Skip to content
Text size 100%
Translation comparison

Compare An-Najm in Persian

Compare up to three translations verse by verse.

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلنَّجْمِ إِذَا هَوَىٰ ﴿1﴾

مجتبوی

سوگند به ستاره چون فرو شود.

مَا ضَلَّ صَاحِبُكُمْ وَمَا غَوَىٰ ﴿2﴾

مجتبوی

كه يار شما- رسول خدا

وَمَا يَنطِقُ عَنِ ٱلْهَوَىٰٓ ﴿3﴾

مجتبوی

و از هواى نفس سخن نمى‌گويد.

إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْىٌۭ يُوحَىٰ ﴿4﴾

مجتبوی

نيست اين

عَلَّمَهُۥ شَدِيدُ ٱلْقُوَىٰ ﴿5﴾

مجتبوی

او را آن [فرشته‌] بس نيرومند- جبرئيل- آموخته است.

ذُو مِرَّةٍۢ فَٱسْتَوَىٰ ﴿6﴾

مجتبوی

توانمندى كه راست بايستاد- با صورت اصلى و تمام هيأت خود يا با جمال و صورت نيكوى خود-.

وَهُوَ بِٱلْأُفُقِ ٱلْأَعْلَىٰ ﴿7﴾

مجتبوی

و او در افق برين- يا به كناره بلند آسمان- بود.

ثُمَّ دَنَا فَتَدَلَّىٰ ﴿8﴾

مجتبوی

سپس نزديك شد و نزديكتر شد،

فَكَانَ قَابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنَىٰ ﴿9﴾

مجتبوی

تا به اندازه دو كمان يا نزديكتر.

فَأَوْحَىٰٓ إِلَىٰ عَبْدِهِۦ مَآ أَوْحَىٰ ﴿10﴾

مجتبوی

پس به بنده‌اش وحى كرد آنچه را وحى كرد.

مَا كَذَبَ ٱلْفُؤَادُ مَا رَأَىٰٓ ﴿11﴾

مجتبوی

دل [محمد ص‌] آنچه را ديد دروغ نگفت- دروغ داخل آن نكرد، يا به خطا نديد-.

أَفَتُمَٰرُونَهُۥ عَلَىٰ مَا يَرَىٰ ﴿12﴾

مجتبوی

آيا در آنچه مى‌بيند با وى ستيزه مى‌كنيد؟

وَلَقَدْ رَءَاهُ نَزْلَةً أُخْرَىٰ ﴿13﴾

مجتبوی

و هر آينه او

عِندَ سِدْرَةِ ٱلْمُنتَهَىٰ ﴿14﴾

مجتبوی

نزد سدرة المنتهى

عِندَهَا جَنَّةُ ٱلْمَأْوَىٰٓ ﴿15﴾

مجتبوی

كه نزديك آن، بهشت جاى آرامش است.

إِذْ يَغْشَى ٱلسِّدْرَةَ مَا يَغْشَىٰ ﴿16﴾

مجتبوی

آنگاه كه [آن فرشته را ديد] آن درخت سدره را مى‌پوشاند آنچه مى‌پوشاند.

مَا زَاغَ ٱلْبَصَرُ وَمَا طَغَىٰ ﴿17﴾

مجتبوی

چشم [پيامبر] نه كژ ديد و نه از حد در گذشت- نه آنچه را حقيقت نداشت بديد-.

لَقَدْ رَأَىٰ مِنْ ءَايَٰتِ رَبِّهِ ٱلْكُبْرَىٰٓ ﴿18﴾

مجتبوی

هر آينه از نشانه‌هاى بزرگتر پروردگار خويش بديد.

أَفَرَءَيْتُمُ ٱللَّٰتَ وَٱلْعُزَّىٰ ﴿19﴾

مجتبوی

آيا لات و عزى را ديده‌ايد؟

وَمَنَوٰةَ ٱلثَّالِثَةَ ٱلْأُخْرَىٰٓ ﴿20﴾

مجتبوی

و ديگر، منات را كه سومين آنهاست [آيا اينها را كه انبازان خداى گرفته‌ايد شايسته خدايى‌اند]؟!

