بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ نٓ ۚ وَٱلْقَلَمِ وَمَا يَسْطُرُونَ ﴿1﴾
آیتی
Нун, савганд ба қалам ва он чӣ менависанд,
Text size
Compare Al-Qalam in Persian
Compare up to three translations verse by verse.
مَآ أَنتَ بِنِعْمَةِ رَبِّكَ بِمَجْنُونٍۢ ﴿2﴾
آیتی
ки ту ба фазли Парвардигорат девона нестӣ
وَإِنَّ لَكَ لَأَجْرًا غَيْرَ مَمْنُونٍۢ ﴿3﴾
آیتی
ва турост мукофоте бепоён
وَإِنَّكَ لَعَلَىٰ خُلُقٍ عَظِيمٍۢ ﴿4﴾
آیتی
ва турост хулқе азим.
فَسَتُبْصِرُ وَيُبْصِرُونَ ﴿5﴾
آیتی
Ба зудӣ ту бубинӣ ва онҳо низ бубинанд,
بِأَييِّكُمُ ٱلْمَفْتُونُ ﴿6﴾
آیتی
ки девонагӣ дар кадом як аз шумост.
إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ بِمَن ضَلَّ عَن سَبِيلِهِۦ وَهُوَ أَعْلَمُ بِٱلْمُهْتَدِينَ ﴿7﴾
آیتی
Албатта Парвардигори ту беҳтар медонад чӣ касе аз тариқи Ӯ гумроҳ гашта, ва Ӯ ба роҳёфтагон донотар аст.
فَلَا تُطِعِ ٱلْمُكَذِّبِينَ ﴿8﴾
آیتی
Пас ба такзибкунандагон (дурӯғ шуморандагон) итоъат макун.
وَدُّوا۟ لَوْ تُدْهِنُ فَيُدْهِنُونَ ﴿9﴾
آیتی
Дӯст доранд, ки нармӣ кунӣ, то нармӣ кунанд,.
وَلَا تُطِعْ كُلَّ حَلَّافٍۢ مَّهِينٍ ﴿10﴾
آیتی
Ба ҳар фурӯмояе (пасте), ки бисёр: савганд мехӯрад пайравӣ макун:
هَمَّازٍۢ مَّشَّآءٍۭ بِنَمِيمٍۢ ﴿11﴾
آیتی
айбҷӯе, ки барои суханчинӣ ин ҷову он ҷо меравад,
مَّنَّاعٍۢ لِّلْخَيْرِ مُعْتَدٍ أَثِيمٍ ﴿12﴾
آیتی
боздоранда аз хайр, аз ҳад гузаранда, гуноҳкор,
عُتُلٍّۭ بَعْدَ ذَٰلِكَ زَنِيمٍ ﴿13﴾
آیتی
дағалмарде, ношинохтанасаб,
أَن كَانَ ذَا مَالٍۢ وَبَنِينَ ﴿14﴾
آیتی
ба он ҷиҳат, ки соҳиби молу фарзанд аст.
إِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِ ءَايَٰتُنَا قَالَ أَسَٰطِيرُ ٱلْأَوَّلِينَ ﴿15﴾
آیتی
Чун оёти Мо бар ӯ хонда шавад, гӯяд: «Афсонаҳои пешиниён аст».
سَنَسِمُهُۥ عَلَى ٱلْخُرْطُومِ ﴿16﴾
آیتی
Ба зудӣ бар биниаш доғ гузорем.
إِنَّا بَلَوْنَٰهُمْ كَمَا بَلَوْنَآ أَصْحَٰبَ ٱلْجَنَّةِ إِذْ أَقْسَمُوا۟ لَيَصْرِمُنَّهَا مُصْبِحِينَ ﴿17﴾
آیتی
Мо онҳоро озмудем, чунон ки соҳибони он бустонҳоро озмудем. Он гоҳ., ки қасам хӯрданд, ки фардо бомдод меваҳоро хоҳанд чид.
وَلَا يَسْتَثْنُونَ ﴿18﴾
آیتی
Ва иншооллоҳ нагуфтанд.
فَطَافَ عَلَيْهَا طَآئِفٌۭ مِّن رَّبِّكَ وَهُمْ نَآئِمُونَ ﴿19﴾
آیتی
Пас шабҳангом, ки ба хоб буданд, офате аз осмон омад,
فَأَصْبَحَتْ كَٱلصَّرِيمِ ﴿20﴾
آیتی
ва бӯстонҳо сиёҳ шуд.
