَلْ أَنتُم مُّطَّلِعُونَ ﴿54﴾

الهی قمشه‌ای

باز (این گوینده بهشتی به رفیقان) گوید: آیا می‌خواهید نظر کنید (و آن رفیق کافر را اینک در دوزخ بنگرید).

فَٱطَّلَعَ فَرَءَاهُ فِى سَوَآءِ ٱلْجَحِيمِ ﴿55﴾

الهی قمشه‌ای

آن گاه خود بنگرد و او را در میان دوزخ (معذّب) بیند.

قَالَ تَٱللَّهِ إِن كِدتَّ لَتُرْدِينِ ﴿56﴾

الهی قمشه‌ای

به او گوید: قسم به خدا که نزدیک بود مرا (همچون خود) هلاک گردانی.

وَلَوْلَا نِعْمَةُ رَبِّى لَكُنتُ مِنَ ٱلْمُحْضَرِينَ ﴿57﴾

الهی قمشه‌ای

و اگر نعمت و لطف خدای من (نگهدار) نبود من هم به دوزخ (نزد تو) از حاضر شدگان بودم.

أَفَمَا نَحْنُ بِمَيِّتِينَ ﴿58﴾

الهی قمشه‌ای

(و از خوشحالی گوید) آیا دیگر ما را مرگی نخواهد بود؟

إِلَّا مَوْتَتَنَا ٱلْأُولَىٰ وَمَا نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ ﴿59﴾

الهی قمشه‌ای

جز همان مرگ اول (که در دنیا مردیم) و دیگر هیچ رنج و عذابی بر ما نخواهد بود؟

إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ ٱلْفَوْزُ ٱلْعَظِيمُ ﴿60﴾

الهی قمشه‌ای

این است همان سعادت و رستگاری بزرگ.

لِمِثْلِ هَٰذَا فَلْيَعْمَلِ ٱلْعَٰمِلُونَ ﴿61﴾

الهی قمشه‌ای

آنان که سعی و عملی می‌کنند باید بر مثل این (بهشت جاودانی) کنند (نه بر دنیای دو روزه فانی).

أَذَٰلِكَ خَيْرٌۭ نُّزُلًا أَمْ شَجَرَةُ ٱلزَّقُّومِ ﴿62﴾

الهی قمشه‌ای

آیا این پذیرایی (و مقام عالی) بهتر است یا درخت زقّوم جهنم؟

إِنَّا جَعَلْنَٰهَا فِتْنَةًۭ لِّلظَّٰلِمِينَ ﴿63﴾

الهی قمشه‌ای

که آن درخت را ما بلای جان ستمکاران عالم گردانیدیم.

إِنَّهَا شَجَرَةٌۭ تَخْرُجُ فِىٓ أَصْلِ ٱلْجَحِيمِ ﴿64﴾

الهی قمشه‌ای

آن زقوم به حقیقت درختی است که از بن دوزخ برآید.

طَلْعُهَا كَأَنَّهُۥ رُءُوسُ ٱلشَّيَٰطِينِ ﴿65﴾

الهی قمشه‌ای

میوه‌اش (در خباثت) گویی سرهای شیاطین است.

فَإِنَّهُمْ لَءَاكِلُونَ مِنْهَا فَمَالِـُٔونَ مِنْهَا ٱلْبُطُونَ ﴿66﴾

الهی قمشه‌ای

اهل دوزخ از آن درخت (خباثت) آن طور می‌خورند که شکمها پر می‌سازند.

ثُمَّ إِنَّ لَهُمْ عَلَيْهَا لَشَوْبًۭا مِّنْ حَمِيمٍۢ ﴿67﴾

الهی قمشه‌ای

پس از خوردن زقّوم دوزخ بر آنها آمیزه‌ای از شراب سوزان خواهد بود.

ثُمَّ إِنَّ مَرْجِعَهُمْ لَإِلَى ٱلْجَحِيمِ ﴿68﴾

الهی قمشه‌ای

و باز هم رجوعشان به سوی (عذاب دایم) جهنّم است.

إِنَّهُمْ أَلْفَوْا۟ ءَابَآءَهُمْ ضَآلِّينَ ﴿69﴾

الهی قمشه‌ای

چرا که آنها پدرانشان را در ضلالت و گمراهی یافتند.