أَلَكُمُ ٱلذَّكَرُ وَلَهُ ٱلْأُنثَىٰ ﴿21﴾

مجتبوی

آيا شما را پسر باشد و او

تِلْكَ إِذًۭا قِسْمَةٌۭ ضِيزَىٰٓ ﴿22﴾

مجتبوی

آنگاه اين بخش‌كردنى است ناروا- كژ و ستمكارانه-.

إِنْ هِىَ إِلَّآ أَسْمَآءٌۭ سَمَّيْتُمُوهَآ أَنتُمْ وَءَابَآؤُكُم مَّآ أَنزَلَ ٱللَّهُ بِهَا مِن سُلْطَٰنٍ ۚ إِن يَتَّبِعُونَ إِلَّا ٱلظَّنَّ وَمَا تَهْوَى ٱلْأَنفُسُ ۖ وَلَقَدْ جَآءَهُم مِّن رَّبِّهِمُ ٱلْهُدَىٰٓ ﴿23﴾

مجتبوی

اينها نيستند مگر نامهايى كه شما و پدرانتان نهاده‌ايد. خدا هيچ حجتى به [خدايى‌] آنها فرو نفرستاده است. [اينان‌] جز پندار و آنچه را كه نفسهاشان خوش دارد پيروى نمى‌كنند، و حال آنكه از سوى پروردگارشان رهنمونى بديشان آمده است.

أَمْ لِلْإِنسَٰنِ مَا تَمَنَّىٰ ﴿24﴾

مجتبوی

مگر براى آدمى هر چه آرزو كند فراهم است؟ [هرگز!]

فَلِلَّهِ ٱلْءَاخِرَةُ وَٱلْأُولَىٰ ﴿25﴾

مجتبوی

پس خداى راست آن جهان و اين جهان- هر چه خواهد به هر كه خواهد مى‌دهد-.

۞ وَكَم مِّن مَّلَكٍۢ فِى ٱلسَّمَٰوَٰتِ لَا تُغْنِى شَفَٰعَتُهُمْ شَيْـًٔا إِلَّا مِنۢ بَعْدِ أَن يَأْذَنَ ٱللَّهُ لِمَن يَشَآءُ وَيَرْضَىٰٓ ﴿26﴾

مجتبوی

و بسا فرشتگانى در آسمانها كه شفاعتشان هيچ سود نكند مگر پس از آنكه خداى براى هر- شفيع يا براى هر انسانى- كه بخواهد و پسندد، اجازه دهد.

إِنَّ ٱلَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِٱلْءَاخِرَةِ لَيُسَمُّونَ ٱلْمَلَٰٓئِكَةَ تَسْمِيَةَ ٱلْأُنثَىٰ ﴿27﴾

مجتبوی

هر آينه كسانى كه به جهان پسين ايمان ندارند فرشتگان را به نام دختران مى‌نامند.

وَمَا لَهُم بِهِۦ مِنْ عِلْمٍ ۖ إِن يَتَّبِعُونَ إِلَّا ٱلظَّنَّ ۖ وَإِنَّ ٱلظَّنَّ لَا يُغْنِى مِنَ ٱلْحَقِّ شَيْـًۭٔا ﴿28﴾

مجتبوی

و آنان را هيچ دانشى بدان نيست. جز گمان را پيروى نمى‌كنند، و همانا گمان براى [شناخت‌] حقيقت هيچ سودى ندارد- كفايت نكند-.

فَأَعْرِضْ عَن مَّن تَوَلَّىٰ عَن ذِكْرِنَا وَلَمْ يُرِدْ إِلَّا ٱلْحَيَوٰةَ ٱلدُّنْيَا ﴿29﴾

مجتبوی

پس روى بگردان از هر كه از يادكرد ما- يا قرآن- روى مى‌گرداند و جز زندگى اين جهان را نمى‌خواهد.

