بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ سَأَلَ سَآئِلٌۢ بِعَذَابٍۢ وَاقِعٍۢ ﴿1﴾
فولادوند
پرسندهاى از عذاب واقعشوندهاى پرسيد،
لِّلْكَٰفِرِينَ لَيْسَ لَهُۥ دَافِعٌۭ ﴿2﴾
فولادوند
كه اختصاص به كافران دارد [و] آن را بازدارندهاى نيست.
مِّنَ ٱللَّهِ ذِى ٱلْمَعَارِجِ ﴿3﴾
فولادوند
[و] از جانب خداوند صاحب درجات [و مراتب] است.
تَعْرُجُ ٱلْمَلَٰٓئِكَةُ وَٱلرُّوحُ إِلَيْهِ فِى يَوْمٍۢ كَانَ مِقْدَارُهُۥ خَمْسِينَ أَلْفَ سَنَةٍۢ ﴿4﴾
فولادوند
فرشتگان و روح، در روزى كه مقدارش پنجاه هزار سال است به سوى «او» بالا مىروند.
فَٱصْبِرْ صَبْرًۭا جَمِيلًا ﴿5﴾
فولادوند
پس صبر كن، صبرى نيكو.
إِنَّهُمْ يَرَوْنَهُۥ بَعِيدًۭا ﴿6﴾
فولادوند
زيرا آنان [عذاب] را دور مىبينند،
وَنَرَىٰهُ قَرِيبًۭا ﴿7﴾
فولادوند
و [ما] نزديكش مىبينيم.
يَوْمَ تَكُونُ ٱلسَّمَآءُ كَٱلْمُهْلِ ﴿8﴾
فولادوند
روزى كه آسمانها چون فلز گداخته شود،
وَتَكُونُ ٱلْجِبَالُ كَٱلْعِهْنِ ﴿9﴾
فولادوند
و كوهها چون پشم زده گردد،
وَلَا يَسْـَٔلُ حَمِيمٌ حَمِيمًۭا ﴿10﴾
فولادوند
و هيچ دوست صميمى از دوست صميمى [حال] نپرسد،
يُبَصَّرُونَهُمْ ۚ يَوَدُّ ٱلْمُجْرِمُ لَوْ يَفْتَدِى مِنْ عَذَابِ يَوْمِئِذٍۭ بِبَنِيهِ ﴿11﴾
فولادوند
آنان را به ايشان نشان مىدهند. گناهكار آرزو مىكند كه كاش براى رهايى از عذاب آن روز، مى توانست پسران خود را عوض دهد،
وَصَٰحِبَتِهِۦ وَأَخِيهِ ﴿12﴾
فولادوند
و [نيز] همسرش و برادرش را،
وَفَصِيلَتِهِ ٱلَّتِى تُـْٔوِيهِ ﴿13﴾
فولادوند
و قبيلهاش را كه به او پناه مىدهد،
وَمَن فِى ٱلْأَرْضِ جَمِيعًۭا ثُمَّ يُنجِيهِ ﴿14﴾
فولادوند
و هر كه را كه در روى زمين است همه را [عوض مىداد] و آنگاه خود را رها مىكرد.
كَلَّآ ۖ إِنَّهَا لَظَىٰ ﴿15﴾
فولادوند
نه چنين است. [آتش] زبانه مىكشد،
نَزَّاعَةًۭ لِّلشَّوَىٰ ﴿16﴾
فولادوند
پوست سر و اندام را بركننده است.
تَدْعُوا۟ مَنْ أَدْبَرَ وَتَوَلَّىٰ ﴿17﴾
فولادوند
هر كه را پشت كرده و روى برتافته،
وَجَمَعَ فَأَوْعَىٰٓ ﴿18﴾
فولادوند
و گرد آورده و انباشته [و حسابش را نگاه داشته] فرا مىخواند.
۞ إِنَّ ٱلْإِنسَٰنَ خُلِقَ هَلُوعًا ﴿19﴾
فولادوند
به راستى كه انسان سخت آزمند [و بىتاب] خلق شده است.
إِذَا مَسَّهُ ٱلشَّرُّ جَزُوعًۭا ﴿20﴾
فولادوند
چون صدمهاى به او رسد عجز و لابه كند.
وَإِذَا مَسَّهُ ٱلْخَيْرُ مَنُوعًا ﴿21﴾
فولادوند
و چون خيرى به او رسد بخل ورزد.
إِلَّا ٱلْمُصَلِّينَ ﴿22﴾
فولادوند
غير از نمازگزاران:
ٱلَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ دَآئِمُونَ ﴿23﴾
فولادوند
همان كسانى كه بر نمازشان پايدارى مىكنند.
وَٱلَّذِينَ فِىٓ أَمْوَٰلِهِمْ حَقٌّۭ مَّعْلُومٌۭ ﴿24﴾
فولادوند
و همانان كه در اموالشان حقى معلوم است،
لِّلسَّآئِلِ وَٱلْمَحْرُومِ ﴿25﴾
فولادوند
براى سائل و محروم.