فَهُمْ عَلَىٰٓ ءَاثَٰرِهِمْ يُهْرَعُونَ ﴿70﴾

الهی قمشه‌ای

و باز از پی آنها شتابان می‌رفتند.

وَلَقَدْ ضَلَّ قَبْلَهُمْ أَكْثَرُ ٱلْأَوَّلِينَ ﴿71﴾

الهی قمشه‌ای

و قبل از اینان بیشتر پیشینیان هم سخت گمراه بودند.

وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا فِيهِم مُّنذِرِينَ ﴿72﴾

الهی قمشه‌ای

و ما رسولانی برای بیم و پند بر آنها فرستادیم.

فَٱنظُرْ كَيْفَ كَانَ عَٰقِبَةُ ٱلْمُنذَرِينَ ﴿73﴾

الهی قمشه‌ای

(همه را تکذیب کردند) پس بنگر تا عاقبت کار آن امتهای بیم داده شده (گمراه) به چه (سختی و هلاکت) انجامید.

إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلْمُخْلَصِينَ ﴿74﴾

الهی قمشه‌ای

جز بندگان پاک برگزیده خدا (همه هلاک شدند).

وَلَقَدْ نَادَىٰنَا نُوحٌۭ فَلَنِعْمَ ٱلْمُجِيبُونَ ﴿75﴾

الهی قمشه‌ای

و همانا نوح ما را (بر یاری خود) ندا کرد و ما او را چه نیکو اجابت کردیم.

وَنَجَّيْنَٰهُ وَأَهْلَهُۥ مِنَ ٱلْكَرْبِ ٱلْعَظِيمِ ﴿76﴾

الهی قمشه‌ای

و او را با اهل بیتش (و پیروانش) همه را از اندوه و بلای بزرگ (هلاکت غرق) نجات دادیم.

وَجَعَلْنَا ذُرِّيَّتَهُۥ هُمُ ٱلْبَاقِينَ ﴿77﴾

الهی قمشه‌ای

و نژاد و اولاد او را روی زمین باقی داشتیم.

وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِى ٱلْءَاخِرِينَ ﴿78﴾

الهی قمشه‌ای

و در میان آیندگان نام نیکویش بگذاشتیم.

سَلَٰمٌ عَلَىٰ نُوحٍۢ فِى ٱلْعَٰلَمِينَ ﴿79﴾

الهی قمشه‌ای

سلام و تحیّت بر نوح (خدا پرست) در میان عالمیان باد.

إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِى ٱلْمُحْسِنِينَ ﴿80﴾

الهی قمشه‌ای

ما نیکوکاران را چنین پاداش می‌دهیم.

إِنَّهُۥ مِنْ عِبَادِنَا ٱلْمُؤْمِنِينَ ﴿81﴾

الهی قمشه‌ای

که او به حقیقت از بندگان با ایمان ما بود.

ثُمَّ أَغْرَقْنَا ٱلْءَاخَرِينَ ﴿82﴾

الهی قمشه‌ای

آن گاه دیگران را همه غرق دریای هلاک گردانیدیم.

۞ وَإِنَّ مِن شِيعَتِهِۦ لَإِبْرَٰهِيمَ ﴿83﴾

الهی قمشه‌ای

و از پیروان نوح (در دعوت به توحید و خدا پرستی) به حقیقت ابراهیم (خلیل) بود.

إِذْ جَآءَ رَبَّهُۥ بِقَلْبٍۢ سَلِيمٍ ﴿84﴾

الهی قمشه‌ای

که با قلبی پاک و سالم (از شرک) به سوی پروردگار خویش آمد.

إِذْ قَالَ لِأَبِيهِ وَقَوْمِهِۦ مَاذَا تَعْبُدُونَ ﴿85﴾

الهی قمشه‌ای

هنگامی که با پدر (یعنی عموی) خود و قومش گفت: شما به پرستش چه مشغولید؟

أَئِفْكًا ءَالِهَةًۭ دُونَ ٱللَّهِ تُرِيدُونَ ﴿86﴾

الهی قمشه‌ای

آیا رواست که به دروغ خدایانی به جای خدای یکتا بر می‌گزینید؟

فَمَا ظَنُّكُم بِرَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ ﴿87﴾

الهی قمشه‌ای

پس در این صورت به خدای جهانیان چه گمان می‌برید (و از قهر و انتقام خدا چگونه نمی‌ترسید).

