بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلصَّٰٓفَّٰتِ صَفًّۭا ﴿1﴾
آیتی
سوگند به آن فرشتگان كه براى نيايش صف بستهاند،
فَٱلزَّٰجِرَٰتِ زَجْرًۭا ﴿2﴾
آیتی
سوگند به آن فرشتگان كه ابرها را مىرانند،
فَٱلتَّٰلِيَٰتِ ذِكْرًا ﴿3﴾
آیتی
سوگند به آن فرشتگان كه ذكر خدا را مىخوانند،
إِنَّ إِلَٰهَكُمْ لَوَٰحِدٌۭ ﴿4﴾
آیتی
كه خداى شما خدايى يكتاست.
رَّبُّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا وَرَبُّ ٱلْمَشَٰرِقِ ﴿5﴾
آیتی
پروردگار آسمانها و زمين است و هر چه در ميان آنهاست. و پروردگار مشرقهاست.
إِنَّا زَيَّنَّا ٱلسَّمَآءَ ٱلدُّنْيَا بِزِينَةٍ ٱلْكَوَاكِبِ ﴿6﴾
آیتی
ما آسمان فرودين را به زينت ستارگان بياراستيم.
وَحِفْظًۭا مِّن كُلِّ شَيْطَٰنٍۢ مَّارِدٍۢ ﴿7﴾
آیتی
و از هر شيطان نافرمان نگه داشتيم.
لَّا يَسَّمَّعُونَ إِلَى ٱلْمَلَإِ ٱلْأَعْلَىٰ وَيُقْذَفُونَ مِن كُلِّ جَانِبٍۢ ﴿8﴾
آیتی
تا سخن ساكنان عالم بالا را نشنوند و از هر سوى رانده شوند.
دُحُورًۭا ۖ وَلَهُمْ عَذَابٌۭ وَاصِبٌ ﴿9﴾
آیتی
تا دور گردند و براى آنهاست عذابى دايم.
إِلَّا مَنْ خَطِفَ ٱلْخَطْفَةَ فَأَتْبَعَهُۥ شِهَابٌۭ ثَاقِبٌۭ ﴿10﴾
آیتی
مگر آن شيطان كه ناگهان چيزى بربايد و ناگهان شهابى ثاقب دنبالش كند.
فَٱسْتَفْتِهِمْ أَهُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَم مَّنْ خَلَقْنَآ ۚ إِنَّا خَلَقْنَٰهُم مِّن طِينٍۢ لَّازِبٍۭ ﴿11﴾
آیتی
پس، از كافران بپرس كه آيا آفرينش آنها دشوارتر است يا آنچه ما آفريدهايم. ما آنها را از گِلى چسبنده آفريدهايم.
بَلْ عَجِبْتَ وَيَسْخَرُونَ ﴿12﴾
آیتی
تو در شگفت شدى و آنها مسخره مىكنند.
وَإِذَا ذُكِّرُوا۟ لَا يَذْكُرُونَ ﴿13﴾
آیتی
و چون به آنها پند داده شود، پند نمىپذيرند.
وَإِذَا رَأَوْا۟ ءَايَةًۭ يَسْتَسْخِرُونَ ﴿14﴾
آیتی
و چون آيهاى ببينند، از يكديگر مىخواهند تا به ريشخندش گيرند.
وَقَالُوٓا۟ إِنْ هَٰذَآ إِلَّا سِحْرٌۭ مُّبِينٌ ﴿15﴾
آیتی
و مىگويند: اين چيزى جز جادويى آشكار نيست،
أَءِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًۭا وَعِظَٰمًا أَءِنَّا لَمَبْعُوثُونَ ﴿16﴾
آیتی
آيا وقتى كه ما مُرديم و خاك و استخوان شديم ما را زنده مىكنند؟
أَوَءَابَآؤُنَا ٱلْأَوَّلُونَ ﴿17﴾
قُلْ نَعَمْ وَأَنتُمْ دَٰخِرُونَ ﴿18﴾
آیتی
بگو: بلى، و شما خوار و بيچاره مىشويد.
فَإِنَّمَا هِىَ زَجْرَةٌۭ وَٰحِدَةٌۭ فَإِذَا هُمْ يَنظُرُونَ ﴿19﴾
آیتی
و آنان خود خواهند ديد كه به يك فرمان همه را زنده مىكنند.
وَقَالُوا۟ يَٰوَيْلَنَا هَٰذَا يَوْمُ ٱلدِّينِ ﴿20﴾
آیتی
مىگويند: واى بر ما، اين همان روز جزاست.
هَٰذَا يَوْمُ ٱلْفَصْلِ ٱلَّذِى كُنتُم بِهِۦ تُكَذِّبُونَ ﴿21﴾
آیتی
اين همان روز داورى است كه دروغش مىپنداشتيد.
