بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ سَأَلَ سَآئِلٌۢ بِعَذَابٍۢ وَاقِعٍۢ ﴿1﴾
آیتی
پرسندهاى از عذابى پرسيد كه
لِّلْكَٰفِرِينَ لَيْسَ لَهُۥ دَافِعٌۭ ﴿2﴾
آیتی
بر كافران فرود خواهد آمد و كس آن را دفع نتواند كرد،
مِّنَ ٱللَّهِ ذِى ٱلْمَعَارِجِ ﴿3﴾
آیتی
از جانب خدا كه صاحب آسمانها.
تَعْرُجُ ٱلْمَلَٰٓئِكَةُ وَٱلرُّوحُ إِلَيْهِ فِى يَوْمٍۢ كَانَ مِقْدَارُهُۥ خَمْسِينَ أَلْفَ سَنَةٍۢ ﴿4﴾
آیتی
در روزى كه مقدارش پنجاه هزار سال است، فرشتگان و روح بدان جا فراروند.
فَٱصْبِرْ صَبْرًۭا جَمِيلًا ﴿5﴾
إِنَّهُمْ يَرَوْنَهُۥ بَعِيدًۭا ﴿6﴾
آیتی
ايشان آن روز را دور مىبينند.
وَنَرَىٰهُ قَرِيبًۭا ﴿7﴾
آیتی
و ما نزديكش مىبينيم.
يَوْمَ تَكُونُ ٱلسَّمَآءُ كَٱلْمُهْلِ ﴿8﴾
آیتی
روزى كه آسمان چون فلز گداخته گردد،
وَتَكُونُ ٱلْجِبَالُ كَٱلْعِهْنِ ﴿9﴾
وَلَا يَسْـَٔلُ حَمِيمٌ حَمِيمًۭا ﴿10﴾
آیتی
و هيچ خويشاوندى از حال خويشاوند خود نپرسد،
يُبَصَّرُونَهُمْ ۚ يَوَدُّ ٱلْمُجْرِمُ لَوْ يَفْتَدِى مِنْ عَذَابِ يَوْمِئِذٍۭ بِبَنِيهِ ﴿11﴾
آیتی
يكديگر را برابر چشمشان آرند. گناهكار دوست دارد كه خويشتن را بازخرد به فرزندانش،
وَصَٰحِبَتِهِۦ وَأَخِيهِ ﴿12﴾
وَفَصِيلَتِهِ ٱلَّتِى تُـْٔوِيهِ ﴿13﴾
آیتی
و عشيرهاش كه او را مكان داده است،
وَمَن فِى ٱلْأَرْضِ جَمِيعًۭا ثُمَّ يُنجِيهِ ﴿14﴾
آیتی
و همه آنها كه در روى زمينند، و نجات يابد.
كَلَّآ ۖ إِنَّهَا لَظَىٰ ﴿15﴾
آیتی
هرگز نه، كه آن شعله آتش است،
نَزَّاعَةًۭ لِّلشَّوَىٰ ﴿16﴾
تَدْعُوا۟ مَنْ أَدْبَرَ وَتَوَلَّىٰ ﴿17﴾
آیتی
هر كه را كه به حق پشت كرد و از فرمان سرپيچيد به خود مىخواند،
وَجَمَعَ فَأَوْعَىٰٓ ﴿18﴾
آیتی
و آن را كه گردمىآورد و مىاندوخت.
۞ إِنَّ ٱلْإِنسَٰنَ خُلِقَ هَلُوعًا ﴿19﴾
آیتی
هر آينه آدمى را حريص و ناشكيبا آفريدهاند.
إِذَا مَسَّهُ ٱلشَّرُّ جَزُوعًۭا ﴿20﴾
آیتی
چون شرى بدو رسد بيقرارى كند.
وَإِذَا مَسَّهُ ٱلْخَيْرُ مَنُوعًا ﴿21﴾
آیتی
و چون مالى به دستش افتد بخل مىورزد.