فَتَنَادَوْا۟ مُصْبِحِينَ ﴿21﴾
آیتی
Ва саҳаргоҳон якдигарро нидо доданд:
أَنِ ٱغْدُوا۟ عَلَىٰ حَرْثِكُمْ إِن كُنتُمْ صَٰرِمِينَ ﴿22﴾
آیتی
«Агар мехоҳед, мева бичинед, бомдодон ба киштзори худ биравед!»
فَٱنطَلَقُوا۟ وَهُمْ يَتَخَٰفَتُونَ ﴿23﴾
آیتی
Ба роҳ афтоданд ва оҳиста мегуфтанд;
أَن لَّا يَدْخُلَنَّهَا ٱلْيَوْمَ عَلَيْكُم مِّسْكِينٌۭ ﴿24﴾
آیتی
ки имрӯз набояд бенавое ба бӯстони шумо дарояд.
وَغَدَوْا۟ عَلَىٰ حَرْدٍۢ قَٰدِرِينَ ﴿25﴾
آیتی
Субҳгоҳон ба ин ният, ки метавонанд бенаворо манъ кунанд, берун шуданд.
فَلَمَّا رَأَوْهَا قَالُوٓا۟ إِنَّا لَضَآلُّونَ ﴿26﴾
آیتی
Чун бӯстонҳои худро диданд, гуфтанд: «Роҳро гум кардаем.
بَلْ نَحْنُ مَحْرُومُونَ ﴿27﴾
آیتی
На, мо аз ҳосил маҳрум шудаем».
قَالَ أَوْسَطُهُمْ أَلَمْ أَقُل لَّكُمْ لَوْلَا تُسَبِّحُونَ ﴿28﴾
آیتی
Некмардашон гуфт: «Шуморо нагуфгам, чаро Худоро тасбеҳ намегӯед?»
قَالُوا۟ سُبْحَٰنَ رَبِّنَآ إِنَّا كُنَّا ظَٰلِمِينَ ﴿29﴾
آیتی
Гуфтанд,: «Пок аст Парвардигори мо, мо ситамкор будем».
فَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍۢ يَتَلَٰوَمُونَ ﴿30﴾
آیتی
Пас забон ба маломати якдигар кушуданд.
قَالُوا۟ يَٰوَيْلَنَآ إِنَّا كُنَّا طَٰغِينَ ﴿31﴾
آیتی
Гуфтанд: «Вой бар мо, мо мардуме саркаш будаем,
عَسَىٰ رَبُّنَآ أَن يُبْدِلَنَا خَيْرًۭا مِّنْهَآ إِنَّآ إِلَىٰ رَبِّنَا رَٰغِبُونَ ﴿32﴾
آیتی
бошад, ки Парвардигори 'мо дар иваз чизе беҳтар аз он моро диҳад, Мо ба Парвардигори худ рӯй овардаем!»
كَذَٰلِكَ ٱلْعَذَابُ ۖ وَلَعَذَابُ ٱلْءَاخِرَةِ أَكْبَرُ ۚ لَوْ كَانُوا۟ يَعْلَمُونَ ﴿33﴾
آیتی
Инчунин аст азоб! Ва агар бидонанд, азоби охират бузургтар аст!
إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ عِندَ رَبِّهِمْ جَنَّٰتِ ٱلنَّعِيمِ ﴿34﴾
آیتی
Барои парҳезгорон дар назди Парвардигорашон бӯстонҳоест пурнеъмат.
أَفَنَجْعَلُ ٱلْمُسْلِمِينَ كَٱلْمُجْرِمِينَ ﴿35﴾
آیتی
Оё бо таслимшудагон чун ба гунаҳкорон рафтор мекунем?
مَا لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ ﴿36﴾
آیتی
Шуморо чӣ мешавад? Чӣ тавр доварӣ мекунед?
أَمْ لَكُمْ كِتَٰبٌۭ فِيهِ تَدْرُسُونَ ﴿37﴾
آیتی
Оё шуморо китобест, ки аз он мехонед?
إِنَّ لَكُمْ فِيهِ لَمَا تَخَيَّرُونَ ﴿38﴾
آیتی
Ва ҳар чӣ ихтиёр кунед, дар он ҳаст?
أَمْ لَكُمْ أَيْمَٰنٌ عَلَيْنَا بَٰلِغَةٌ إِلَىٰ يَوْمِ ٱلْقِيَٰمَةِ ۙ إِنَّ لَكُمْ لَمَا تَحْكُمُونَ ﴿39﴾
آیتی
Ё бо Мо паймоне, ки то рӯзи қиёмат кашад, бастаед, ки ба ҳар чӣ ҳукм кунед, ҳаққи шумо бошад?
