Compare up to three translations verse by verse.
[ای پیامبر!] از تو دربارهی اَنفال [غنائم جنگی و اموال عمومی] میپرسند. بگو: «اَنفال، از آنِ خدا و پیامبر است. پس، از خداوند پروا کنید و [روابط] میان خودتان را اصلاح کنید و اگر ایمان دارید، از خدا و رسولش اطاعت کنید.»
مؤمنان، تنها کسانی هستند که هرگاه نام خدا برده شود، دلهایشان [از عظمت او] لرزان شود و هر گاه آیات خدا بر آنان تلاوت شود، ایمانشان را میافزاید و تنها بر پروردگارشان توکل میکنند.
آنان که نماز را بر پا میدارند و از آنچه به ایشان روزی دادهایم، انفاق میکنند.
آنان، همان مؤمنان حقیقی هستند. برای آنان نزد پروردگارشان درجات و آمرزش و روزیِ سخاوتمندانه و نیکوست.
[ناخشنودی بعضی مسلمانان از تقسیم غنائم،] همانند آن [زمانی] است که پروردگارت تو را [برای جنگ بدر،] از خانهات به حقّ خارج کرد، در حالیکه گروهی از مؤمنان [از حضور در جنگ] ناخشنود بودند.
آنان دربارهی حقّ [بودنِ جنگ بدر]، پس از آن که روشن شده بود، با تو مجادله میکنند. [چنان که] گویی به سوی مرگ رانده میشوند و [نابودی خود را] مینگرند.
و [به یاد آورید] زمانی که خداوند شما را وعده میداد که یکی از دو گروه [کاروان تجارتی، یا لشکر دشمن،] از آنِ شما خواهد بود و شما دوست داشتید گروه غیر مسلّح، در اختیارتان قرار گیرد. در حالی که خداوند میخواهد حقّ را با کلمات [و سنّتهای] خویش استوار ساخته، ریشهی کفّار را برکند. [از این رو، شما را در بدر پیروز ساخت.]
تا حقّ را استوار و باطل را نابود سازد، هر چند مجرمان خوش نداشته باشند.
[به یاد آورید] زمانی که [در جنگ بدر،] از پروردگارتان فریادرسی میطلبیدید، پس او دعا و خواستهی شما را اجابت کرد [و فرمود:] «من یاریدهنده شما با فرستادن هزار فرشته پیاپی هستم.»
و خداوند، آن [نزول فرشتگان] را تنها برای بشارت و اینکه دلهایتان با آنان آرامش یابد، قرار داد و نصرت و پیروزی، فقط از سوی خداست. [پس به قدرت خود و امداد فرشتگان هم تکیه نکنید.] همانا خداوند، شکستناپذیرِ حکیم است.
[به یاد آورید] زمانی که [خداوند] از سوی خود برای آرامش شما، خوابی سبک بر شما مسلّط ساخت و از آسمان بارانی بر شما فرستاد تا شما را با آن پاک کند و پلیدی شیطان را از شما بزداید و دلهای شما را محکم و گامهایتان را با آن استوار سازد.
[به یاد آور] زمانی که پروردگارت به فرشتگان وحی کرد که من با شمایم، پس شما افراد با ایمان را تقویت کنید، من نیز به زودی در دلهای کافران، رعب و ترس خواهم افکند. پس فراز گردنها را بزنید و همهی سرانگشتانشان را قطع کنید.
آن [فرمان]، به جهت آن بود که آنان در برابر خدا و پیامبرش گردنکشی کردند و هر کس با خدا و پیامبرش در افتد و مخالفت کند، خداوند دارای کیفری سخت است.
آن است [کیفر ما در دنیا]، پس بچشید آن را و [بدانید] عذاب دوزخ برای کافران [مهیا] است.
ای کسانی که ایمان آوردهاید! هرگاه با انبوه کافران برخورد کردید، به آنان پشت نکنید و مگریزید.
و جز آنها که کنارهگیریشان برای ساز و برگ نبرد مجدّد، یا پیوستن به گروه دیگری از مسلمانان باشد، هر کس در روز جنگ، پشت به دشمن کند، قطعاً مورد خشم خدا قرار میگیرد و جایگاه او جهنّم است و چه بد سرانجامی است!