فَنَظَرَ نَظْرَةًۭ فِى ٱلنُّجُومِ ﴿88﴾

الهی قمشه‌ای

آن گاه (ابراهیم تدبیری اندیشید و) به ستارگان آسمان نگاهی کرد.

فَقَالَ إِنِّى سَقِيمٌۭ ﴿89﴾

الهی قمشه‌ای

و با قومش گفت که من بیمارم (و نتوانم به جشن عید بتان آیم).

فَتَوَلَّوْا۟ عَنْهُ مُدْبِرِينَ ﴿90﴾

الهی قمشه‌ای

قوم از او دست کشیده برگشتند (و از بتخانه در پی نشاط عید به باغ و صحرا شتافتند).

فَرَاغَ إِلَىٰٓ ءَالِهَتِهِمْ فَقَالَ أَلَا تَأْكُلُونَ ﴿91﴾

الهی قمشه‌ای

ابراهیم (که بتخانه را خلوت یافت) قصد بتهای آنان کرد و گفت: آیا شما غذا نمی‌خورید؟

مَا لَكُمْ لَا تَنطِقُونَ ﴿92﴾

الهی قمشه‌ای

چرا سخن نمی‌گویید؟ (شما چه خدایان بی‌اثر باطلی هستید!)

فَرَاغَ عَلَيْهِمْ ضَرْبًۢا بِٱلْيَمِينِ ﴿93﴾

الهی قمشه‌ای

و محکم (با تبر) بر بتان زد (و جز بت بزرگ همه را درهم شکست).

فَأَقْبَلُوٓا۟ إِلَيْهِ يَزِفُّونَ ﴿94﴾

الهی قمشه‌ای

قوم (آگه شدند و) با شتاب (از پی انتقام) به سوی او آمدند.

قَالَ أَتَعْبُدُونَ مَا تَنْحِتُونَ ﴿95﴾

الهی قمشه‌ای

ابراهیم گفت: آیا رواست که شما چیزی به دست خود بتراشید و آن را پرستش کنید؟

وَٱللَّهُ خَلَقَكُمْ وَمَا تَعْمَلُونَ ﴿96﴾

الهی قمشه‌ای

در صورتی که شما و آنچه (از بتان) می‌سازید همه را خدا آفریده.

قَالُوا۟ ٱبْنُوا۟ لَهُۥ بُنْيَٰنًۭا فَأَلْقُوهُ فِى ٱلْجَحِيمِ ﴿97﴾

الهی قمشه‌ای

(قوم حجت و برهانش نشنیدند و) گفتند: باید بر او آتشخانه‌ای بسازید و او را در آتش افکنید.

فَأَرَادُوا۟ بِهِۦ كَيْدًۭا فَجَعَلْنَٰهُمُ ٱلْأَسْفَلِينَ ﴿98﴾

الهی قمشه‌ای

نمرودیان قصد مکر و ستمش کردند ما هم آنان را خوار و نابود ساختیم (و آتش را بر او گلستان کردیم).

وَقَالَ إِنِّى ذَاهِبٌ إِلَىٰ رَبِّى سَيَهْدِينِ ﴿99﴾

الهی قمشه‌ای

و ابراهیم (پس از نجات از بیداد نمرودیان به قومش) گفت: من (با کمال اخلاص) به سوی خدای خود می‌روم که البته هدایتم خواهد فرمود.

رَبِّ هَبْ لِى مِنَ ٱلصَّٰلِحِينَ ﴿100﴾

الهی قمشه‌ای

بار الها، مرا فرزند صالحی که از بندگان شایسته تو باشد عطا فرما.

فَبَشَّرْنَٰهُ بِغُلَٰمٍ حَلِيمٍۢ ﴿101﴾

الهی قمشه‌ای

پس مژده پسر بردباری به او دادیم.

فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ ٱلسَّعْىَ قَالَ يَٰبُنَىَّ إِنِّىٓ أَرَىٰ فِى ٱلْمَنَامِ أَنِّىٓ أَذْبَحُكَ فَٱنظُرْ مَاذَا تَرَىٰ ۚ قَالَ يَٰٓأَبَتِ ٱفْعَلْ مَا تُؤْمَرُ ۖ سَتَجِدُنِىٓ إِن شَآءَ ٱللَّهُ مِنَ ٱلصَّٰبِرِينَ ﴿102﴾

الهی قمشه‌ای

آن گاه که (آن پسر رشد یافت و) با او به سعی و عمل شتافت (یا در جهد و عبادت یا در سعی صفا و مروه با پدر همراه شد) ابراهیم گفت: ای فرزند عزیزم، من در عالم خواب چنین می‌بینم که تو را قربانی (راه خدا) می‌کنم، در این واقعه تو را چه نظری است؟ جواب داد: ای پدر، هر چه مأموری انجام ده که ان شاء اللّه مرا از بندگان با صبر و شکیبا خواهی یافت.

فَلَمَّآ أَسْلَمَا وَتَلَّهُۥ لِلْجَبِينِ ﴿103﴾

الهی قمشه‌ای

پس چون هر دو تسلیم امر حق گشتند و او را (برای کشتن) به روی در افکند.

وَنَٰدَيْنَٰهُ أَن يَٰٓإِبْرَٰهِيمُ ﴿104﴾

الهی قمشه‌ای

و ما در آن حال (که کارد به گلویش کشید) خطاب کردیم که ای ابراهیم،

قَدْ صَدَّقْتَ ٱلرُّءْيَآ ۚ إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِى ٱلْمُحْسِنِينَ ﴿105﴾

الهی قمشه‌ای

تو مأموریت عالم رؤیا را انجام دادی (کارد را از گلویش بردار). ما نیکو کاران را چنین نیکو پاداش می‌دهیم.

إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ ٱلْبَلَٰٓؤُا۟ ٱلْمُبِينُ ﴿106﴾

الهی قمشه‌ای

این ابتلا همان امتحانی است که (حقیقت حال اهل ایمان را) روشن می‌کند (که در راه خدا از هر چیز می‌گذرند).

وَفَدَيْنَٰهُ بِذِبْحٍ عَظِيمٍۢ ﴿107﴾

الهی قمشه‌ای

و بر او (گوسفندی فرستاده و) ذبح بزرگی فدا ساختیم.

وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِى ٱلْءَاخِرِينَ ﴿108﴾

الهی قمشه‌ای

و ثنای او را در میان آیندگان وا گذاردیم.

سَلَٰمٌ عَلَىٰٓ إِبْرَٰهِيمَ ﴿109﴾

الهی قمشه‌ای

سلام و تحیّت خدا بر ابراهیم باد.

كَذَٰلِكَ نَجْزِى ٱلْمُحْسِنِينَ ﴿110﴾

الهی قمشه‌ای

ما نیکوان را این چنین پاداش نیکو می‌دهیم.

إِنَّهُۥ مِنْ عِبَادِنَا ٱلْمُؤْمِنِينَ ﴿111﴾

الهی قمشه‌ای

زیرا او از بندگان با ایمان ما بود.

وَبَشَّرْنَٰهُ بِإِسْحَٰقَ نَبِيًّۭا مِّنَ ٱلصَّٰلِحِينَ ﴿112﴾

الهی قمشه‌ای

و باز مژده فرزندش اسحاق را که پیغمبری از شایستگان است به او دادیم.

وَبَٰرَكْنَا عَلَيْهِ وَعَلَىٰٓ إِسْحَٰقَ ۚ وَمِن ذُرِّيَّتِهِمَا مُحْسِنٌۭ وَظَالِمٌۭ لِّنَفْسِهِۦ مُبِينٌۭ ﴿113﴾

الهی قمشه‌ای

و بر ابراهیم و اسحاق برکت و خیر بسیار عطا کردیم، و از فرزندانشان برخی صالح و نیکوکار و برخی دانسته و آشکار به نفس خود ستمکار شدند.

وَلَقَدْ مَنَنَّا عَلَىٰ مُوسَىٰ وَهَٰرُونَ ﴿114﴾

الهی قمشه‌ای

و همانا ما بر موسی و هارون منّت گذاردیم.

وَنَجَّيْنَٰهُمَا وَقَوْمَهُمَا مِنَ ٱلْكَرْبِ ٱلْعَظِيمِ ﴿115﴾

الهی قمشه‌ای

و هر دو را با قومشان از بلای بزرگ (فرعونیان) نجات دادیم.