ذَٰلِكَ مَبْلَغُهُم مِّنَ ٱلْعِلْمِ ۚ إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ بِمَن ضَلَّ عَن سَبِيلِهِۦ وَهُوَ أَعْلَمُ بِمَنِ ٱهْتَدَىٰ ﴿30﴾

مجتبوی

اين است منتهاى دستيابى آنها به دانش. همانا پروردگار تو داناتر است به آن كه از راه او گمراه شده و هم او داناتر است به آن كه راه‌يافته است

وَلِلَّهِ مَا فِى ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَمَا فِى ٱلْأَرْضِ لِيَجْزِىَ ٱلَّذِينَ أَسَٰٓـُٔوا۟ بِمَا عَمِلُوا۟ وَيَجْزِىَ ٱلَّذِينَ أَحْسَنُوا۟ بِٱلْحُسْنَى ﴿31﴾

مجتبوی

و خداى راست آنچه در آسمانها و آنچه در زمين است تا آنان را كه بدى كردند بدانچه كردند كيفر دهد و نيكوكاران را به پاداش نيكو پاداش دهد

ٱلَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبَٰٓئِرَ ٱلْإِثْمِ وَٱلْفَوَٰحِشَ إِلَّا ٱللَّمَمَ ۚ إِنَّ رَبَّكَ وَٰسِعُ ٱلْمَغْفِرَةِ ۚ هُوَ أَعْلَمُ بِكُمْ إِذْ أَنشَأَكُم مِّنَ ٱلْأَرْضِ وَإِذْ أَنتُمْ أَجِنَّةٌۭ فِى بُطُونِ أُمَّهَٰتِكُمْ ۖ فَلَا تُزَكُّوٓا۟ أَنفُسَكُمْ ۖ هُوَ أَعْلَمُ بِمَنِ ٱتَّقَىٰٓ ﴿32﴾

مجتبوی

آنان كه از گناهان بزرگ و زشتكاريها دورى كنند، مگر گناهان خرد و اندك همانا پروردگار تو فراخ‌آمرزش است. او به شما داناتر است آنگاه كه شما را از زمين بيافريد و آنگاه كه جنين‌هايى بوديد در شكمهاى مادرانتان. پس خود را مستاييد، كه او داناتر است به آن كه پرهيزگارى كرده است.

أَفَرَءَيْتَ ٱلَّذِى تَوَلَّىٰ ﴿33﴾

مجتبوی

آيا ديدى آن كس را كه [از پذيرفتن حق‌] رويگردان شد؟

وَأَعْطَىٰ قَلِيلًۭا وَأَكْدَىٰٓ ﴿34﴾

مجتبوی

و اندكى [از مال‌] بداد و دست باز داشت- در انفاق بخل ورزيد-؟

أَعِندَهُۥ عِلْمُ ٱلْغَيْبِ فَهُوَ يَرَىٰٓ ﴿35﴾

مجتبوی

آيا نزد او علم غيب است كه خود مى‌بيند- كه تا كى خواهد زيست، كه انفاق نمى‌كند-؟!

أَمْ لَمْ يُنَبَّأْ بِمَا فِى صُحُفِ مُوسَىٰ ﴿36﴾

مجتبوی

يا مگر او را خبر نداده‌اند بدانچه در صحيفه‌هاى موسى- يعنى تورات- است؟

وَإِبْرَٰهِيمَ ٱلَّذِى وَفَّىٰٓ ﴿37﴾

مجتبوی

و [بدانچه در صحيفه‌هاى‌] ابراهيم [است‌] كه وفا كرد- به پيمانهاى الهى-؟:

أَلَّا تَزِرُ وَازِرَةٌۭ وِزْرَ أُخْرَىٰ ﴿38﴾

مجتبوی

كه هيچ بار بردارى- از گناه- بار [گناه‌] ديگرى را برندارد

وَأَن لَّيْسَ لِلْإِنسَٰنِ إِلَّا مَا سَعَىٰ ﴿39﴾

مجتبوی

و اينكه براى آدمى جز آنچه به كوشش خود كرده است نيست

وَأَنَّ سَعْيَهُۥ سَوْفَ يُرَىٰ ﴿40﴾

مجتبوی

و بزودى كوشش او را به وى بنمايند

ثُمَّ يُجْزَىٰهُ ٱلْجَزَآءَ ٱلْأَوْفَىٰ ﴿41﴾

مجتبوی

سپس پاداش تمام آن را به او بدهند.

وَأَنَّ إِلَىٰ رَبِّكَ ٱلْمُنتَهَىٰ ﴿42﴾

مجتبوی

و پايان و بازگشت [همگان‌] به سوى پروردگار توست.