۞ ٱحْشُرُوا۟ ٱلَّذِينَ ظَلَمُوا۟ وَأَزْوَٰجَهُمْ وَمَا كَانُوا۟ يَعْبُدُونَ ﴿22﴾
آیتی
آنان را كه ستم مىكردند و همپايگانشان و آنهايى را كه به جاى خداى يكتا مىپرستيدند گرد آوريد.
مِن دُونِ ٱللَّهِ فَٱهْدُوهُمْ إِلَىٰ صِرَٰطِ ٱلْجَحِيمِ ﴿23﴾
آیتی
همه را به راه جهنم راه بنماييد.
وَقِفُوهُمْ ۖ إِنَّهُم مَّسْـُٔولُونَ ﴿24﴾
آیتی
و نگه داريدشان، بايد بازخواست شوند.
مَا لَكُمْ لَا تَنَاصَرُونَ ﴿25﴾
آیتی
چرا يكديگر را يارى نمىكنيد؟
بَلْ هُمُ ٱلْيَوْمَ مُسْتَسْلِمُونَ ﴿26﴾
آیتی
نه، امروز همه تسليمشوندگانند.
وَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍۢ يَتَسَآءَلُونَ ﴿27﴾
آیتی
و آنگاه روى به يكديگر كنند و بپرسند.
قَالُوٓا۟ إِنَّكُمْ كُنتُمْ تَأْتُونَنَا عَنِ ٱلْيَمِينِ ﴿28﴾
آیتی
گويند: شما بوديد كه از در نيكخواهى بر ما درمىآمديد.
قَالُوا۟ بَل لَّمْ تَكُونُوا۟ مُؤْمِنِينَ ﴿29﴾
آیتی
گويند: نه، شما ايمان نياورده بوديد.
وَمَا كَانَ لَنَا عَلَيْكُم مِّن سُلْطَٰنٍۭ ۖ بَلْ كُنتُمْ قَوْمًۭا طَٰغِينَ ﴿30﴾
آیتی
ما را بر شما هيچ تسلطى نبود. شما خود مردمانى نافرمان بوديد.
فَحَقَّ عَلَيْنَا قَوْلُ رَبِّنَآ ۖ إِنَّا لَذَآئِقُونَ ﴿31﴾
آیتی
گفته پروردگارمان بر ما ثابت شد. اكنون بايد بچشيم.
فَأَغْوَيْنَٰكُمْ إِنَّا كُنَّا غَٰوِينَ ﴿32﴾
آیتی
ما شما را گمراه كرديم و خود نيز گمراه بوديم.
فَإِنَّهُمْ يَوْمَئِذٍۢ فِى ٱلْعَذَابِ مُشْتَرِكُونَ ﴿33﴾
آیتی
در آن روز، همه در عذاب شريكند.
إِنَّا كَذَٰلِكَ نَفْعَلُ بِٱلْمُجْرِمِينَ ﴿34﴾
آیتی
ما با مجرمان چنين مىكنيم.
إِنَّهُمْ كَانُوٓا۟ إِذَا قِيلَ لَهُمْ لَآ إِلَٰهَ إِلَّا ٱللَّهُ يَسْتَكْبِرُونَ ﴿35﴾
آیتی
چون به آنان گفته مىشد كه جز خداى يكتا خدايى نيست تكبر مىكردند،
وَيَقُولُونَ أَئِنَّا لَتَارِكُوٓا۟ ءَالِهَتِنَا لِشَاعِرٍۢ مَّجْنُونٍۭ ﴿36﴾
آیتی
و مىگفتند: آيا به خاطر شاعر ديوانهاى خدايانمان را ترك گوييم؟
بَلْ جَآءَ بِٱلْحَقِّ وَصَدَّقَ ٱلْمُرْسَلِينَ ﴿37﴾
آیتی
نه، آن پيامبر حق را آورد و پيامبران پيشين را تصديق كرد.
إِنَّكُمْ لَذَآئِقُوا۟ ٱلْعَذَابِ ٱلْأَلِيمِ ﴿38﴾
آیتی
شما عذاب دردآور را خواهيد چشيد.
وَمَا تُجْزَوْنَ إِلَّا مَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ ﴿39﴾
آیتی
جز در برابر اعمالتان كيفر نخواهيد ديد.
إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلْمُخْلَصِينَ ﴿40﴾
أُو۟لَٰٓئِكَ لَهُمْ رِزْقٌۭ مَّعْلُومٌۭ ﴿41﴾
آیتی
كه آنها راست رزقى معين،
فَوَٰكِهُ ۖ وَهُم مُّكْرَمُونَ ﴿42﴾
آیتی
از ميوهها، و گرامى داشتگانند؛
فِى جَنَّٰتِ ٱلنَّعِيمِ ﴿43﴾
عَلَىٰ سُرُرٍۢ مُّتَقَٰبِلِينَ ﴿44﴾
آیتی
بر تختهايى كه رو به روى هماند.
