اوست کسی که، از میان اهل کتاب کسانی را که کافر شدند در نخستین جمع (از مدینه) بیرون راند، (حال آنکه) گمان نمیکردید که بیرون روند و خودشان همواره گمان داشتند که دژهایشان از (عذاب) خدا نگهبانشان است. پس خدا از جایی که هرگز گمان نمیکردند بر آنان درآمد و در دلهایشان بیم افکند، در حالی که خودشان به دستهای خودشان و دستهای مؤمنان خانههای خود را خراب میکنند. پس ای صاحبنظران! عبرت گیرید.
و آنچه را خدا از آنان (به رسم غنیمت) بر پیامبر خود برگردانید، شما (برای تصاحب آن) اسب یا سواری (دگری) بر آن نتاختید. ولی خدا فرستادگانش را بر هر که بخواهد چیره میگرداند. و خدا بر هر چیزی بس تواناست.
آنچه خدا از (دارایی) ساکنان آن قریهها بر پیامبرش برگردانید، از آنِ خدا و از آنِ پیامبرش و از آنِ خویشاوندان نزدیکتر(ش) و (برای) یتیمان و بینوایان و در راه مانده(ها) است، تا میان توانگرانتان دست به دست نگردد. و آنچه را فرستاده(ی او) برایتان آورد (هم) آن را بگیرید، و از آنچه شما را از آن بازداشت، باز ایستید. و از خدا پروا بدارید که خدا سختکیفر است.
(این غنایم، نخست) اختصاص به بینوایان از مهاجران دارد که از دیارشان و اموالشان رانده شدند، در حالیکه فضلی از خدا و خشنودیای از او میجویند و خدا و پیامبرش را یاری میکنند. اینان (هم)اینان راستانند.
و (نیز) کسانی که پیش از مهاجران در مدینه جای امان و ایمان گرفتهاند (و) هر کس را سوی آنان کوچ کرده دوست دارند، و نسبت به آنچه به ایشان داده شده است در سینههایشان نیازی نمییابند، و هر چند برای خودشان احتیاجی مبرم باشد، آنها را بر خودشان مقدّم میدارند. و هر کس از خسّت نفس خود مصون مانَد، ایشان (هم) ایشان (راستکاران و) رستگارکنندگانند.
و (نیز) کسانی که بعد از آنان [:مهاجران و انصار] آمدند گویند: «پروردگارمان! برایمان و برای آن برادرانمان که در ایمان آوردن بر ما پیشی گرفتند بپوشان، و در دلهایمان نسبت به کسانی که ایمان آوردهاند (هیچ گونه) کینهای وامگذار. پروردگارمان! راستی که تو مهربانِ رحمتگر بر ویژگانی.»
آیا فراسوی کسانی که دورویی کردند ننگریستی (که) به برادرانشان از اهل کتاب - که کافر شدند - میگویند: «اگر همانا اخراج شدید، همواره با شما بیچون بیرون خواهیم آمد و دربارهی شما هرگز از کسی فرمان نخواهیم برد و اگر کشتار شدید بهراستی حتماً یاریتان خواهیم کرد.» و خدا گواهی میدهد که همانا آنان، بس دروغگویانند.
بهراستی اگر (یهودیان) اخراج شوند، آنان با ایشان بیرون نخواهند رفت و اگر کشتار شدند، (منافقان) آنان را یاری نخواهند کرد و اگر (هم) یاریشان کنند بیچون (در جنگ) بیامان پشت خواهند کرد (و) سپس یاری نمیشوند.
آنان، دستهجمعی - جز در قریههایی که دارای استحکاماتی است، یا از پشت دیوارها- با شما کشتار نمیکنند. گرفتاریشان میان خودهاشان سخت است. آنان را متّحد میپنداری حال آنکه دلهایشان پراکنده است، زیرا آنان گروهیاند که درنمییابند (و نمیفهمند).
هان ای کسانی که ایمان آوردید! از خدا پروا بدارید و هر کس باید بنگرد که برای فردایی از پیش چه فرستاده است، و (باز) از خدا پروا بدارید خدا همواره به آنچه میکنید بسی آگاه است.
اگر این قرآن را بر کوهی فرو میفرستادیم، همواره آن کوه را از بیم خدا فروتن (و) از هم پاشیده میدیدی. و این مَثَلها را برای مردمان میزنیم، شاید آنان بیندیشند.
او خدایی است که جز او معبودی نیست؛ همان فرمانروای دارای قداست و پاکی بسیار، امندهندهی پناهندگان، نگهبان (آفریدگان)، عزیز، پیونددهندهی گسستهها (و) متکبّر (به حقیقت کبریایی راستین). پاک است خدا از آنچه با او شریک میگردانند.