وَنَصَرْنَٰهُمْ فَكَانُوا۟ هُمُ ٱلْغَٰلِبِينَ ﴿116﴾

الهی قمشه‌ای

و آنها را یاری دادیم تا (بر فوعونیان) به حقیقت غالب شدند.

وَءَاتَيْنَٰهُمَا ٱلْكِتَٰبَ ٱلْمُسْتَبِينَ ﴿117﴾

الهی قمشه‌ای

و به آن دو (پیغمبر) کتاب (تورات) روشن بیان را عطا کردیم.

وَهَدَيْنَٰهُمَا ٱلصِّرَٰطَ ٱلْمُسْتَقِيمَ ﴿118﴾

الهی قمشه‌ای

و هر دو را به راه راست (خداپرستی) هدایت کردیم.

وَتَرَكْنَا عَلَيْهِمَا فِى ٱلْءَاخِرِينَ ﴿119﴾

الهی قمشه‌ای

و برایشان نام نیک در میان آیندگان باقی گذاردیم.

سَلَٰمٌ عَلَىٰ مُوسَىٰ وَهَٰرُونَ ﴿120﴾

الهی قمشه‌ای

سلام و تحیّت بر موسی و هارون باد.

إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِى ٱلْمُحْسِنِينَ ﴿121﴾

الهی قمشه‌ای

ما چنین نیکوان را پاداش نیکو می‌دهیم.

إِنَّهُمَا مِنْ عِبَادِنَا ٱلْمُؤْمِنِينَ ﴿122﴾

الهی قمشه‌ای

زیرا هر دو از بندگان خاص با ایمان ما بودند.

وَإِنَّ إِلْيَاسَ لَمِنَ ٱلْمُرْسَلِينَ ﴿123﴾

الهی قمشه‌ای

و همانا الیاس یکی از رسولان بزرگ خدا بود.

إِذْ قَالَ لِقَوْمِهِۦٓ أَلَا تَتَّقُونَ ﴿124﴾

الهی قمشه‌ای

وقتی که قومش را گفت: آیا خداترس و پرهیزکار نمی‌شوید (که ترک بت و خود پرستی کنید).

أَتَدْعُونَ بَعْلًۭا وَتَذَرُونَ أَحْسَنَ ٱلْخَٰلِقِينَ ﴿125﴾

الهی قمشه‌ای

آیا بت بعل نام را (خدا) می‌خوانید و خدای بهترین آفریننده عالم را ترک می‌گویید؟

ٱللَّهَ رَبَّكُمْ وَرَبَّ ءَابَآئِكُمُ ٱلْأَوَّلِينَ ﴿126﴾

الهی قمشه‌ای

همان خدایی که آفریننده شما و پدران گذشته شماست (نه بتان جماد).

فَكَذَّبُوهُ فَإِنَّهُمْ لَمُحْضَرُونَ ﴿127﴾

الهی قمشه‌ای

قوم الیاس (رسالت) او را تکذیب کردند، بدین سبب (برای انتقام و عذاب به محشر) احضار می‌شوند.

إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلْمُخْلَصِينَ ﴿128﴾

الهی قمشه‌ای

(و همه هلاک شوند) جز بندگان پاک و برگزیده خدا.

وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِى ٱلْءَاخِرِينَ ﴿129﴾

الهی قمشه‌ای

و از او در میان آیندگان نام نیکو باقی گذاردیم.

سَلَٰمٌ عَلَىٰٓ إِلْ يَاسِينَ ﴿130﴾

الهی قمشه‌ای

سلام بر الیاس (و آل یاسین) باد.

إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِى ٱلْمُحْسِنِينَ ﴿131﴾

الهی قمشه‌ای

ما نیکوان را چنین پاداش نیکو می‌دهیم.

إِنَّهُۥ مِنْ عِبَادِنَا ٱلْمُؤْمِنِينَ ﴿132﴾

الهی قمشه‌ای

زیرا او از بندگان خاص با ایمان ما بود.

وَإِنَّ لُوطًۭا لَّمِنَ ٱلْمُرْسَلِينَ ﴿133﴾

الهی قمشه‌ای

و لوط هم یکی از رسولان خدا بود.