يُطَافُ عَلَيْهِم بِكَأْسٍۢ مِّن مَّعِينٍۭ ﴿45﴾
آیتی
و جامى از چشمه خوشگوار ميانشان به گردش درآيد،
بَيْضَآءَ لَذَّةٍۢ لِّلشَّٰرِبِينَ ﴿46﴾
آیتی
سفيد است و نوشندگانش را لذتبخش،
لَا فِيهَا غَوْلٌۭ وَلَا هُمْ عَنْهَا يُنزَفُونَ ﴿47﴾
آیتی
نه عقل از آن تباهى گيرد و نه نوشنده مست شود.
وَعِندَهُمْ قَٰصِرَٰتُ ٱلطَّرْفِ عِينٌۭ ﴿48﴾
آیتی
زنانى درشت چشم كه تنها به شوهران خود نظر دارند، همدم آنهايند.
كَأَنَّهُنَّ بَيْضٌۭ مَّكْنُونٌۭ ﴿49﴾
آیتی
همانند تخم مرغهايى دور از دسترس.
فَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍۢ يَتَسَآءَلُونَ ﴿50﴾
آیتی
رو به يكديگر كنند و به گفت و گو پردازند.
قَالَ قَآئِلٌۭ مِّنْهُمْ إِنِّى كَانَ لِى قَرِينٌۭ ﴿51﴾
آیتی
يكى از آنها گويد: مرا همنشينى بود،
يَقُولُ أَءِنَّكَ لَمِنَ ٱلْمُصَدِّقِينَ ﴿52﴾
آیتی
كه مىگفت: آيا تو از آنها هستى كه تصديق مىكنند؟
أَءِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًۭا وَعِظَٰمًا أَءِنَّا لَمَدِينُونَ ﴿53﴾
آیتی
آيا آنگاه كه مُرديم و خاك و استخوان شديم، كيفرمان مىدهند؟
قَالَ هَلْ أَنتُم مُّطَّلِعُونَ ﴿54﴾
آیتی
گويد: مىتوانيد از بالا بنگريد؟
فَٱطَّلَعَ فَرَءَاهُ فِى سَوَآءِ ٱلْجَحِيمِ ﴿55﴾
آیتی
از بالا بنگرد و او را در ميان آتش دوزخ بيند.
قَالَ تَٱللَّهِ إِن كِدتَّ لَتُرْدِينِ ﴿56﴾
آیتی
گويدش: به خدا سوگند، نزديك بود كه مرا به هلاكت افكنى.
وَلَوْلَا نِعْمَةُ رَبِّى لَكُنتُ مِنَ ٱلْمُحْضَرِينَ ﴿57﴾
آیتی
و اگر موهبت پروردگارم نبود، من نيز از احضارشدگان مىبودم.
أَفَمَا نَحْنُ بِمَيِّتِينَ ﴿58﴾
إِلَّا مَوْتَتَنَا ٱلْأُولَىٰ وَمَا نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ ﴿59﴾
آیتی
جز آن مرگ نخستين؟ و ديگر عذابمان نمىكنند؟
إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ ٱلْفَوْزُ ٱلْعَظِيمُ ﴿60﴾
آیتی
هر آينه اين است كاميابى بزرگ.
لِمِثْلِ هَٰذَا فَلْيَعْمَلِ ٱلْعَٰمِلُونَ ﴿61﴾
آیتی
عملكنندگان بايد براى چنين پاداشى عمل كنند.
أَذَٰلِكَ خَيْرٌۭ نُّزُلًا أَمْ شَجَرَةُ ٱلزَّقُّومِ ﴿62﴾
آیتی
آيا خورش را اين بهتر يا درخت زقوم؟
إِنَّا جَعَلْنَٰهَا فِتْنَةًۭ لِّلظَّٰلِمِينَ ﴿63﴾
آیتی
ما آن درخت را براى ابتلاى ستمكاران پديد آوردهايم.
إِنَّهَا شَجَرَةٌۭ تَخْرُجُ فِىٓ أَصْلِ ٱلْجَحِيمِ ﴿64﴾
آیتی
درختى است كه از اعماق جهنم مىرويد،
طَلْعُهَا كَأَنَّهُۥ رُءُوسُ ٱلشَّيَٰطِينِ ﴿65﴾
آیتی
ميوهاش همانند سر شياطين است،
فَإِنَّهُمْ لَءَاكِلُونَ مِنْهَا فَمَالِـُٔونَ مِنْهَا ٱلْبُطُونَ ﴿66﴾
آیتی
دوزخيان از آن مىخورند و شكم انباشته مىسازند،
ثُمَّ إِنَّ لَهُمْ عَلَيْهَا لَشَوْبًۭا مِّنْ حَمِيمٍۢ ﴿67﴾
آیتی
و بر سر آن آميزهاى از آب سوزان مىنوشند.
