بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ عَبَسَ وَتَوَلَّىٰٓ ﴿1﴾
الهی قمشهای
عبوس و ترشرو گشت.
Text size
Compare 'Abasa in Persian
Compare up to three translations verse by verse.
أَن جَآءَهُ ٱلْأَعْمَىٰ ﴿2﴾
الهی قمشهای
چون آن مرد نابینا حضورش آمد.
وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّهُۥ يَزَّكَّىٰٓ ﴿3﴾
الهی قمشهای
و تو چه میدانی ممکن است او مردی پارسا و پاکیزه صفات باشد.
أَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ ٱلذِّكْرَىٰٓ ﴿4﴾
الهی قمشهای
یا (به تعلیم رسول) به یاد خدا آید و ذکر حق او را سودمند افتد. (مراد عبد اللّه مکتوم است که چون حضور رسول برای تعلیم قرآن آمد جمعی از اکابر کفار قریش نزد حضرت بودند، حضرت از حرص بر ایمان و هدایت آنها به او توجه کامل نکرد و به صحبت مشغول بود و مرد متشخصی از امویان بر آن نابینا ترشرویی و اظهار انزجار نمود. بر نکوهش او و حرمت عبد اللّه این آیات نازل شد).
أَمَّا مَنِ ٱسْتَغْنَىٰ ﴿5﴾
الهی قمشهای
اما آن که دارا (و مغرور دنیا) است.
فَأَنتَ لَهُۥ تَصَدَّىٰ ﴿6﴾
الهی قمشهای
تو به او توجه کنی (و حریص بر ایمان او باشی).
وَمَا عَلَيْكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ ﴿7﴾
الهی قمشهای
در صورتی که اگر او به پارسایی نپردازد بر تو تکلیفی نیست.
وَأَمَّا مَن جَآءَكَ يَسْعَىٰ ﴿8﴾
الهی قمشهای
اما آن کس که (چون عبد اللّه مکتوم به شوق دل برای ذکر خدا) به سوی تو میشتابد.
وَهُوَ يَخْشَىٰ ﴿9﴾
الهی قمشهای
و او مرد خدا ترس و با تقوایی است.
فَأَنتَ عَنْهُ تَلَهَّىٰ ﴿10﴾
الهی قمشهای
تو از توجه به او خود داری میکنی!
كَلَّآ إِنَّهَا تَذْكِرَةٌۭ ﴿11﴾
الهی قمشهای
این روا نیست، که آیات حق برای پند و تذکر (همه خلق) است.
فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ ﴿12﴾
الهی قمشهای
تا هر که بخواهد پند گیرد.
فِى صُحُفٍۢ مُّكَرَّمَةٍۢ ﴿13﴾
الهی قمشهای
آیات الهی در صحیفههایی مکرّم (یعنی لوح محفوظ یا کتب آسمانی یا قلوب پاکان) نگاشته است.
مَّرْفُوعَةٍۢ مُّطَهَّرَةٍۭ ﴿14﴾
الهی قمشهای
که آن صحیفهها بسی بلند مرتبه و پاک و منزه (از خطا) است.
بِأَيْدِى سَفَرَةٍۢ ﴿15﴾
الهی قمشهای
(سپرده) به دست سفیران حق (و فرشتگان وحی) است.
كِرَامٍۭ بَرَرَةٍۢ ﴿16﴾
الهی قمشهای
که ملائکه مقرب عالی رتبه با حسن و کرامتند.
قُتِلَ ٱلْإِنسَٰنُ مَآ أَكْفَرَهُۥ ﴿17﴾
الهی قمشهای
ای کشته باد انسان (بی ایمان) که تا این حد کفر و عناد میورزد!
مِنْ أَىِّ شَىْءٍ خَلَقَهُۥ ﴿18﴾
الهی قمشهای
(نمینگرد که) خدا و را از چه چیز خلق کرده است؟
مِن نُّطْفَةٍ خَلَقَهُۥ فَقَدَّرَهُۥ ﴿19﴾
الهی قمشهای
از آب نطفه (بی قدری بدین صورت زیبا) خلقتش فرمود
ثُمَّ ٱلسَّبِيلَ يَسَّرَهُۥ ﴿20﴾
الهی قمشهای
سپس راه (خروج از نقص به کمال) را بر او سهل و آسان گردانید.