إِذْ نَجَّيْنَٰهُ وَأَهْلَهُۥٓ أَجْمَعِينَ ﴿134﴾

الهی قمشه‌ای

وقتی که ما (خواستیم قوم او را کیفر کنیم) او و اهل بیتش همه را نجات دادیم.

إِلَّا عَجُوزًۭا فِى ٱلْغَٰبِرِينَ ﴿135﴾

الهی قمشه‌ای

به جز پیر زالی (همسر او) که در میان قومی که هلاک شدند باقی ماند.

ثُمَّ دَمَّرْنَا ٱلْءَاخَرِينَ ﴿136﴾

الهی قمشه‌ای

پس (از نجات لوط و اهلش) دیگران که بدکار بودند همه را هلاک ساختیم.

وَإِنَّكُمْ لَتَمُرُّونَ عَلَيْهِم مُّصْبِحِينَ ﴿137﴾

الهی قمشه‌ای

و شما مردم اینک بر دیار ویران قوم لوط می‌گذرید (و خرابه‌های آن را به چشم می‌نگرید) در صبح،

وَبِٱلَّيْلِ ۗ أَفَلَا تَعْقِلُونَ ﴿138﴾

الهی قمشه‌ای

و شام، آیا (چشم عبرت نمی‌گشایید و) عقل را کار نمی‌بندید؟

وَإِنَّ يُونُسَ لَمِنَ ٱلْمُرْسَلِينَ ﴿139﴾

الهی قمشه‌ای

و یونس نیز یکی از رسولان بزرگ خدا بود.

إِذْ أَبَقَ إِلَى ٱلْفُلْكِ ٱلْمَشْحُونِ ﴿140﴾

الهی قمشه‌ای

آن گاه که به کشتی پر جمعیتی گریخت (زیرا به قومش وعده عذاب داد و آنها از دل توبه و انابه کردند و خدا رفع عذاب کرد. او به دریای روم گریخت تا نزد قوم خجل و شرمنده نرود).

فَسَاهَمَ فَكَانَ مِنَ ٱلْمُدْحَضِينَ ﴿141﴾

الهی قمشه‌ای

(کشتی به خطر افتاد و اهل کشتی معتقد شدند که خطا کاری در میان آنهاست، خواستند قرعه زنند تا خطا کار را به قرعه تعیین کرده و غرق کنند) یونس قرعه زد و به نام خودش افتاد و از مغلوب شدگان (و غرق شوندگان) گردید.

فَٱلْتَقَمَهُ ٱلْحُوتُ وَهُوَ مُلِيمٌۭ ﴿142﴾

الهی قمشه‌ای

و ماهی دریا او را به کام فرو برد و او در خور ملامت بود.

فَلَوْلَآ أَنَّهُۥ كَانَ مِنَ ٱلْمُسَبِّحِينَ ﴿143﴾

الهی قمشه‌ای

و اگر او به ستایش و تسبیح خدا نپرداختی،

لَلَبِثَ فِى بَطْنِهِۦٓ إِلَىٰ يَوْمِ يُبْعَثُونَ ﴿144﴾

الهی قمشه‌ای

تا قیامت در شکم ماهی زیست کردی.

۞ فَنَبَذْنَٰهُ بِٱلْعَرَآءِ وَهُوَ سَقِيمٌۭ ﴿145﴾

الهی قمشه‌ای

باز او را (پس از چندین روز) از بطن ماهی به صحرای خشکی افکندیم در حالی که بیمار و ناتوان بود.

وَأَنۢبَتْنَا عَلَيْهِ شَجَرَةًۭ مِّن يَقْطِينٍۢ ﴿146﴾

الهی قمشه‌ای

و (در آن صحرا) بر او درختی از کدو رویانیدیم (تا به برگش سایه‌بان و پوشش کند).

وَأَرْسَلْنَٰهُ إِلَىٰ مِا۟ئَةِ أَلْفٍ أَوْ يَزِيدُونَ ﴿147﴾

الهی قمشه‌ای

و او را بر قومی بالغ بر صد هزار یا افزون (به رسالت) فرستادیم.

فَـَٔامَنُوا۟ فَمَتَّعْنَٰهُمْ إِلَىٰ حِينٍۢ ﴿148﴾

الهی قمشه‌ای

و آن قوم چون ایمان آوردند ما هم تا هنگامی معیّن (مدت عمر آن قوم، از نعمت خود) بهره‌مندشان گردانیدیم.