ثُمَّ إِنَّ مَرْجِعَهُمْ لَإِلَى ٱلْجَحِيمِ ﴿68﴾
آیتی
سپس بازگشتشان به همان جهنم است.
إِنَّهُمْ أَلْفَوْا۟ ءَابَآءَهُمْ ضَآلِّينَ ﴿69﴾
آیتی
آنها پدران خود را پيش از خود گمراه يافتند،
فَهُمْ عَلَىٰٓ ءَاثَٰرِهِمْ يُهْرَعُونَ ﴿70﴾
آیتی
و بر پى ايشان شتابان مىروند.
وَلَقَدْ ضَلَّ قَبْلَهُمْ أَكْثَرُ ٱلْأَوَّلِينَ ﴿71﴾
آیتی
و پيش از آنها بيشتر پيشينيان گمراه شدند.
وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا فِيهِم مُّنذِرِينَ ﴿72﴾
آیتی
و ما بيمدهندگانى به ميانشان فرستاديم.
فَٱنظُرْ كَيْفَ كَانَ عَٰقِبَةُ ٱلْمُنذَرِينَ ﴿73﴾
آیتی
پس بنگر كه سرانجام آن بيميافتگان چگونه بود.
إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلْمُخْلَصِينَ ﴿74﴾
وَلَقَدْ نَادَىٰنَا نُوحٌۭ فَلَنِعْمَ ٱلْمُجِيبُونَ ﴿75﴾
آیتی
نوح ما را ندا داد و ما چه نيك پاسخدهندهاى بوديم.
وَنَجَّيْنَٰهُ وَأَهْلَهُۥ مِنَ ٱلْكَرْبِ ٱلْعَظِيمِ ﴿76﴾
آیتی
او و كسانش را از اندوه بزرگ رهانيديم.
وَجَعَلْنَا ذُرِّيَّتَهُۥ هُمُ ٱلْبَاقِينَ ﴿77﴾
آیتی
و فرزندانش را باقى گذاشتيم.
وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِى ٱلْءَاخِرِينَ ﴿78﴾
آیتی
و نام نيك او را در نسلهاى بعد باقى نهاديم.
سَلَٰمٌ عَلَىٰ نُوحٍۢ فِى ٱلْعَٰلَمِينَ ﴿79﴾
آیتی
سلام بر نوح باد، در سراسر جهان.
إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِى ٱلْمُحْسِنِينَ ﴿80﴾
آیتی
ما نيكوكاران را چنين پاداش مىدهيم.
إِنَّهُۥ مِنْ عِبَادِنَا ٱلْمُؤْمِنِينَ ﴿81﴾
آیتی
او از بندگان مؤمن ما بود.
ثُمَّ أَغْرَقْنَا ٱلْءَاخَرِينَ ﴿82﴾
آیتی
سپس ديگران را غرقه ساختيم.
۞ وَإِنَّ مِن شِيعَتِهِۦ لَإِبْرَٰهِيمَ ﴿83﴾
آیتی
ابراهيم از پيروان او بود.
إِذْ جَآءَ رَبَّهُۥ بِقَلْبٍۢ سَلِيمٍ ﴿84﴾
آیتی
آنگاه كه با دلى رسته از ترديد روى به پروردگارش آورد.
إِذْ قَالَ لِأَبِيهِ وَقَوْمِهِۦ مَاذَا تَعْبُدُونَ ﴿85﴾
آیتی
به پدرش و قومش گفت: چه مىپرستيد؟
أَئِفْكًا ءَالِهَةًۭ دُونَ ٱللَّهِ تُرِيدُونَ ﴿86﴾
آیتی
آيا به جاى خداى يكتا، خدايان دروغين را مىخواهيد؟
فَمَا ظَنُّكُم بِرَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ ﴿87﴾
آیتی
به پروردگار جهانيان چه گمان داريد؟
فَنَظَرَ نَظْرَةًۭ فِى ٱلنُّجُومِ ﴿88﴾
آیتی
نگاهى به ستارگان كرد،
فَقَالَ إِنِّى سَقِيمٌۭ ﴿89﴾
فَتَوَلَّوْا۟ عَنْهُ مُدْبِرِينَ ﴿90﴾
آیتی
از او رويگردان شدند و بازگشتند.