سَلْهُمْ أَيُّهُم بِذَٰلِكَ زَعِيمٌ ﴿40﴾
آیتی
Аз онҳо бипурс, кадом якашон зомини чунин паймонест?
أَمْ لَهُمْ شُرَكَآءُ فَلْيَأْتُوا۟ بِشُرَكَآئِهِمْ إِن كَانُوا۟ صَٰدِقِينَ ﴿41﴾
آیتی
Ё онҳоро шариконест? Агар рост мегӯянд, шарикони худро биёваранд.
يَوْمَ يُكْشَفُ عَن سَاقٍۢ وَيُدْعَوْنَ إِلَى ٱلسُّجُودِ فَلَا يَسْتَطِيعُونَ ﴿42﴾
آیتی
Рӯзе, ки он воқеъаи азим рӯй диҳад ва онҳоро ба саҷда даъваткунанд, вале натавонанд.
خَٰشِعَةً أَبْصَٰرُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌۭ ۖ وَقَدْ كَانُوا۟ يُدْعَوْنَ إِلَى ٱلسُّجُودِ وَهُمْ سَٰلِمُونَ ﴿43﴾
آیتی
Ваҳшат дар чашмонашон пайдост, хори бар онҳо ғолиб шудааст, пеш аз ин низ онҳоро дар айни тандуруст ба саҷда даъват карда буданд.
فَذَرْنِى وَمَن يُكَذِّبُ بِهَٰذَا ٱلْحَدِيثِ ۖ سَنَسْتَدْرِجُهُم مِّنْ حَيْثُ لَا يَعْلَمُونَ ﴿44﴾
آیتی
Пас Маро ба онҳо, ки ин суханро дурӯғ мебароранд вогузор, то андак-андак,: чунон ки дарнаёбанд, ба азоб гиремашон
وَأُمْلِى لَهُمْ ۚ إِنَّ كَيْدِى مَتِينٌ ﴿45﴾
آیتی
ва ба онҳо мӯҳлат диҳам. Албатта макри Ман макре устувор аст.
أَمْ تَسْـَٔلُهُمْ أَجْرًۭا فَهُم مِّن مَّغْرَمٍۢ مُّثْقَلُونَ ﴿46﴾
آیتی
Ё аз онон музде талабидаӣ ва акнун аз адои он дар ранҷанд?
أَمْ عِندَهُمُ ٱلْغَيْبُ فَهُمْ يَكْتُبُونَ ﴿47﴾
آیتی
Ё илми ғайб медонанд ва онҳо, менависанд?
فَٱصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ وَلَا تَكُن كَصَاحِبِ ٱلْحُوتِ إِذْ نَادَىٰ وَهُوَ مَكْظُومٌۭ ﴿48﴾
آیتی
Дар баробари фармони Парвардигорат собир бош ва чун соҳиби моҳӣ мабош, ки бо диле пурандӯҳ нидо дардод.
لَّوْلَآ أَن تَدَٰرَكَهُۥ نِعْمَةٌۭ مِّن رَّبِّهِۦ لَنُبِذَ بِٱلْعَرَآءِ وَهُوَ مَذْمُومٌۭ ﴿49﴾
آیتی
Агар неъмати Парвардигораш набуд, дар айни бадҳолӣ ба саҳрое беобу гиёҳ меафтод.
فَٱجْتَبَٰهُ رَبُّهُۥ فَجَعَلَهُۥ مِنَ ٱلصَّٰلِحِينَ ﴿50﴾
آیتی
Пас Парвардигораш ӯро ихтиёр кард ва дар зумраи солеҳонаш даровард.
وَإِن يَكَادُ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ لَيُزْلِقُونَكَ بِأَبْصَٰرِهِمْ لَمَّا سَمِعُوا۟ ٱلذِّكْرَ وَيَقُولُونَ إِنَّهُۥ لَمَجْنُونٌۭ ﴿51﴾
آیتی
Ва кофирон чун Қуръонро шуниданд, наздик буд, ки туро, бо чашмони худ билағжонанд ва мегӯянд, ки ӯ девона аст
وَمَا هُوَ إِلَّا ذِكْرٌۭ لِّلْعَٰلَمِينَ ﴿52﴾
آیتی
ва ҳол он ки Қуръон барои ҷаҳониён фақат панде аст!