فَٱسْتَفْتِهِمْ أَلِرَبِّكَ ٱلْبَنَاتُ وَلَهُمُ ٱلْبَنُونَ ﴿149﴾

الهی قمشه‌ای

پس تو از این مشرکان (که فرشتگان را دختران خدا می‌خوانند) بپرس که آیا خدا را فرزندان دختر است و آنان را پسر؟

أَمْ خَلَقْنَا ٱلْمَلَٰٓئِكَةَ إِنَٰثًۭا وَهُمْ شَٰهِدُونَ ﴿150﴾

الهی قمشه‌ای

یا آنکه چون ما فرشتگان را خلق می‌کردیم آنجا حاضر بودند و دیدند که آنها را زن آفریدیم؟

أَلَآ إِنَّهُم مِّنْ إِفْكِهِمْ لَيَقُولُونَ ﴿151﴾

الهی قمشه‌ای

بدان که اینان (از جهل خود) بر خدا دروغی بسته و می‌گویند.

وَلَدَ ٱللَّهُ وَإِنَّهُمْ لَكَٰذِبُونَ ﴿152﴾

الهی قمشه‌ای

خدا را فرزند می‌باشد. البته دروغ می‌گویند.

أَصْطَفَى ٱلْبَنَاتِ عَلَى ٱلْبَنِينَ ﴿153﴾

الهی قمشه‌ای

آیا خدا دختران را بر پسران برگزید؟

مَا لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ ﴿154﴾

الهی قمشه‌ای

چرا چنین جاهلانه حکم می‌کنید؟

أَفَلَا تَذَكَّرُونَ ﴿155﴾

الهی قمشه‌ای

آیا (با این ادلّه روشن) باز متذکر نمی‌شوید؟

أَمْ لَكُمْ سُلْطَٰنٌۭ مُّبِينٌۭ ﴿156﴾

الهی قمشه‌ای

آیا (برای عقیده باطل خود) دلیل روشنی دارید؟

فَأْتُوا۟ بِكِتَٰبِكُمْ إِن كُنتُمْ صَٰدِقِينَ ﴿157﴾

الهی قمشه‌ای

کتاب و برهان‌تان را بیاورید اگر راست می‌گویید.

وَجَعَلُوا۟ بَيْنَهُۥ وَبَيْنَ ٱلْجِنَّةِ نَسَبًۭا ۚ وَلَقَدْ عَلِمَتِ ٱلْجِنَّةُ إِنَّهُمْ لَمُحْضَرُونَ ﴿158﴾

الهی قمشه‌ای

و (فاسدتر از این عقیده آنکه) بین خدا و جنّ نسبت و خویشی برقرار کردند در صورتی که جنّیان می‌دانند که (این عقاید وهم و خرافات است و به محشر برای کیفر) احضار خواهند شد.

سُبْحَٰنَ ٱللَّهِ عَمَّا يَصِفُونَ ﴿159﴾

الهی قمشه‌ای

خدا ذات پاکش از این اوصاف که (از جهل) به او نسبت می‌دهند منزّه است (و همه شما مسئولید).

إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلْمُخْلَصِينَ ﴿160﴾

الهی قمشه‌ای

جز بندگان پاک برگزیده خدا.

فَإِنَّكُمْ وَمَا تَعْبُدُونَ ﴿161﴾

الهی قمشه‌ای

که شما و معبودانتان،

مَآ أَنتُمْ عَلَيْهِ بِفَٰتِنِينَ ﴿162﴾

الهی قمشه‌ای

نتوانستید آنها را مفتون و گمراه کنید.

إِلَّا مَنْ هُوَ صَالِ ٱلْجَحِيمِ ﴿163﴾

الهی قمشه‌ای

جز آن کس را که اهل دوزخ است.

وَمَا مِنَّآ إِلَّا لَهُۥ مَقَامٌۭ مَّعْلُومٌۭ ﴿164﴾

الهی قمشه‌ای

(ای رسول ما، مشرکان را بگو که فرشتگان می‌گویند) هیچ کس از ما فرشتگان نیست جز آنکه او را (در بندگی حق) مقامی معین است.