فَرَاغَ إِلَىٰٓ ءَالِهَتِهِمْ فَقَالَ أَلَا تَأْكُلُونَ ﴿91﴾
آیتی
پنهانى نزد خدايانشان آمد و گفت: چيزى نمىخوريد؟
مَا لَكُمْ لَا تَنطِقُونَ ﴿92﴾
فَرَاغَ عَلَيْهِمْ ضَرْبًۢا بِٱلْيَمِينِ ﴿93﴾
آیتی
و در نهان، دستى به قوت بر آنها زد.
فَأَقْبَلُوٓا۟ إِلَيْهِ يَزِفُّونَ ﴿94﴾
آیتی
قومش شتابان نزدش آمدند.
قَالَ أَتَعْبُدُونَ مَا تَنْحِتُونَ ﴿95﴾
آیتی
گفت: آيا چيزهايى را كه خود مىتراشيد مىپرستيد؟
وَٱللَّهُ خَلَقَكُمْ وَمَا تَعْمَلُونَ ﴿96﴾
آیتی
خداى يكتاست كه شما و هر چه مىسازيد، آفريده است.
قَالُوا۟ ٱبْنُوا۟ لَهُۥ بُنْيَٰنًۭا فَأَلْقُوهُ فِى ٱلْجَحِيمِ ﴿97﴾
آیتی
گفتند: برايش بنايى برآوريد و در آتشش اندازيد.
فَأَرَادُوا۟ بِهِۦ كَيْدًۭا فَجَعَلْنَٰهُمُ ٱلْأَسْفَلِينَ ﴿98﴾
آیتی
خواستند تا بدانديشى كنند، ما نيز آنها را زيردست گردانيديم.
وَقَالَ إِنِّى ذَاهِبٌ إِلَىٰ رَبِّى سَيَهْدِينِ ﴿99﴾
آیتی
گفت: من به سوى پروردگارم مىروم، او مرا راهنمايى خواهد كرد؛
رَبِّ هَبْ لِى مِنَ ٱلصَّٰلِحِينَ ﴿100﴾
آیتی
اى پروردگار من، مرا فرزندى صالح عطا كن.
فَبَشَّرْنَٰهُ بِغُلَٰمٍ حَلِيمٍۢ ﴿101﴾
آیتی
پس او را به پسرى بردبار مژده داديم.
فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ ٱلسَّعْىَ قَالَ يَٰبُنَىَّ إِنِّىٓ أَرَىٰ فِى ٱلْمَنَامِ أَنِّىٓ أَذْبَحُكَ فَٱنظُرْ مَاذَا تَرَىٰ ۚ قَالَ يَٰٓأَبَتِ ٱفْعَلْ مَا تُؤْمَرُ ۖ سَتَجِدُنِىٓ إِن شَآءَ ٱللَّهُ مِنَ ٱلصَّٰبِرِينَ ﴿102﴾
آیتی
چون با پدر به جايى رسيد كه بايد به كار بپردازند، گفت: اى پسركم، در خواب ديدهام كه تو را ذبح مىكنم. بنگر كه چه مىانديشى. گفت: اى پدر، به هر چه مأمور شدهاى عمل كن، كه اگر خدا بخواهد مرا از صابران خواهى يافت.
فَلَمَّآ أَسْلَمَا وَتَلَّهُۥ لِلْجَبِينِ ﴿103﴾
آیتی
چون هر دو تسليم شدند و او را به پيشانى افكند،
وَنَٰدَيْنَٰهُ أَن يَٰٓإِبْرَٰهِيمُ ﴿104﴾
آیتی
ما ندايش داديم: اى ابراهيم،
قَدْ صَدَّقْتَ ٱلرُّءْيَآ ۚ إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِى ٱلْمُحْسِنِينَ ﴿105﴾
آیتی
خوابت را به حقيقت پيوستى. و ما نيكوكاران را چنين پاداش مىدهيم.
إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ ٱلْبَلَٰٓؤُا۟ ٱلْمُبِينُ ﴿106﴾
آیتی
اين آزمايشى آشكارا بود.
وَفَدَيْنَٰهُ بِذِبْحٍ عَظِيمٍۢ ﴿107﴾
آیتی
و او را به ذبحى بزرگ بازخريديم.
وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِى ٱلْءَاخِرِينَ ﴿108﴾
آیتی
و نام نيك او را در نسلهاى بعد باقى گذاشتيم.
سَلَٰمٌ عَلَىٰٓ إِبْرَٰهِيمَ ﴿109﴾
كَذَٰلِكَ نَجْزِى ٱلْمُحْسِنِينَ ﴿110﴾
آیتی
ما نيكوكاران را اينچنين پاداش مىدهيم.