شما کفّار را نکشتید؛ بلکه خداوند آنها را به قتل رساند. [ای پیامبر!] آنگاه که تیر افکندی، تو نیافکندی؛ بلکه خدا افکند [تا کافران را بترساند] و تا مؤمنان را از سوی خویش، به آزمونی نیکو بیازماید، زیرا خداوند بسیار شنوا و داناست.
آن، [لطف خدا بود.] و خدا، سستکننده نیرنگ کافران است.
اگر [شما کافران!] در انتظار فتح و پیروزی [اسلام] بودید، که آن فتح آمد [و حقّانیت اسلام آشکار شد] و اگر دست بردارید، برایتان بهتر است و اگر [به کفر و عناد] برگردید، [ما هم به سوی قهر] برمیگردیم و هرگز گروه شما، هر چند بسیار باشد، به کارتان نخواهد آمد، چرا که خداوند با مؤمنان است.
ای کسانی که ایمان آوردهاید! از خدا و فرستادهی او اطاعت کنید و در حالی که [سخنان او را] میشنوید، از وی سرپیچی نکنید.
و مثل کسانی نباشید که گفتند: «شنیدیم!» ولی [در حقیقت] نمیشنیدند.
بدترینِ جنبندگان نزد خداوند، [کسانی هستند که نسبت به شنیدن حقّ] کر، [و نسبت به گفتن حقّ] لالند، آنها که خردورزی نمیکنند.
و اگر خداوند خیری در آنان میدانست، شنوایشان میساخت، ولی اگر شنوایشان میساخت، باز هم سرپیچی کرده، روی میگرداندند.
ای کسانی که ایمان آوردهاید! هرگاه خدا و رسول، شما را به چیزی که حیاتبخشِ شماست، دعوت میکنند، بپذیرید و بدانید خداوند، میان انسان و دل او حایل میشود و [بدانید که] به سوی او محشور میشوید.
و بترسید از فتنهای که تنها دامنگیر ستمگرانِ شما نمیشود، [بلکه هر که را در مقابل ستمگران سکوت کند، فرامیگیرد] و بدانید که خداوند سختکیفر است.
و به یاد آورید زمانی را که شما کم بودید و در زمین [مکه] مستضعف بودید. میترسیدید مردم شما را بربایند. پس [خداوند در مدینه] پناهتان داد و با یاری خویش، شما را نیرومند کرد و از پاکیزهها به شما روزی داد، باشد که شما شکرگزاری کنید.
ای کسانی که ایمان آوردهاید! به خدا و پیامبر خیانت نکنید و آگاهانه به امانتهای خود خیانت نورزید.
و بدانید که اموال و فرزندانتان آزمایشی [برای شما] هستند و البتّه نزد خداوند [برای کسانی که از عهده آزمایش برآیند]، پاداشی بزرگ است.
ای کسانی که ایمان آوردهاید! اگر تقوای الهی پیشه کنید، خداوند برایتان فرقانی [که نیروی شناخت حقّ از باطل باشد،] قرار میدهد و بدیهایتان را میپوشاند و شما را میآمرزد و خداوند صاحب فضل و بخشش بزرگ است.
و [به یاد آور] زمانی که کافران درباره تو نقشه میکشیدند تا تو را زندانی کنند، یا تو را بکشند یا [از مکه] تبعید کنند و آنان نقشه میکشیدند و خدا هم تدبیر میکرد و خداوند، بهترینِ تدبیرکنندگان است.
و هرگاه آیات ما بر آنان تلاوت شود، میگویند: «شنیدیم، ما نیز اگر بخواهیم، قطعاً مانند این قرآن را بیان میکنیم. این، جز افسانههای پیشینیان نیست!»
و [به یاد آور] زمانی که مخالفان گفتند: «خدایا! اگر این [اسلام وقرآن] همان حقِّ از جانب توست، پس بر ما از آسمان سنگهایی ببار یا عذابی دردناک برای ما بیاور!»
و[لی] تا تو در میان مردم هستی، خداوند بر آن نیست که آنان را عذاب کند و تا آنان استغفار میکنند، خداوند عذاب کننده آنان نیست.