وَأَنَّهُۥ هُوَ أَضْحَكَ وَأَبْكَىٰ ﴿43﴾

مجتبوی

و اوست كه بخنداند و بگرياند.

وَأَنَّهُۥ هُوَ أَمَاتَ وَأَحْيَا ﴿44﴾

مجتبوی

و اوست كه بميراند و زنده كند.

وَأَنَّهُۥ خَلَقَ ٱلزَّوْجَيْنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلْأُنثَىٰ ﴿45﴾

مجتبوی

و اوست كه دو گونه: نر و ماده بيافريد،

مِن نُّطْفَةٍ إِذَا تُمْنَىٰ ﴿46﴾

مجتبوی

از نطفه‌اى، آنگاه كه در رحم ريخته شود.

وَأَنَّ عَلَيْهِ ٱلنَّشْأَةَ ٱلْأُخْرَىٰ ﴿47﴾

مجتبوی

و بر اوست آفرينش ديگر- آفرينش نو هنگام رستاخيز-.

وَأَنَّهُۥ هُوَ أَغْنَىٰ وَأَقْنَىٰ ﴿48﴾

مجتبوی

و اوست كه توانگرى دهد و مال بخشد- يا خرسندى و خشنودى دهد-.

وَأَنَّهُۥ هُوَ رَبُّ ٱلشِّعْرَىٰ ﴿49﴾

مجتبوی

و اوست خداوند شعرى.

وَأَنَّهُۥٓ أَهْلَكَ عَادًا ٱلْأُولَىٰ ﴿50﴾

مجتبوی

و اوست كه عاد نخستين- قوم هود- را هلاك كرد

وَثَمُودَا۟ فَمَآ أَبْقَىٰ ﴿51﴾

مجتبوی

و ثمود- قوم صالح- را كه [از كافران‌] هيچ كس را باز نگذاشت

وَقَوْمَ نُوحٍۢ مِّن قَبْلُ ۖ إِنَّهُمْ كَانُوا۟ هُمْ أَظْلَمَ وَأَطْغَىٰ ﴿52﴾

مجتبوی

و قوم نوح را پيش از آن، كه ستمكارتر و سركش‌تر بودند.

وَٱلْمُؤْتَفِكَةَ أَهْوَىٰ ﴿53﴾

مجتبوی

و مؤتفكه- شهرهاى قوم لوط- را واژگون ساخت.

فَغَشَّىٰهَا مَا غَشَّىٰ ﴿54﴾

مجتبوی

پس آنها را فرو پوشانيد آنچه فرو پوشانيد- سنگهايى كه بر آنها بارانيد-.

فَبِأَىِّ ءَالَآءِ رَبِّكَ تَتَمَارَىٰ ﴿55﴾

مجتبوی

پس [اى آدمى‌] به كدام يك از نعمتهاى پروردگارت شك مى‌آرى و ستيزه مى‌كنى؟

هَٰذَا نَذِيرٌۭ مِّنَ ٱلنُّذُرِ ٱلْأُولَىٰٓ ﴿56﴾

مجتبوی

اين بيم‌كننده‌اى است از همان بيم كنندگان پيشين.

أَزِفَتِ ٱلْءَازِفَةُ ﴿57﴾

مجتبوی

رستاخيز نزديك شد.

لَيْسَ لَهَا مِن دُونِ ٱللَّهِ كَاشِفَةٌ ﴿58﴾

مجتبوی

آن را جز خداى، آشكار كننده‌اى نيست.

أَفَمِنْ هَٰذَا ٱلْحَدِيثِ تَعْجَبُونَ ﴿59﴾

مجتبوی

آيا از اين سخن شگفتى مى‌نماييد؟

وَتَضْحَكُونَ وَلَا تَبْكُونَ ﴿60﴾

مجتبوی

و مى‌خنديد و نمى‌گرييد؟

وَأَنتُمْ سَٰمِدُونَ ﴿61﴾

مجتبوی

و شما [از اين سخن‌] غافل و سرگرم باطليد.

فَٱسْجُدُوا۟ لِلَّهِ وَٱعْبُدُوا۟ ۩ ﴿62﴾

مجتبوی

پس خداى را سجده كنيد و [او را] بپرستيد.

Quran recitationReady
Open audio