إِنَّهُۥ مِنْ عِبَادِنَا ٱلْمُؤْمِنِينَ ﴿111﴾
آیتی
او از بندگان مؤمن ما بود.
وَبَشَّرْنَٰهُ بِإِسْحَٰقَ نَبِيًّۭا مِّنَ ٱلصَّٰلِحِينَ ﴿112﴾
آیتی
او را به اسحاق، پيامبرى شايسته، مژده داديم.
وَبَٰرَكْنَا عَلَيْهِ وَعَلَىٰٓ إِسْحَٰقَ ۚ وَمِن ذُرِّيَّتِهِمَا مُحْسِنٌۭ وَظَالِمٌۭ لِّنَفْسِهِۦ مُبِينٌۭ ﴿113﴾
آیتی
او و اسحاق را بركت داديم. و از فرزندانشان بعضى نيكوكار هستند و بعضى به آشكارا بر خود ستمكار.
وَلَقَدْ مَنَنَّا عَلَىٰ مُوسَىٰ وَهَٰرُونَ ﴿114﴾
آیتی
ما به موسى و هارون نعمت داديم.
وَنَجَّيْنَٰهُمَا وَقَوْمَهُمَا مِنَ ٱلْكَرْبِ ٱلْعَظِيمِ ﴿115﴾
آیتی
آن دو و مردمشان را از رنجى بزرگ نجات بخشيديم.
وَنَصَرْنَٰهُمْ فَكَانُوا۟ هُمُ ٱلْغَٰلِبِينَ ﴿116﴾
آیتی
آنان را يارى داديم تا پيروز شدند.
وَءَاتَيْنَٰهُمَا ٱلْكِتَٰبَ ٱلْمُسْتَبِينَ ﴿117﴾
آیتی
و كتابى روشنگرشان داديم.
وَهَدَيْنَٰهُمَا ٱلصِّرَٰطَ ٱلْمُسْتَقِيمَ ﴿118﴾
آیتی
و به راه راست هدايتشان كرديم.
وَتَرَكْنَا عَلَيْهِمَا فِى ٱلْءَاخِرِينَ ﴿119﴾
آیتی
و نام نيكشان را در نسلهاى بعد باقى گذاشتيم.
سَلَٰمٌ عَلَىٰ مُوسَىٰ وَهَٰرُونَ ﴿120﴾
آیتی
سلام بر موسى و هارون.
إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِى ٱلْمُحْسِنِينَ ﴿121﴾
آیتی
ما نيكوكاران را اينچنين پاداش مىدهيم.
إِنَّهُمَا مِنْ عِبَادِنَا ٱلْمُؤْمِنِينَ ﴿122﴾
آیتی
آن دو از بندگان مؤمن ما بودند.
وَإِنَّ إِلْيَاسَ لَمِنَ ٱلْمُرْسَلِينَ ﴿123﴾
آیتی
و الياس از پيامبران بود.
إِذْ قَالَ لِقَوْمِهِۦٓ أَلَا تَتَّقُونَ ﴿124﴾
آیتی
به مردم خود گفت: آيا پروا نمىكنيد؟
أَتَدْعُونَ بَعْلًۭا وَتَذَرُونَ أَحْسَنَ ٱلْخَٰلِقِينَ ﴿125﴾
آیتی
آيا بَعل را به خدايى مىخوانيد، و آن بهترين آفرينندگان را وامىگذاريد؟
ٱللَّهَ رَبَّكُمْ وَرَبَّ ءَابَآئِكُمُ ٱلْأَوَّلِينَ ﴿126﴾
آیتی
پروردگار شما و پروردگار نياكانتان، خداى يكتاست.
فَكَذَّبُوهُ فَإِنَّهُمْ لَمُحْضَرُونَ ﴿127﴾
آیتی
پس تكذيبش كردند و آنان از احضارشدگانند.
إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلْمُخْلَصِينَ ﴿128﴾
وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِى ٱلْءَاخِرِينَ ﴿129﴾
آیتی
و نام نيك او را در نسلهاى بعد باقى گذاشتيم.
سَلَٰمٌ عَلَىٰٓ إِلْ يَاسِينَ ﴿130﴾
آیتی
سلام بر خاندان الياس.
إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِى ٱلْمُحْسِنِينَ ﴿131﴾
آیتی
ما نيكوكاران را اينچنين پاداش مىدهيم.
إِنَّهُۥ مِنْ عِبَادِنَا ٱلْمُؤْمِنِينَ ﴿132﴾
آیتی
او از بندگان مؤمن ما بود.
وَإِنَّ لُوطًۭا لَّمِنَ ٱلْمُرْسَلِينَ ﴿133﴾
آیتی
و لوط از پيامبران بود.