و چرا خداوند آنها را عذاب نکند؟ با این که آنان [مردم را] از مسجدالحرام باز میدارند، در حالی که سرپرست آنجا نیستند. جز افراد پرهیزکار، دیگران حقّ تولیت و سرپرستی آن را ندارند؛ ولی بیشترشان نمیدانند.
[دعا و] نمازشان نزد خانه [کعبه]، جز سوتکشیدن و کفزدن نبود. پس به خاطر آن که کفر میورزیدید، عذاب [الهی را] بچشید.
آنان که کافر شدند، اموال خود را صرف میکنند تا از راه خدا جلوگیری کنند. در آینده نیز این گونه خرجها را خواهند داشت، سپس [اموال هزینه شده] مایهی حسرت آنان میگردد و آنگاه شکست میخورند و آنان که کافر شدند، به سوی دوزخ محشور خواهند شد.
[این حسرت، شکست و عذاب،] برای آن است که خداوند، ناپاک را از پاک جدا کند و پلیدیها را بر هم نهد و همه را متراکم سازد و در دوزخ قرار دهد، آنان همان زیانکارانند.
[ای پیامبر!] به کافران بگو اگر [از مخالفت] دست بردارند، گذشتهی آنان بخشوده میشود و اگر [به روش سابق خود] برگردند، مسلماً سنّت الهی در برخورد با گذشتگان، [دربارهی آنان نیز] جاری است.
و با آنان بجنگید تا فتنهای [از کفر و شرک] بر جای نماند و دین، یکسره برای خدا باشد. پس اگر [از کفر خود] دست کشیدند، خداوند به آنچه انجام میدهند، بیناست.
و اگر [باز هم] سرپیچی کنند و روی بگردانند، بدانید که خداوند، مولا و سرپرست شماست. چه خوش مولایی و چه نیکو یاوری است!
و اگر به خداوند و آنچه بر بندهی خود، روز جدایی [حقّ از باطل]، روز درگیریِ دو گروه [با ایمان و بیایمان در جنگ بدر،] نازل کردیم، ایمان دارید، بدانید که هرچه غنیمت گرفتید، خمس آن برای خداوند و رسولخدا و خویشاوندان [او، اهلبیت] و یتیمان و بینوایان و در راهماندگان [از سادات] است و خداوند بر هر چیزی تواناست.
آنگاه که شما در کنارهی نزدیکتر [به مدینه] بودید و [آنها که همراه ابوجهل از مکه آمده بودند،] در کناره دورتر [از مدینه] و کاروان [تجاری قریش به سرپرستی ابوسفیان] از شما فروتر [و دورتر که توانست بگریزد.] و اگر با هم وعده [جنگ] میگذاشتید، در مورد مکان وعدهگاه خلاف میکردید، [زیرا میدانستید در چنین موقعیتی شما شکست میخورید] ولی [شما در برابر عمل انجام شده قرار گرفتید] تا خدا کاری را که میخواست، تحقّق بخشد، هر کس هلاک میشود، از روی حجّت و آگاهی هلاک شود و هر کس [به هدایت] حیات یافت، از روی دلیل، حیات یابد و خداوند شنوا و داناست.
[ای پیامبر! به یاد آور] زمانی که خداوند، عدد آنان را در خوابت، به تو اندک نشان داد و اگر [خداوند] آنان را زیاد نشان میداد، حتماً سست میشدید و قطعاً در کار [جنگ] نزاع میکردید؛ ولی او [شما را از این سستی و نزاع] سالم نگاه داشت. خداوند به آنچه در سینههاست، آگاه است.
و [به یاد آورید] زمانی که چون با دشمن برخورد کردید، خداوند دشمنان را در نظر شما کم جلوه داد [تا با جرأت حمله کنید] و شما را نیز در دیدگاه آنان اندک نشان داد [تا از کفّار مکه، کمک نخواهند]. این کار برای آن بود که خداوند کاری را که میبایست انجام شود، تحقّق بخشد و همهی کارها به خدا باز میگردد.
ای کسانی که ایمان آوردهاید! هرگاه با گروهی [از دشمن] روبرو شدید، ثابتقدم باشید و خدا را بسیار یاد کنید، تا رستگار شوید.