إِلَّا ٱلْمُصَلِّينَ ﴿22﴾
ٱلَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ دَآئِمُونَ ﴿23﴾
آیتی
آنان كه به نماز مداومت مىورزند،
وَٱلَّذِينَ فِىٓ أَمْوَٰلِهِمْ حَقٌّۭ مَّعْلُومٌۭ ﴿24﴾
آیتی
و آنان كه در اموالشان حقى است معين،
لِّلسَّآئِلِ وَٱلْمَحْرُومِ ﴿25﴾
وَٱلَّذِينَ يُصَدِّقُونَ بِيَوْمِ ٱلدِّينِ ﴿26﴾
آیتی
و كسانى كه روز قيامت را تصديق مىكنند،
وَٱلَّذِينَ هُم مِّنْ عَذَابِ رَبِّهِم مُّشْفِقُونَ ﴿27﴾
آیتی
و كسانى كه از عذاب پروردگارشان ترسانند،
إِنَّ عَذَابَ رَبِّهِمْ غَيْرُ مَأْمُونٍۢ ﴿28﴾
آیتی
كه از عذاب پروردگارشان در امان نتوانند بود،
وَٱلَّذِينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حَٰفِظُونَ ﴿29﴾
آیتی
و كسانى كه شرمگاه خويش نگه مىدارند،
إِلَّا عَلَىٰٓ أَزْوَٰجِهِمْ أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَٰنُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُومِينَ ﴿30﴾
آیتی
مگر براى همسرانشان يا كنيزانشان، كه در اين حال ملامتى بر آنها نيست.
فَمَنِ ٱبْتَغَىٰ وَرَآءَ ذَٰلِكَ فَأُو۟لَٰٓئِكَ هُمُ ٱلْعَادُونَ ﴿31﴾
آیتی
و آنان كه جز اين را بطلبند، متجاوزان هستند.
وَٱلَّذِينَ هُمْ لِأَمَٰنَٰتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ رَٰعُونَ ﴿32﴾
آیتی
و كسانى كه امانتها و عهدهاى خود را رعايت مىكنند،
وَٱلَّذِينَ هُم بِشَهَٰدَٰتِهِمْ قَآئِمُونَ ﴿33﴾
آیتی
و كسانى كه شهادت خويش به حق ادا مىكنند،
وَٱلَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ يُحَافِظُونَ ﴿34﴾
آیتی
و كسانى كه بر نمازهاشان مواظبت دارند،
أُو۟لَٰٓئِكَ فِى جَنَّٰتٍۢ مُّكْرَمُونَ ﴿35﴾
آیتی
اينان در بهشت، گرامى هستند.
فَمَالِ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ قِبَلَكَ مُهْطِعِينَ ﴿36﴾
آیتی
پس چيست كه كافران به سوى تو مىشتابند؟
عَنِ ٱلْيَمِينِ وَعَنِ ٱلشِّمَالِ عِزِينَ ﴿37﴾
آیتی
دستهدسته از جانب چپ و از جانب راست.
أَيَطْمَعُ كُلُّ ٱمْرِئٍۢ مِّنْهُمْ أَن يُدْخَلَ جَنَّةَ نَعِيمٍۢ ﴿38﴾
آیتی
آيا هر يك از ايشان طمع مىورزد كه به بهشت پرنعمت داخل شود؟
كَلَّآ ۖ إِنَّا خَلَقْنَٰهُم مِّمَّا يَعْلَمُونَ ﴿39﴾
آیتی
هرگز نه، آنها خود مىدانند كه از چه چيز آنها را آفريدهايم.
فَلَآ أُقْسِمُ بِرَبِّ ٱلْمَشَٰرِقِ وَٱلْمَغَٰرِبِ إِنَّا لَقَٰدِرُونَ ﴿40﴾
آیتی
پس سوگند به پروردگار مشرقها و مغربها كه ما تواناييم
عَلَىٰٓ أَن نُّبَدِّلَ خَيْرًۭا مِّنْهُمْ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ ﴿41﴾
آیتی
كه به جاى آنها مردمى بهتر بياوريم و در اين كار ناتوان نيستيم.
فَذَرْهُمْ يَخُوضُوا۟ وَيَلْعَبُوا۟ حَتَّىٰ يُلَٰقُوا۟ يَوْمَهُمُ ٱلَّذِى يُوعَدُونَ ﴿42﴾
آیتی
پس بگذارشان تا به بيهودگى درآيند و به بازيچه، تا به آن روزى كه وعدهشان دادهايم برسند.
يَوْمَ يَخْرُجُونَ مِنَ ٱلْأَجْدَاثِ سِرَاعًۭا كَأَنَّهُمْ إِلَىٰ نُصُبٍۢ يُوفِضُونَ ﴿43﴾
آیتی
روزى كه شتابان از قبرها به درآيند، چنان كه گويى نزد بتان مىشتابند.
خَٰشِعَةً أَبْصَٰرُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌۭ ۚ ذَٰلِكَ ٱلْيَوْمُ ٱلَّذِى كَانُوا۟ يُوعَدُونَ ﴿44﴾
آیتی
وحشت بر چشمانشان مستولى شده و به خوارى افتادهاند: اين است همان روزى كه آنها را وعده داده بودند.