وَإِنَّا لَنَحْنُ ٱلصَّآفُّونَ ﴿165﴾

الهی قمشه‌ای

و همه (به فرمان خدا) نیکو صف آراسته‌ایم.

وَإِنَّا لَنَحْنُ ٱلْمُسَبِّحُونَ ﴿166﴾

الهی قمشه‌ای

و دایم به تسبیح و ستایش او مشغولیم.

وَإِن كَانُوا۟ لَيَقُولُونَ ﴿167﴾

الهی قمشه‌ای

و همانا کافران می‌گفتند.

لَوْ أَنَّ عِندَنَا ذِكْرًۭا مِّنَ ٱلْأَوَّلِينَ ﴿168﴾

الهی قمشه‌ای

که اگر نزد ما کتابی از رسولان پیشین بود.

لَكُنَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلْمُخْلَصِينَ ﴿169﴾

الهی قمشه‌ای

ما هم البته از بندگان برگزیده خدا می‌بودیم.

فَكَفَرُوا۟ بِهِۦ ۖ فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ ﴿170﴾

الهی قمشه‌ای

و (دروغ می‌گفتند، زیرا آن قرآن بزرگ خدا آمد و) به آن کافر شدند و به زودی (کیفر خود را) خواهند دانست.

وَلَقَدْ سَبَقَتْ كَلِمَتُنَا لِعِبَادِنَا ٱلْمُرْسَلِينَ ﴿171﴾

الهی قمشه‌ای

و همانا عهد ما در باره بندگانی که به رسالت فرستادیم (چنین در علم ازلی) سبقت گرفته است.

إِنَّهُمْ لَهُمُ ٱلْمَنصُورُونَ ﴿172﴾

الهی قمشه‌ای

که البته آنها (بر کافران) فتح و فیروزی یابند.

وَإِنَّ جُندَنَا لَهُمُ ٱلْغَٰلِبُونَ ﴿173﴾

الهی قمشه‌ای

و همیشه سپاه ما (بر دشمن) غالبند.

فَتَوَلَّ عَنْهُمْ حَتَّىٰ حِينٍۢ ﴿174﴾

الهی قمشه‌ای

پس اینک روی از آنها بگردان تا به وقتی معیّن.

وَأَبْصِرْهُمْ فَسَوْفَ يُبْصِرُونَ ﴿175﴾

الهی قمشه‌ای

و (عذاب دنیا و آخرت) آنها را به چشم ببین که آنها هم به زودی (فتح و فیروزی تو را) خواهند دید.

أَفَبِعَذَابِنَا يَسْتَعْجِلُونَ ﴿176﴾

الهی قمشه‌ای

آیا کافران (به تمسخر، از تو) عذاب ما را با تعجیل می‌طلبند؟

فَإِذَا نَزَلَ بِسَاحَتِهِمْ فَسَآءَ صَبَاحُ ٱلْمُنذَرِينَ ﴿177﴾

الهی قمشه‌ای

(بدانند که) چون عذاب قهر الهی پیرامون دیارشان فرود آید (بر آن کافران شبی بگذرد که) صبح بسیار بدی خواهند داشت.

وَتَوَلَّ عَنْهُمْ حَتَّىٰ حِينٍۢ ﴿178﴾

الهی قمشه‌ای

اینک روی از آنها بگردان تا به وقتی معین.

وَأَبْصِرْ فَسَوْفَ يُبْصِرُونَ ﴿179﴾

الهی قمشه‌ای

و (عذاب و ذلّت آنها را) به چشم ببین که آنها هم به زودی (فتح و فیروزی تو را) خواهند دید.

سُبْحَٰنَ رَبِّكَ رَبِّ ٱلْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ ﴿180﴾

الهی قمشه‌ای

پاک و منزه است پروردگار تو که خدایی مقتدر و بی‌همتاست و از توصیف (جاهلانه) خلق مبرّاست.

وَسَلَٰمٌ عَلَى ٱلْمُرْسَلِينَ ﴿181﴾

الهی قمشه‌ای

و سلام و تحیت الهی بر رسولان گرامی او باد.

وَٱلْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ ﴿182﴾

الهی قمشه‌ای

و ستایش مخصوص خداست که آفریننده جهان‌ها و جهانیان است.

Quran recitationReady
Open audio