و از خداوند و فرستادهاش اطاعت کنید و با یکدیگر نزاع نکنید که سست میشوید و مهابت و قوّتتان از بین میرود و صبر کنید. خداوند با صابران است.
و مثل کسانی نباشید که از روی سرمستی و خودنمایی و غرور و ریا در برابر مردم، از خانههای خود [به سوی جبهه] خارج شدند و مردم را از راه خدا بازمیداشتند و حال آن که خداوند، به آنچه انجام میدهند، احاطه دارد.
و [به یادآور] زمانی که شیطان، کارهای مشرکان را در نظرشان زیبا جلوه داد و گفت: «امروز هیچ کس از مردم، بر شما غالب نخواهد شد و من نیز در کنار شما و پناهِ شمایم.» امّا همین که دو لشکر با هم درآویختند، شیطان به عقب برگشت و گفت: «من از شما بیزارم. من چیزی را میبینم که شما نمیبینید. من از خدا بیم دارم و خداوند سختکیفر است.»
[به یاد آور] زمانی که منافقان و بیماردلان [درباره مسلمانان] میگفتند: «آنان را دینشان مغرور کرده است. [که بیپروا حمله میکنند.» غافل از آن که مسلمین بر خدا توکل نمودهاند.] و کسی که بر خدا توکل کند، پس قطعاً خداوند شکستناپذیرِ حکیم است.
و [ای پیامبر!] اگر ببینی آن هنگام که فرشتگان، جان کافران را میگیرند؛ بر چهرهها و پشتهای آنان میزنند [و میگویند:] «بچشید عذاب سوزان را!»
این [کیفر]، دستاورد کارهای پیشین شماست و شکی نیست که خداوند بر بندگانش ستمگر نیست.
[ای پیامبر! روش کافران زمان تو،] مانند روش فرعونیان و کفّار پیش از آنان است که به آیات خداوند کفر ورزیدند. خداوند نیز به کیفر گناهانشان، آنان را گرفتار کرد. قطعاً خداوند، نیرومندِ سختکیفر است.
آن [کیفر] بدین سبب است که خداوند، نعمتی را که به قومی عطا کرده، تغییر نمیدهد، مگر آن که آنان، آنچه را در خودشان است، تغییر دهند و خداوند، بسیار شنوا و داناست.
[ای پیامبر! روحیهی مردمِ زمان تو،] همچون خوی و روش فرعونیان و کسانی است که پیش از آنان بودند. آیات پروردگارشان را تکذیب کردند. ما نیز به سزای گناهانشان، هلاکشان ساختیم و فرعونیان را غرق کردیم و همگی ستمگر بودند.
قطعاً بدترینِ جنبندگان نزد خداوند، آنانند که کافر شدند، پس آنان ایمان نمیآورند.
کسانی که از ایشان پیمان گرفتهای، سپس پیمان خود را هر بار میشکنند و اهل تقوا و پروا نیستند.
پس [ای پیامبر!] هرگاه در جنگ به آنان دست یافتی، [با برخوردهای قاطع،] افراد پشت جبههی آنان را به وحشت افکن و متفرّق ساز! باشد که پند گیرند [و دست از توطئه بردارند].
و اگر خوف آن داشتی که گروهی [در پیمان] خیانت کنند، تو نیز عهدشان را به سوی آنان بینداز [و به آنان اعلام کن که همانند خودشان عمل خواهی کرد]. خداوند خائنان را دوست ندارد.
و آنان که کفر ورزیدهاند، گمان نکنند که پیش افتادهاند، زیرا آنها نمیتوانند [ما را] ناتوان کنند.
و برای [آمادگیِ مقابله با] دشمنان، هر چه میتوانید از نیرو و از اسبان سواری فراهم کنید، تا دشمن خدا و دشمن خودتان و نیز [دشمنانی] غیر از اینان، که شما آنان را نمیشناسید، ولی خداوند آنها را میشناسد، به وسیلهی آن بترسانید و در راه خدا هرچه انفاق کنید، پاداش کامل آن به شما میرسد و به شما ستم نخواهد شد.
و اگر [دشمنان] به صلح تمایل داشتند، [تو نیز] تمایل نشان بده و بر خداوند توکل کن. همانا او شنوا و داناست.
