بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ هَلْ أَتَىٰكَ حَدِيثُ ٱلْغَٰشِيَةِ ﴿1﴾
صادقی تهرانی
آیا تو را داستان (حادثهی فراگیر) بس پوشنده(ی چهرهها) رسیده است؟
Text size
Compare Al-Ghashiyah in Persian
Compare up to three translations verse by verse.
وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍ خَٰشِعَةٌ ﴿2﴾
صادقی تهرانی
در چنان روزی، چهرههایی زبونند؛
عَامِلَةٌۭ نَّاصِبَةٌۭ ﴿3﴾
صادقی تهرانی
تلاشکنندهی رنجبرندهاند؛
تَصْلَىٰ نَارًا حَامِيَةًۭ ﴿4﴾
صادقی تهرانی
آتشی بس سوزان را شعله زنند؛
تُسْقَىٰ مِنْ عَيْنٍ ءَانِيَةٍۢ ﴿5﴾
صادقی تهرانی
از چشمهای داغ (و) جوشان لبریز، نوشانیده شوند؛
لَّيْسَ لَهُمْ طَعَامٌ إِلَّا مِن ضَرِيعٍۢ ﴿6﴾
صادقی تهرانی
خوراکی جز آنچه به تضرعشان آوَرَد ندارند؛
لَّا يُسْمِنُ وَلَا يُغْنِى مِن جُوعٍۢ ﴿7﴾
صادقی تهرانی
(خوراکی که) نه فربه کند و نه از گرسنگی بینیاز کند؛
وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۢ نَّاعِمَةٌۭ ﴿8﴾
صادقی تهرانی
در آن روزگاران چهرههایی شادابند؛
لِّسَعْيِهَا رَاضِيَةٌۭ ﴿9﴾
صادقی تهرانی
برای کوشش خود خشنودند؛
فِى جَنَّةٍ عَالِيَةٍۢ ﴿10﴾
صادقی تهرانی
در بهشتی بالا و والایند؛
لَّا تَسْمَعُ فِيهَا لَٰغِيَةًۭ ﴿11﴾
صادقی تهرانی
سخن بیهودهای در آنجا نشنوند؛
فِيهَا عَيْنٌۭ جَارِيَةٌۭ ﴿12﴾
صادقی تهرانی
در آن چشمهای روان است؛
فِيهَا سُرُرٌۭ مَّرْفُوعَةٌۭ ﴿13﴾
صادقی تهرانی
در آن تختهایی بلند است؛
وَأَكْوَابٌۭ مَّوْضُوعَةٌۭ ﴿14﴾
صادقی تهرانی
و قدحهایی بیدسته نهاده شده؛
وَنَمَارِقُ مَصْفُوفَةٌۭ ﴿15﴾
صادقی تهرانی
و نازبالشهایی پهلوی هم، چیده شده؛
وَزَرَابِىُّ مَبْثُوثَةٌ ﴿16﴾
صادقی تهرانی
و فرشهایی (زربفت)، پراکنده و گسترده.
أَفَلَا يَنظُرُونَ إِلَى ٱلْإِبِلِ كَيْفَ خُلِقَتْ ﴿17﴾
صادقی تهرانی
آیا پس به شتر نمینگرند، (که) چگونه آفریده شده؟
وَإِلَى ٱلسَّمَآءِ كَيْفَ رُفِعَتْ ﴿18﴾
صادقی تهرانی
و سوی آسمان که چگونه برافراشته شده؟
وَإِلَى ٱلْجِبَالِ كَيْفَ نُصِبَتْ ﴿19﴾
صادقی تهرانی
و سوی کوهها که چگونه (بر زمین) نصب شدهاند؟
وَإِلَى ٱلْأَرْضِ كَيْفَ سُطِحَتْ ﴿20﴾
صادقی تهرانی
و به زمین که چگونه گسترده شده؟
فَذَكِّرْ إِنَّمَآ أَنتَ مُذَكِّرٌۭ ﴿21﴾
صادقی تهرانی
پس یادآور باش که تو، تنها، یادآورندهای (و)
لَّسْتَ عَلَيْهِم بِمُصَيْطِرٍ ﴿22﴾
صادقی تهرانی
بر آنان تسلّطی نداری.
إِلَّا مَن تَوَلَّىٰ وَكَفَرَ ﴿23﴾
صادقی تهرانی
مگر کسی که روی گردانید و کفر ورزید.
فَيُعَذِّبُهُ ٱللَّهُ ٱلْعَذَابَ ٱلْأَكْبَرَ ﴿24﴾
صادقی تهرانی
پس خدا او را به بزرگترین عذاب تعذیب کند.
إِنَّ إِلَيْنَآ إِيَابَهُمْ ﴿25﴾
صادقی تهرانی
بیگمان بازگشت آنان تنها سوی ماست.
ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا حِسَابَهُم ﴿26﴾
صادقی تهرانی
سپس حسابشان بیامان تنها بر ماست.