إِذْ نَجَّيْنَٰهُ وَأَهْلَهُۥٓ أَجْمَعِينَ ﴿134﴾
آیتی
او و همه كسانش را نجات داديم.
إِلَّا عَجُوزًۭا فِى ٱلْغَٰبِرِينَ ﴿135﴾
آیتی
مگر پيرزنى كه با مردم شهر بماند.
ثُمَّ دَمَّرْنَا ٱلْءَاخَرِينَ ﴿136﴾
آیتی
سپس ديگران را هلاك كرديم.
وَإِنَّكُمْ لَتَمُرُّونَ عَلَيْهِم مُّصْبِحِينَ ﴿137﴾
آیتی
شما بر آنها مىگذريد، بامدادان،
وَبِٱلَّيْلِ ۗ أَفَلَا تَعْقِلُونَ ﴿138﴾
آیتی
و شامگاهان. آيا تعقل نمىكنيد؟
وَإِنَّ يُونُسَ لَمِنَ ٱلْمُرْسَلِينَ ﴿139﴾
آیتی
و يونس از پيامبران بود.
إِذْ أَبَقَ إِلَى ٱلْفُلْكِ ٱلْمَشْحُونِ ﴿140﴾
آیتی
چون به آن كشتى پر از مردم گريخت،
فَسَاهَمَ فَكَانَ مِنَ ٱلْمُدْحَضِينَ ﴿141﴾
آیتی
قرعه زدند و او در قرعه مغلوب شد.
فَٱلْتَقَمَهُ ٱلْحُوتُ وَهُوَ مُلِيمٌۭ ﴿142﴾
آیتی
ماهى ببلعيدش و او در خور سرزنش بود.
فَلَوْلَآ أَنَّهُۥ كَانَ مِنَ ٱلْمُسَبِّحِينَ ﴿143﴾
آیتی
پس اگر نه از تسبيحگويان مىبود،
لَلَبِثَ فِى بَطْنِهِۦٓ إِلَىٰ يَوْمِ يُبْعَثُونَ ﴿144﴾
آیتی
تا روز قيامت در شكم ماهى مىماند.
۞ فَنَبَذْنَٰهُ بِٱلْعَرَآءِ وَهُوَ سَقِيمٌۭ ﴿145﴾
آیتی
پس او را كه بيمار بود به خشكى افكنديم،
وَأَنۢبَتْنَا عَلَيْهِ شَجَرَةًۭ مِّن يَقْطِينٍۢ ﴿146﴾
آیتی
و بر فراز سرش بوته كدويى رويانيديم.
وَأَرْسَلْنَٰهُ إِلَىٰ مِا۟ئَةِ أَلْفٍ أَوْ يَزِيدُونَ ﴿147﴾
آیتی
و او را به رسالت بر صد هزار كس و بيشتر فرستاديم.
فَـَٔامَنُوا۟ فَمَتَّعْنَٰهُمْ إِلَىٰ حِينٍۢ ﴿148﴾
آیتی
آنها ايمان آوردند و تا زنده بودند، برخورداريشان داديم.
فَٱسْتَفْتِهِمْ أَلِرَبِّكَ ٱلْبَنَاتُ وَلَهُمُ ٱلْبَنُونَ ﴿149﴾
آیتی
از ايشان بپرس: آيا دختران از آن پروردگار تو باشند و پسران از آن ايشان؟
أَمْ خَلَقْنَا ٱلْمَلَٰٓئِكَةَ إِنَٰثًۭا وَهُمْ شَٰهِدُونَ ﴿150﴾
آیتی
آيا وقتى كه ما ملائكه را زن مىآفريديم آنها مىديدند؟
أَلَآ إِنَّهُم مِّنْ إِفْكِهِمْ لَيَقُولُونَ ﴿151﴾
آیتی
آگاه باش كه از دروغگوييشان است كه مىگويند:
وَلَدَ ٱللَّهُ وَإِنَّهُمْ لَكَٰذِبُونَ ﴿152﴾
آیتی
خدا صاحب فرزند است. دروغ مىگويند.
أَصْطَفَى ٱلْبَنَاتِ عَلَى ٱلْبَنِينَ ﴿153﴾
آیتی
آيا خدا دختران را بر پسران برترى داد؟
مَا لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ ﴿154﴾
آیتی
شما را چه مىشود؟ چگونه قضاوت مىكنيد؟
أَفَلَا تَذَكَّرُونَ ﴿155﴾
أَمْ لَكُمْ سُلْطَٰنٌۭ مُّبِينٌۭ ﴿156﴾
آیتی
يا بر ادعاى خود دليل روشنى داريد؟
فَأْتُوا۟ بِكِتَٰبِكُمْ إِن كُنتُمْ صَٰدِقِينَ ﴿157﴾
آیتی
اگر راست مىگوييد كتابتان را بياوريد.