و اگر بخواهند با تو نیرنگ کنند، قطعاً خداوند تو را بس است. اوست که با امدادهای خویش و حمایت مؤمنان، تو را یاری کرده است.
و [خداوند] میان دلهای مؤمنان الفت داد. اگر تو همهی آنچه را در زمین است، خرج میکردی، نمیتوانستی میان قلوبشان محبّت و الفت پدید آوری؛ ولی خداوند میان آنان پیوند داد، چرا که او شکستناپذیر و حکیم است.
ای پیامبر! برای تو [حمایت] خداوند و پیروان با ایمانت کافی است [و نیازی به حمایت دیگران نداری].
ای پیامبر! مؤمنان را بر پیکار [با کفّار] تشویق کن. اگر بیست نفر از شما پایدار باشند، بر دویست نفر پیروز میشوند و اگر از شما صد نفر [مقاوم] باشند، بر هزار نفر از کافران غلبه مییابند، زیرا آنان گروهی هستند که [آثار ایمان را] نمیفهمند.
اکنون خداوند، [در امر جهاد] بر شما تخفیف داد و معلوم داشت که در شما ضعف راه یافته است. پس اگر صد نفر از شما پایدار باشند، بر دویست نفر پیروز میشوند و اگر از شما هزار نفر باشند، بر دو هزار نفر با خواست خداوند پیروز میشوند و خداوند با صابران است.
هیچ پیامبری حقِّ اسیر گرفتن ندارد، مگر بعد از آن که در آن سرزمین، غلبه کامل یابد. شما به فکر متاع زودگذر دنیا هستید، ولی خداوند [برای شما] آخرت را میخواهد و خداوند، شکستناپذیر و حکیم است.
اگر حکم ازلیِ خداوند نبود [که بدون ابلاغ، هیچ امّتی را کیفر ندهد]، به خاطر آنچه [از اسیران که نابجا] گرفتید، عذابی بزرگ به شما میرسید.
پس، از آنچه غنیمت گرفتید، که حلال و پاکیزه است، مصرف نمایید و از خداوند پروا کنید، خداوند، آمرزنده و مهربان است.
ای پیامبر! به اسیرانی که در دست شمایند، بگو: «اگر خداوند در دلهای شما خیری بداند، بهتر از آنچه از شما گرفته شده است، به شما خواهد داد [و مسلمان خواهید شد] و گناهانتان را میبخشاید و خداوند بخشاینده و مهربان است.»
و اگر [اسیران] بخواهند به تو خیانت کنند، از پیش هم، به خدا خیانت کردهاند. پس خداوند [تو را] بر آنان غلبه و تسلّط داد و خداوند، دانا و حکیم است.
کسانی که ایمان آوردند و هجرت نمودند و با اموال و جانهایشان در راه خدا جهاد کردند و آنان که [مجاهدان و مهاجران را] پناه دادند و یاری کردند، آنان دوستدار و حامی و همپیمان یکدیگرند. امّا کسانی که ایمان آوردند، ولی هجرت نکردند، حقّ هیچگونه دوستی و حمایت از آنان را ندارید، تا آن که هجرت کنند و اگر [مؤمنانِ تحت فشار، برای حفظ دینشان] از شما یاری طلب کردند، بر شماست که یاریشان کنید، مگر در برابر قومی که میان شما و آنان پیمان [ترک مخاصمه] است و خداوند به آنچه انجام میدهید، بیناست.
و کسانی که کفر ورزیدند، یاران یکدیگرند. اگر شما [هم میان خود، همبستگی] نداشته باشید، فتنه و فساد بزرگی در زمین واقع خواهد شد.
و کسانی که ایمان آوردند و هجرت کردند و در راه خدا جهاد نمودند و کسانی که پناه دادند و یاری کردند، همانان مؤمنان واقعیاند. برای آنان آمرزش و روزی شایسته و کریمانهای است.
و کسانی که بعداً ایمان آوردند و همراه شما هجرت و جهاد کردند، آنان از شمایند و در قانون الهی، خویشاوندان نسبت به یکدیگر اولویت دارند. خداوند به هر چیزی بسیار داناست.