وَٱلَّذِينَ يُصَدِّقُونَ بِيَوْمِ ٱلدِّينِ ﴿26﴾
فولادوند
و كسانى كه روز جزا را باور دارند.
وَٱلَّذِينَ هُم مِّنْ عَذَابِ رَبِّهِم مُّشْفِقُونَ ﴿27﴾
فولادوند
و آنان كه از عذاب پروردگارشان بيمناكند.
إِنَّ عَذَابَ رَبِّهِمْ غَيْرُ مَأْمُونٍۢ ﴿28﴾
فولادوند
چرا كه از عذاب پروردگارشان ايمن نمىتوانند بود.
وَٱلَّذِينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حَٰفِظُونَ ﴿29﴾
فولادوند
و كسانى كه دامن خود را حفظ مىكنند،
إِلَّا عَلَىٰٓ أَزْوَٰجِهِمْ أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَٰنُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُومِينَ ﴿30﴾
فولادوند
مگر بر همسران خود يا كنيزانشان كه [در اين صورت] مورد نكوهش نيستند.
فَمَنِ ٱبْتَغَىٰ وَرَآءَ ذَٰلِكَ فَأُو۟لَٰٓئِكَ هُمُ ٱلْعَادُونَ ﴿31﴾
فولادوند
و هر كس پا از اين [حد] فراتر نهد، آنان همان از حد درگذرندگانند.
وَٱلَّذِينَ هُمْ لِأَمَٰنَٰتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ رَٰعُونَ ﴿32﴾
فولادوند
و كسانى كه امانتها و پيمان خود را مراعات مىكنند.
وَٱلَّذِينَ هُم بِشَهَٰدَٰتِهِمْ قَآئِمُونَ ﴿33﴾
فولادوند
و آنان كه بر شهادتهاى خود ايستادهاند.
وَٱلَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ يُحَافِظُونَ ﴿34﴾
فولادوند
و كسانى كه بر نمازشان مداومت مىورزند.
أُو۟لَٰٓئِكَ فِى جَنَّٰتٍۢ مُّكْرَمُونَ ﴿35﴾
فولادوند
آنها هستند كه در باغهايى [از بهشت]، گرامى خواهند بود.
فَمَالِ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ قِبَلَكَ مُهْطِعِينَ ﴿36﴾
فولادوند
چه شده است كه آنان كه كفر ورزيدهاند، به سوى تو شتابان،
عَنِ ٱلْيَمِينِ وَعَنِ ٱلشِّمَالِ عِزِينَ ﴿37﴾
فولادوند
گروه گروه، از راست و از چپ [هجوم مىآورند]؟
أَيَطْمَعُ كُلُّ ٱمْرِئٍۢ مِّنْهُمْ أَن يُدْخَلَ جَنَّةَ نَعِيمٍۢ ﴿38﴾
فولادوند
آيا هر يك از آنان طمع مىبندد كه در بهشت پر نعمت درآورده شود؟
كَلَّآ ۖ إِنَّا خَلَقْنَٰهُم مِّمَّا يَعْلَمُونَ ﴿39﴾
فولادوند
نه چنين است. ما آنان را از آنچه [خود] مىدانند آفريديم.
فَلَآ أُقْسِمُ بِرَبِّ ٱلْمَشَٰرِقِ وَٱلْمَغَٰرِبِ إِنَّا لَقَٰدِرُونَ ﴿40﴾
فولادوند
[هرگز،] به پروردگار خاوران و باختران سوگند ياد مىكنم كه ما تواناييم،
عَلَىٰٓ أَن نُّبَدِّلَ خَيْرًۭا مِّنْهُمْ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ ﴿41﴾
فولادوند
كه به جاى آنان بهتر از ايشان را بياوريم؛ و بر ما پيشى نتوانند جست.
فَذَرْهُمْ يَخُوضُوا۟ وَيَلْعَبُوا۟ حَتَّىٰ يُلَٰقُوا۟ يَوْمَهُمُ ٱلَّذِى يُوعَدُونَ ﴿42﴾
فولادوند
پس بگذارشان ياوه گويند و بازى كنند تا روزى را كه وعده داده شدهاند ملاقات نمايند.
يَوْمَ يَخْرُجُونَ مِنَ ٱلْأَجْدَاثِ سِرَاعًۭا كَأَنَّهُمْ إِلَىٰ نُصُبٍۢ يُوفِضُونَ ﴿43﴾
فولادوند
روزى كه از گورها[ى خود] شتابان برآيند، گويى كه آنان به سوى پرچمهاى افراشته مى دوند.
خَٰشِعَةً أَبْصَٰرُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌۭ ۚ ذَٰلِكَ ٱلْيَوْمُ ٱلَّذِى كَانُوا۟ يُوعَدُونَ ﴿44﴾
فولادوند
ديدگانشان فرو افتاده، [غبار] مذلّت آنان را فرو گرفته است. اين است همان روزى كه به ايشان وعده داده مىشد.