بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ عَبَسَ وَتَوَلَّىٰٓ ﴿1﴾
مجتبوی
روى در هم كشيد و رخ برتافت
Text size
Compare 'Abasa in Persian
Compare up to three translations verse by verse.
أَن جَآءَهُ ٱلْأَعْمَىٰ ﴿2﴾
مجتبوی
چون آن نابينا به سويش آمد.
وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّهُۥ يَزَّكَّىٰٓ ﴿3﴾
مجتبوی
و تو چه دانى شايد او به پاكى گرايد- به سبب آنچه شنود-.
أَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ ٱلذِّكْرَىٰٓ ﴿4﴾
مجتبوی
يا پند گيرد و آن پند سودش دهد.
أَمَّا مَنِ ٱسْتَغْنَىٰ ﴿5﴾
مجتبوی
اما آن كه بىنياز است- به مال و جاه-
فَأَنتَ لَهُۥ تَصَدَّىٰ ﴿6﴾
مجتبوی
پس تو بدو روى مىآرى و به او مىپردازى!
وَمَا عَلَيْكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ ﴿7﴾
مجتبوی
و چيست بر تو- تو را چه زيان دارد- كه [آن كافر] پاكى نورزد؟- يا: و تو را باكى نيست كه او پاكى نمىورزد-.
وَأَمَّا مَن جَآءَكَ يَسْعَىٰ ﴿8﴾
مجتبوی
و اما آن كه با كوشش و شتاب نزد تو آمده،
وَهُوَ يَخْشَىٰ ﴿9﴾
مجتبوی
در حالى كه [از خداى] مىترسد،
فَأَنتَ عَنْهُ تَلَهَّىٰ ﴿10﴾
مجتبوی
پس تو از او [به ديگرى] مىپردازى.
كَلَّآ إِنَّهَا تَذْكِرَةٌۭ ﴿11﴾
مجتبوی
همانا اين [آيات قرآن] يادآورى و پندى است- براى آدميان-
فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ ﴿12﴾
مجتبوی
پس هر كه خواهد، آن را ياد كند و پند گيرد.
فِى صُحُفٍۢ مُّكَرَّمَةٍۢ ﴿13﴾
مجتبوی
[آنها] در دفترهايى است گرامىداشته،
مَّرْفُوعَةٍۢ مُّطَهَّرَةٍۭ ﴿14﴾
مجتبوی
بلندپايه و پاكيزه- از عيب و بيهوده و دروغ و از دستهاى شياطين-
بِأَيْدِى سَفَرَةٍۢ ﴿15﴾
مجتبوی
در دست سفيرانى
كِرَامٍۭ بَرَرَةٍۢ ﴿16﴾
مجتبوی
بزرگوار و نيكوكار.
قُتِلَ ٱلْإِنسَٰنُ مَآ أَكْفَرَهُۥ ﴿17﴾
مجتبوی
مردهباد آدمى، چه كافر و ناسپاس است!
مِنْ أَىِّ شَىْءٍ خَلَقَهُۥ ﴿18﴾
مجتبوی
او را از چه چيز آفريد؟
مِن نُّطْفَةٍ خَلَقَهُۥ فَقَدَّرَهُۥ ﴿19﴾
مجتبوی
از نطفهاى آفريدش پس به اندازهاش نهاد.
ثُمَّ ٱلسَّبِيلَ يَسَّرَهُۥ ﴿20﴾
مجتبوی
سپس راه [به ايمان و طاعت] را برايش آسان ساخت.
ثُمَّ أَمَاتَهُۥ فَأَقْبَرَهُۥ ﴿21﴾
مجتبوی
سپس او را بميرانيد و در گور كرد.
ثُمَّ إِذَا شَآءَ أَنشَرَهُۥ ﴿22﴾
مجتبوی
سپس آنگاه كه بخواهد او را برانگيزد- باز زنده گرداند-.
كَلَّا لَمَّا يَقْضِ مَآ أَمَرَهُۥ ﴿23﴾
مجتبوی
نه چنين است كه هنوز آنچه را [خدا] به او فرمان داده نگزارده و بجاى نياورده است.
فَلْيَنظُرِ ٱلْإِنسَٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦٓ ﴿24﴾
مجتبوی
پس آدمى بايد به خوراك خود بنگرد- تا عبرت گيرد-.
أَنَّا صَبَبْنَا ٱلْمَآءَ صَبًّۭا ﴿25﴾
مجتبوی
همانا ما آب [باران] را فرو ريختيم فروريختنى
ثُمَّ شَقَقْنَا ٱلْأَرْضَ شَقًّۭا ﴿26﴾
مجتبوی
سپس زمين را [با سر برآوردن گياهان] بشكافتيم شكافتنى.
فَأَنۢبَتْنَا فِيهَا حَبًّۭا ﴿27﴾
مجتبوی
پس در آن دانهها رويانيديم
وَعِنَبًۭا وَقَضْبًۭا ﴿28﴾
مجتبوی
و انگور و سبزى،
وَزَيْتُونًۭا وَنَخْلًۭا ﴿29﴾
مجتبوی
و درخت زيتون و خرما،
وَحَدَآئِقَ غُلْبًۭا ﴿30﴾
مجتبوی
و بوستانهاى پر درخت،
وَفَٰكِهَةًۭ وَأَبًّۭا ﴿31﴾
مجتبوی
و ميوه و علف،
مَّتَٰعًۭا لَّكُمْ وَلِأَنْعَٰمِكُمْ ﴿32﴾
مجتبوی
تا برخوردارى باشد براى شما و چارپايان شما.
فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ ﴿33﴾
مجتبوی
پس چون آن بانگ هولانگيز [رستاخيز] بيايد
يَوْمَ يَفِرُّ ٱلْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ ﴿34﴾
مجتبوی
روزى كه آدمى از برادر خود مىگريزد
وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ ﴿35﴾
مجتبوی
و از مادر و پدر خويش
وَصَٰحِبَتِهِۦ وَبَنِيهِ ﴿36﴾
مجتبوی
و از همسر و فرزندانش
لِكُلِّ ٱمْرِئٍۢ مِّنْهُمْ يَوْمَئِذٍۢ شَأْنٌۭ يُغْنِيهِ ﴿37﴾
مجتبوی
هر مردى از آنان را در آن روز كارى است كه بدان مىپردازد- كسى به ديگرى نپردازد-.
وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۢ مُّسْفِرَةٌۭ ﴿38﴾
مجتبوی
رويهايى در آن روز تابان و درخشان است
ضَاحِكَةٌۭ مُّسْتَبْشِرَةٌۭ ﴿39﴾
مجتبوی
خندان و شادمان.
وَوُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍ عَلَيْهَا غَبَرَةٌۭ ﴿40﴾
مجتبوی
و رويهايى در آن روز بر آنها گَرد نشسته است
تَرْهَقُهَا قَتَرَةٌ ﴿41﴾
مجتبوی
تيرگى و سياهى آنها را فرو پوشد
أُو۟لَٰٓئِكَ هُمُ ٱلْكَفَرَةُ ٱلْفَجَرَةُ ﴿42﴾
مجتبوی
اينانند كافران بدكار گنهپيشه.