ثُمَّ أَمَاتَهُۥ فَأَقْبَرَهُۥ ﴿21﴾
الهی قمشهای
آن گاه (به وقت معین) او را بمیراند و به خاک قبر سپرد.
ثُمَّ إِذَا شَآءَ أَنشَرَهُۥ ﴿22﴾
الهی قمشهای
و سپس هر وقت خواهد باز او را از قبر بر انگیزد.
كَلَّا لَمَّا يَقْضِ مَآ أَمَرَهُۥ ﴿23﴾
الهی قمشهای
چنین نیست (که منکران معاد میپندارند) بشر کافر هنوز آنچه خدا امر کرده به جا نیاورده (تا سعادت ابد یابد).
فَلْيَنظُرِ ٱلْإِنسَٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦٓ ﴿24﴾
الهی قمشهای
آدمی باید به قوت و غذای خود به چشم خود بنگرد.
أَنَّا صَبَبْنَا ٱلْمَآءَ صَبًّۭا ﴿25﴾
الهی قمشهای
که ما آب باران فرو ریختیم.
ثُمَّ شَقَقْنَا ٱلْأَرْضَ شَقًّۭا ﴿26﴾
الهی قمشهای
آن گاه خاک زمین بشکافتیم.
فَأَنۢبَتْنَا فِيهَا حَبًّۭا ﴿27﴾
الهی قمشهای
و حبوبات برویانیدیم.
وَعِنَبًۭا وَقَضْبًۭا ﴿28﴾
الهی قمشهای
و باغ انگور و نباتاتی که هر چه بدروند باز بروید.
وَزَيْتُونًۭا وَنَخْلًۭا ﴿29﴾
الهی قمشهای
و درخت زیتون و نخل خرما.
وَحَدَآئِقَ غُلْبًۭا ﴿30﴾
الهی قمشهای
و باغهای پر از درختان کهن.
وَفَٰكِهَةًۭ وَأَبًّۭا ﴿31﴾
الهی قمشهای
و انواع میوهها و علفها و مرتعها.
مَّتَٰعًۭا لَّكُمْ وَلِأَنْعَٰمِكُمْ ﴿32﴾
الهی قمشهای
تا شما آدمیان و حیوانات شما هم از آن بهرهمند شوید.
فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ ﴿33﴾
الهی قمشهای
(به یاد آرید) آن گاه که ندای مهیب قیامت (به گوش همه خلق) برسد.
يَوْمَ يَفِرُّ ٱلْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ ﴿34﴾
الهی قمشهای
آن روز که (از وحشت و هولناکی) هر کس از برادرش میگریزد.
وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ ﴿35﴾
الهی قمشهای
و بلکه از مادر و پدرش.
وَصَٰحِبَتِهِۦ وَبَنِيهِ ﴿36﴾
الهی قمشهای
و از زن و فرزندانش هم میگریزد.
لِكُلِّ ٱمْرِئٍۢ مِّنْهُمْ يَوْمَئِذٍۢ شَأْنٌۭ يُغْنِيهِ ﴿37﴾
الهی قمشهای
در آن روز هر کس چنان گرفتار شأن و کار خود است که به هیچ کس نتواند پرداخت.
وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۢ مُّسْفِرَةٌۭ ﴿38﴾
الهی قمشهای
آن روز طایفهای (که اهل ایمانند) رخسارشان فروزان است.
ضَاحِكَةٌۭ مُّسْتَبْشِرَةٌۭ ﴿39﴾
الهی قمشهای
خندان و شادمانند.
وَوُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍ عَلَيْهَا غَبَرَةٌۭ ﴿40﴾
الهی قمشهای
و رخسار گروهی گرد آلود غم و اندوه است.
تَرْهَقُهَا قَتَرَةٌ ﴿41﴾
الهی قمشهای
و به رویشان خاک سیاه ذلّت و خجلت نشسته.
أُو۟لَٰٓئِكَ هُمُ ٱلْكَفَرَةُ ٱلْفَجَرَةُ ﴿42﴾
الهی قمشهای
آنها همان کافران و بدکاران عالمند.