وَجَعَلُوا۟ بَيْنَهُۥ وَبَيْنَ ٱلْجِنَّةِ نَسَبًۭا ۚ وَلَقَدْ عَلِمَتِ ٱلْجِنَّةُ إِنَّهُمْ لَمُحْضَرُونَ ﴿158﴾
آیتی
و ميان خدا و جنيان خويشاوندى قائل شدند و جنيان مىدانند كه احضارشدگانند
سُبْحَٰنَ ٱللَّهِ عَمَّا يَصِفُونَ ﴿159﴾
آیتی
از آن وصف كه مىآورند خدا منزه است.
إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلْمُخْلَصِينَ ﴿160﴾
فَإِنَّكُمْ وَمَا تَعْبُدُونَ ﴿161﴾
آیتی
شما و بتانى كه مىپرستيد،
مَآ أَنتُمْ عَلَيْهِ بِفَٰتِنِينَ ﴿162﴾
آیتی
نتوانستيد مفتون بتان كنيد،
إِلَّا مَنْ هُوَ صَالِ ٱلْجَحِيمِ ﴿163﴾
آیتی
مگر آن كس را كه راهى جهنم باشد.
وَمَا مِنَّآ إِلَّا لَهُۥ مَقَامٌۭ مَّعْلُومٌۭ ﴿164﴾
آیتی
و هيچ كس از ما نيست مگر آنكه جايى معين دارد.
وَإِنَّا لَنَحْنُ ٱلصَّآفُّونَ ﴿165﴾
آیتی
هر آينه ما صف زدگانيم.
وَإِنَّا لَنَحْنُ ٱلْمُسَبِّحُونَ ﴿166﴾
آیتی
و هر آينه ما تسبيحگويندگانيم.
وَإِن كَانُوا۟ لَيَقُولُونَ ﴿167﴾
لَوْ أَنَّ عِندَنَا ذِكْرًۭا مِّنَ ٱلْأَوَّلِينَ ﴿168﴾
آیتی
اگر از پيشينيان نزد ما كتابى مانده بود،
لَكُنَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلْمُخْلَصِينَ ﴿169﴾
آیتی
ما از بندگان مخلص خدا مىبوديم.
فَكَفَرُوا۟ بِهِۦ ۖ فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ ﴿170﴾
آیتی
آنها به آن كتاب كافر شدند، و زودا كه خواهند فهميد.
وَلَقَدْ سَبَقَتْ كَلِمَتُنَا لِعِبَادِنَا ٱلْمُرْسَلِينَ ﴿171﴾
آیتی
ما در باره بندگانمان كه به رسالت مىفرستيم از پيش تصميم گرفتهايم،
إِنَّهُمْ لَهُمُ ٱلْمَنصُورُونَ ﴿172﴾
آیتی
كه هر آينه آنان يارى مىشوند.
وَإِنَّ جُندَنَا لَهُمُ ٱلْغَٰلِبُونَ ﴿173﴾
آیتی
و لشكر ما خود غالبند.
فَتَوَلَّ عَنْهُمْ حَتَّىٰ حِينٍۢ ﴿174﴾
آیتی
پس تا مدتى از آنها روى بگردان.
وَأَبْصِرْهُمْ فَسَوْفَ يُبْصِرُونَ ﴿175﴾
آیتی
عاقبتشان را ببين، آنها نيز خواهند ديد.
أَفَبِعَذَابِنَا يَسْتَعْجِلُونَ ﴿176﴾
آیتی
آيا عذاب ما را به شتاب مىطلبند؟
فَإِذَا نَزَلَ بِسَاحَتِهِمْ فَسَآءَ صَبَاحُ ٱلْمُنذَرِينَ ﴿177﴾
آیتی
چون عذاب به ساحتشان فراز آيد، اين بيمدادهشدگان چه بامداد بدى خواهند داشت.
وَتَوَلَّ عَنْهُمْ حَتَّىٰ حِينٍۢ ﴿178﴾
آیتی
از آنها تا چندى روى بگردان.
وَأَبْصِرْ فَسَوْفَ يُبْصِرُونَ ﴿179﴾
آیتی
پس عاقبتشان را ببين، آنها نيز خواهند ديد.
سُبْحَٰنَ رَبِّكَ رَبِّ ٱلْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ ﴿180﴾
آیتی
منزه است پروردگار تو -آن پروردگار پيروزمند- از هر چه به وصف او مىگويند.
وَسَلَٰمٌ عَلَى ٱلْمُرْسَلِينَ ﴿181﴾
وَٱلْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ ﴿182﴾
آیتی
و حمد از آن پروردگار جهانيان است.